Tijs Dragtsma (1992) - Leonardo in Vitruvian Light

Leonardo in Vitruvian Light plaatst de kunstenaar in zijn eigen uitvinding. De cirkel en het vierkant die ooit het ideale menselijke lichaam maatten, omringen nu een oude man die met omhoogstaande armen staat, alsof hij in het diagram dat hij de wereld gaf is gestapt en vervolgens door het diagram worden gemeten.

Hier draagt de geometrie het licht. De cirkel en het vierkant worden vastgehouden door een veld van fijne krassen, helder en continu, terwijl de figuur daarin grotendeels in schaduw blijft. Zijn gezicht en zijn lange witte baard vangen het licht op als een stille gloed, een aanwezigheid eerder dan een gelijkenis, en zijn handen komen kort naar boven waar de reikende armen de rand van de cirkel raken.

De rok, het lichaam, het gewicht van de man, deze worden in duisternis losgelaten. Wat overblijft, is proportie zelf, het idee dat een mens via getal en vorm gelezen kan worden. Leonardo zocht een mensenorde zijn leven lang. In dit werk wordt hij een onderdeel daarvan, bijna geabsorbeerd door de maat die hij ooit gebruikte om de wereld uit te leggen.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld ontstaat door gecontroleerde oppervlakteschade op acrylietglas, een veld van individuele merktekens dat de cirkel, het vierkant en de oude man samenhoudt. Het beeld is voortdurend aanwezig; het heeft geen direct licht nodig om te bestaan. Licht schept het niet. Het scherpt het aan, door het contrast tussen de gloeiende geometrie en de man die erin verdwijnt.

Van een afstand leest het werk als een enkel helder diagram, monumentaal en stil. Van dichtbij wordt het een oppervlak opgebouwd uit een veld van fijne krassen, elk onderdeel van een groter geheel, dezelfde spanning tussen orde en kwetsbaarheid die door Leopolds zoektocht naar de perfecte proportie van de mens loopt.

Leonardo in Vitruvian Light gaat verder met de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldmateriaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlakte-schade in plaats van pigment of druk. Dit werk is uniek.

"Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend is, maar vrijgemaakt. Uitgehakt regel voor regel in een diepe zwarte ondergrond, elk werk ontstaat door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm uit de duisternis naar voren brengen.

Vanuit een afstand lijkt het beeld bijna photographisch. Krachtig, herkenbaar en vol presence. Toch lost het werk op het dichtstbijzijnde moment op in een dicht veld van individuele merktekens. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solid leek, blijkt een delicate web van lijnen, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht maakt het beeld niet; het scherpt het aan. De zwarte ondergrond absorbeert, terwijl de gekraste lijnen weerkaatsen. Terwijl het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit één hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Vanuit een andere hoek verzacht het en zakt het terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gericht spotlicht verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkoopbaar. Elke regel is een besluit dat niet ongedaan gemaakt kan worden. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmospherisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret staat de figuur nooit volledig vast. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld mee met perspectief en sfeer. Op momenten lijkt het onderwerp een stap vooruit te doen uit het zwarte. Op andere momenten zakt het terug in rust. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt ook het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Gezamenlijk vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, die blijft onthullen zichzelf bij elke verandering van licht.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaststaande stijl, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, duidelijkheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat de aandacht vasthoudt, uitnodigt tot reflectie en zichzelf blijft laten zien in de loop der tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werken te creëren die scherpzinnig, intentioneel en levendig aanvoelen.