Tijs Dragtsma (1992) - An Inverted Hush

Een Omgekeerde Stilte houdt een luiaard midden in zweef, hangend aan vier kleine klauwen van een tak die geen solide grond biedt dan de donkere omgeving eromheen. Er is geen vloer, geen lucht, alleen een lichaam dat ondersteboven is gedraaid en daar gehouden wordt door een stilte zo volledig dat het als toewijding leest.

Zijn vacht is donker, samengevouwen tot zwart, aangeraakt door algen zoals jaren zich vouwen tot een leven dat niet meer haast heeft. Een smal halo van licht kleeft aan de omtrek van het dier en vervaagt op een handbreedte afstand, het luiaard aan het oog offerend voordat het bijna onmiddellijk terugkeert naar het zwarte waar het uit voortkwam. Alleen de klauwen blijven fel, twee dunne lijnen die het hele schepsel aan zijn tak vasthouden.

Dit werk is in donkergroene gekleurde spiegelglas gekrast, een groen dat dicht bij de algen ligt die de luiaard draagt, zodat het materiaal en het dier één stille kleur delen. Het beeld wordt niet op het oppervlak aangebracht, het wordt er rechtstreeks in geopend, door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, een vorm die ontstaat door weg te nemen in plaats van neer te leggen.

De krassen blijven zichtbaar in elke kamer, op elk uur. Licht roept deze luiaard niet vanuit het verborgene tevoorschijn, en het laat het dier ook niet verdwijnen wanneer het zich omdraait. Het scherpt alleen wat er al is, de klauwen vangen helderder, de halo krijgt diepte, het zwart wordt absoluter. Wat verandert met de kamer is de reflectie rondom de luiaard, nooit de luiaard zelf.

Omdat het oppervlak gekleurd spiegelglas is, komt de kamer het werk binnen met jou. Rondom de gekrabte omtrek, in het zwarte tussen de lijnen, vestigt jouw eigen vorm zich in het glas, zodat het kijken naar een luiaard die in zijn privé-stilte hangt, op een stille manier een manier wordt om er daar bij te horen.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als één sussende, donkere gebaar. Van dichtbij ontwikkelt het zich tot een veld van fijne, weloverwogen krassen, elk een kleine keuze die pas een luiaard wordt wanneer je terugstapt en je blik het werk laat afmaken.

Een Omgekeerde Stilte gaat verder met de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn geplaatst en de kijker een deel van het werk wordt. Een visuele taal waarin schade geen verwoesting is, maar structuur, en waar de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Stilte vastgehouden ondersteboven, totdat zelfs het licht ermee instemt langzamer te gaan."

Over Art on Mirror – Green

Art on Mirror is een verzameling werken waarin het beeld in gekleurd spiegelglas is gekrast, en de wereld voor het werk wordt onderdeel hiervan. Elke lijn wordt in een donkergroene gespiegelde oppervlak van acryylglas gegraveerd. De krassen zijn altijd aanwezig, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak eromheen de kamer, het daglicht en de kijker blijft reflecteren.

Van een afstand lijkt het beeld helder en compleet, een bleke figuur in een veld groen. Kom je dichterbij, dan opent het werk zich in een delicate web van afzonderlijke sporen, fijn en weloverwogen, elk essentieel voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Het draagt de kamer en de kijker de compositie in, zodat de omgevingen in het werk veranderen met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf stevig op zijn plek blijft.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het groene ondergrond absorbeert en reflecteert, de gekraste lijnen grijpen en houden vast, en onder een gerichte spotlight verdiept het contrast totdat de figuur een beeldhouwer-achtige, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Onder zachter licht komt de kleur naar voren en rust het werk in een rustigere register, zonder ooit zijn onderwerp te verliezen.

Groen is de kleur van groei, van bossen en van dingen die steeds terugkeren. Dat is de emotionele basis tegen welke elk werk in deze serie geplaatst is, en de onderwerpen zijn gekozen om daarbij te horen.

Art on Mirror zet voort met de gekraste beelden van Art with Scratch door Tijs Dragtsma op een nieuwe grond. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze het uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker zit erin.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante wens om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend ontdekveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie scheppen. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke reeks werk benaderd als zijn eigen wereld, met eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg om een beeld te maken, maar om een werk te creëren dat aandacht vasthoudt, tot reflectie uitnodigt en zich na verloop van tijd blijft openbaren.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat opvallend, intentioneel en levendig aanvoelt.