Tijs Dragtsma (1992) - Marilyn in Flashbulb Light

Marilyn in Flashbulb Light opent met een lach die teruggeworpen wordt in de donkerte, gevangen op het exact moment dat een kamerflits achter haar ontploft als een klein, privézonnetje. De flits wordt een ster van rauw wit licht, waarvan de punten zijn gekrast in het acrylaatglas als een veld fijne krassen dat lijkt te blijven exploderen. Uit datzelfde licht verzamelen haar gezicht en haar zich in helderheid, elke krul en kromming van haar glimlach vastgelegd in markeringen die de ogen vangen en loslaten.

Haar schouders en de bontkraag zakken terug in de schaduw, een donkere silhouet die het licht niet volledig kan grijpen. Dat is het stille middelpunt van het werk: de vrouw die de wereld eindeloos fotografeerde in een hier tot een vorm van gecontroleerde oppervlakteschade is gereduceerd, stralend waar de flits haar treft en verdwijnend in puur zwart waar dat niet gebeurt. Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door verwijderen in plaats van toevoegen.

Vanuit de andere kant van de kamer leest het portret als een dramatische uitbarsting, Marilyns lach en de flits samengevoegd tot één gebaar van licht. Ga dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van afzonderlijke tekenen, elk klein en bewust, geen van hen alleen een gezicht of een fotolampje lijkt. Het beeld is altijd aanwezig, in direct licht of in geen enkel licht, maar het licht scherpt het aan: het wit verdiept zich, het contrast opent, en de lach lijkt iets verder van het oppervlak af te tillen.

Er is hier een tweede onderwerp naast de ster zelf, namelijk de flits, het mechanisme van gezien worden dat haar beroemd maakte en haar evenzeer verbruikte. Haar vreugde en die uitbarsting van licht zijn in hetzelfde oppervlak gekrast, onlosmakelijk verbonden, zodat het werk zowel de warmte van de lach als de koude gloed van blootstelling waarop het reageert vasthoudt.

Dit stuk maakt deel uit van de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma, waarin beeldspraak wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of afdruk. Het leest vanuit verschillende hoeken anders, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht creeërt het beeld niet. Het scherpt het aan.

"Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet wordt getekend, maar losgelaten. Uitgehouwen regel voor regel in een diepe zwarte ondergrond, verschijnt elk werk door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm uit duisternis tillen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Juist van dichtbij lost het werk op in een dicht veld van afzonderlijke markeringen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solide leek, blijkt een delicate web van lijnen te zijn, elk een welbewuste gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekrast lijnen weerkaatsen. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Uit één hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Uit een andere hoek verzacht het en settelt het terug naar de donkerte waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gericht spotlicht verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning ervan. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet ongedaan gemaakt kan worden. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en levendig met beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld mee met perspectief en sfeer. Op sommige momenten lijkt het onderwerp uit het zwart naar voren te stappen. Op andere momenten zakt het neer in stilstand. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd zijn aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras bevat een moment, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, een aanwezigheid die zich blijft bekendmaken bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante behoefte om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaststaande stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt in het hart van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio benadert men elke reeks werk als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken worden opgebouwd door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openblijft voor interpretatie. Mijn doel is niet slechts een beeld maken, maar een werk creëren dat de aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich blijft openbaren naarmate de tijd verstrijkt.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt.