Anton Kaestner - #485 - M - " Paysage #1 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit het atelier.
#485 - M - " Paysage #1 ".

Spuitacryl op een plexiglasplaat van 3mm (UV-bescherming).
Dit schilderij is geen afdruk. Het betreft een origineel werk in meerdere lagen waarvan de glanzende, glossy uitstraling uniek is, bijna alsof er een resin-applicatie is toegepast.

Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520 eiken wit fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 90€ incl. btw.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een authenticiteitscertificaat gaat erbij mee.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, woonachtig in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-expositie - Genève januari 2027.

Biography

Geboren in Genève, Zwitserland, groeide ik op tussen de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en vervolgens A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je recht in het gezicht komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel liefdevoller kunnen inspireren. Aanvankelijk trok me niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme aan.
In de loop van de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen, omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om werkelijk een kunstenaar te worden, was echter niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed, me in contact gebracht met een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, ik dompelde me onder in de lokale kunstscene en raakte betrokken bij de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes op de achtergrond sudderend. Bijna dertig jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om te ontsnappen aan de wereld en me te concentreren op mijn innerlijk.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarop ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen altijd oprechte ontmoetingen met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na het retraite nemen uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistic CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos," gehouden in Parijs eind 2024, presenteerde een eigenzinnige benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuiterijen op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele oppervlakte. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “random experiments” -alles mag- me leiden in de uitkomst, de lagen & spiegelende effecten die ik creëer, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het revelatie/vasthoudingsproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties die elk werk echter een ascetische kwaliteit geven: ik ben gelukkig wanneer ik “onvermijdelijke noodzakelijkheid” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische verhouding” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectalisering/intellectueel bezit”, maar uitbreiding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Zoals alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Gevolg: ze hebben geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas oproepen, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien verleent plexiglas het schilderij een fonkelende huid waar men zijn eigen silhouet in kan zien, elk nieuw kijker verschillend. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook van de ontbrekende delen, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen "details voor de nabije blik" -een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld- en "afstand voor het geheel" de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragenstellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, wat me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij onze aanwezigheid niet nodig heeft. De tijd van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op de eindafbeelding dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd Betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te zeggen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin hebben,” hoop ik op zachtjes te ontspannen wat er van narrative wordt verwacht. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van coderen, en te gaan naar een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om gevoeld te worden—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerking, leeft het stuk: “het leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Verstoffelijkt Denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden, maar geef het uiteindelijke op, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object van zichzelf” wordt, pas volledig onthuld wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—aangepakt wachtend op wat hier en nu verschijnt.

Het vasthouden van deze intenties wordt ondersteund door een paar zachte paradoxen die het werk in stand houden:

Toeval en Discipline
Ik spreek over "betekenisvolle ‘toevalligheden’", maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik zinloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen stelling, maar een toestand—aarde van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare stilte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is verrassend gericht op het nu: een verlangen naar de “onverbrekelijke noodzakelijke” die gevonden wordt in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen vrije wil is ontstaan.” Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net is begonnen.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer kalmte—een informaliteit waar toeval geen verstoring is, maar een stille medearbeider.

In essentie is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn overdenkingen zijn geen aparte draden, maar onderdelen van één zoektocht. Ik heb geleerd dat een praktijk die gestoeld is op stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner