Anton Kaestner - #484 - M - " Paysage #2 ".

Unik stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#484 - M - " Landschap #2 ".

Acrylspray op plexiglasplaat van 3mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "multi-laag" met een glanzende finish "glossy" die doet denken aan het aanbrengen van een hars en uniek is in uitstraling.

Formaten : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Lijst van kwaliteitsmerk Nielsen uit Duitsland in aluminium, referentie 34 520 met White Oak fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van €90 BTW.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Echtheitscertificaat gaat erbij.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitser(s) schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-tentoonstelling - Genève januari 2027.

Bio

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn late grootvader, een vakman & kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je af komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk voelde ik me aangetrokken tot non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere whereheden van natuur en leven.

Het pad om echt kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscene en ging ik in gesprek met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, rustig sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om los te komen van de wereld en me te richten op mijn innerlijk.

Ik heb altijd grote voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na afscheid te hebben genomen van mijn zakelijke carrière, heb ik mezelf volledig op schilderen toegelegd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verbazing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een onbeschreven sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, afstand nemend van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan om de rede te doorbreken! - leiden tot het eindresultaat, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk getoond wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/vastleggingsproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties, maar geven elk werk wel een “ascetische” kwaliteit: ik ben gelukkig wanneer ik “onherleidbare noden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische conceptie” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering/intellectueel bezit”, maar verruiming van het bewustzijn en exploratie van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uit heeft gemaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als alle voorwerpen zijn ze voorwerpen op zichzelf. Vandaar dat ze noch inhoud, noch betekenis, noch zin hebben; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glimmende huid waarbij men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De interactie van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de dichte” -een detail van een afbeelding is een volledig nieuw beeld- en “afstand voor het geheel” de kijkers aansporen om op eigen introspectieve reizen te gaan.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en blijf graag bescheiden over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen en groei. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf zo perfect dat hij geen hulp van ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn practice

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht in plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op de uiteindelijke afbeelding dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking van opgedragen betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder voorwerp” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik zachtjes de verwachting van narratief los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van het ontcijferen, en eerder naar een direct soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primauteit van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik te plaatsen wat ik beschouw als een “ervaring van zijn.” Het werk wordt minder een voorwerp om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen— gevormd door verschuivend licht, translucente lagen, en de zwakke reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Verankerde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle in het scheppingsproces. Ik zet condities, maar geef het resultaat prijs, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object op zich” wordt, volledig onthuld pas wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—aante wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties gaat gepaard met enkele zachte paradoxen die het werk ondersteunen:

Toeval en Discipline
Ik spreek over betekenissvolle ‘toevalligheden’, maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen verklaring, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare kalmte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk, maar is opmerkelijk gericht op het nu: een verlangen naar de “onherleidbare noden” gevonden in “stilte en licht” — een wens voor pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging ontstond.” Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk lijkt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van het informele nog maar net is begonnen.” Mijn praktijk is schuldbewust ten opzichte van de geest van Art Informel, hoewel mogelijk met minder pijn en meer rust—een informalisme waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medepartner.

In wezen is dit een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden maat die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spektakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk verankerd in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner