Tijs Dragtsma (1992) - A Thorn Holds Its Fire

Een enkele roos staat alleen in het kader, getekend niet met pigment maar met een veld van individuele markeringen ingekerfd in diep rood gekleurd spiegelglas. Niets is eromheen: geen steel van context, geen ruimte om hem te plaatsen, alleen de bloem en de leegte waaruit hij groeit. De bloei, de steel, de twee bladeren en de doornen die hen bewaken ontluiken allemaal op dezelfde manier, als fijne lijnen die het licht vasthouden tegen een kleur die je niet laat vergeten waar een roos van gemaakt is.

Rood is hier geen versiering, het is het eigen bloed van de bloem, haar warmte, de kleur onder elke liefdesbrief en elke waarschuwing die een doorn ooit gaf. De roos bewaart zijn bloei, zijn in- en uitwendige kroonbladen getrokken in één heldere, ononderbroken lijn, maar hij laat de zachtheid los. Er is geen fotografisch detail dat zich achter kan verbergen, alleen de vorm die het oog bij het hart kent.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlakte van het gekleurde spiegelglas gekrast, een veld van fijne krassen die hun plaats behouden of er nu wel of niet direct licht op valt. Licht maakt deze roos niet. Het scherpt hem aan, verdiept het contrast langs de rand van het blad en laat de doornen langs de steel wat scherper in het glas staan.

Stap terug en de bloem leest als één geheel gebaar, rechtopstaand en stil, monumentaal in zijn terughoudendheid. Kom dichterbij en hij lost op in het gecontroleerde oppervlaksschade die hem voortbracht, een veld van individuele markeringen met geen enkel teken dat op zichzelf opgemerkt wil worden. Tussen die twee afstanden leeft het werk daadwerkelijk.

Het spiegelglas laat de kijker nooit buiten de afbeelding staan. De ruimte, het licht, wie er ook voor de roos staat, alles wordt in de rode oppervlakte rondom en tussen de krassen gevouwen, dus naar de bloem kijken betekent jezelf ook daarin vinden. De reflectie verschuift met de ruimte, de roos zelf doet dat niet.

Een deur dwars doorheen, een doornenknot bewijst dat iets wat de moeite waard is om vast te houden meestal iets kost om vast te houden. Dit werk gaat verder waar de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma ophoudt, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas worden gezet en de kijker deel van het werk wordt.

"Zelfs alleen in het donker houdt een roos zijn vuur vast."

Over Art on Mirror – Red

Art on Mirror is een oeuvre waarin het beeld in gekleurd spiegelglas is gekrast, en de wereld voor het werk wordt er deel van. Elke regel wordt in een diep rood mirrored oppervlak van acrylglas gesneden. De krassen zijn altijd aanwezig, fel tegen de kleur, terwijl het oppervlak eromheen de ruimte, het daglicht en de persoon die kijkt blijft weerspiegelen.

Van een afstand leest het beeld duidelijk en compleet, een bleke figuur gehouden in een veld van rood. Kom dichterbij en het werk opent zich in een delicate web van individuele markeringen, fijn en weloverwogen, elk cruciaal voor het geheel. Achter en tussen hen doet de spiegel wat een spiegel doet. Hij draagt de kamer en de kijker de compositie in, zodat de omgevingen in het werk veranderen met de plek waar het hangt, terwijl het beeld zelf stevig op zijn plek blijft.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. De rode ondergrond absorbeert en reflecteert, de gekraste lijnen vangen en vasthouden, en onder een gerichte spotlight verdiept het contrast totdat de figuur een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit krijgt. Bij zachter licht komt de kleur naar voren en nestelt het werk zich in een rustiger register, zonder ooit het onderwerp te verliezen.

Rood is de kleur van bloed, van vuur en van alles waar we niet rustig over kunnen blijven. Dat is de emotionele grondslag tegen welke elk werk in deze serie geplaatst is, en de onderwerpen zijn gekozen om daaraan te behoren.

Art on Mirror vervolgt de gekraste afbeeldingen van Art with Scratch door Tijs Dragtsma op een nieuw doek. Waar de zwarte werken hun kracht halen uit afwezigheid, halen deze het uit reflectie. De kijker kijkt niet langer alleen naar het werk. De kijker is er middenin.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante wens om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend veld van ontdekking waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke reeks benaderd als een eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Anderen komen voort uit afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze verbindt is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openstaat voor interpretatie. Mijn doel is niet uitsluitend een beeld te maken, maar een werk te creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich in de loop van de tijd blijft openbaren.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat zich onderscheidt, intentioneel aanvoelt en levendig is.