Guido Guidi (1901-1998) - Fiori

Belangrijke opere van de Luikanese schilder Guido Guidi, gekenmerkt door een verfijnde schilderkunstige kwaliteit en een materiële penseelvoering van kleur.
De compositie, gewijd aan de stilleven, toont een harmonieuze balans tussen objecten, vormen en cromie, met speciale aandacht voor de toonverhoudingen; van opmerkelijke interesse is de verwerking van de achtergrond, verkregen door een rijke gelaagdheid van de schilderkunstige materie, die het oppervlak een marked materieel effect geeft en bijdraagt aan de diepte van de scène.
Het palet, gespeeld op warme en aardse tonen die worden gecombineerd met groen en rood die intenser zijn, vindt een slimme zoektocht naar cromatische harmonie; het werk getuigt van de solide beheersing van de olieverftechniek en van de compositieve gevoeligheid van de Meester Guidi.

BESCHRIJVING

Ouder origineel schilderij van de schilder Guido Guidi (Livorno 1901-1998)

Volledig met wettelijk geldige certificatie, gewaarmerkt en ondertekend

Voorwaarden: het oppervlak van de voorzijde van de schildering verkeert in goede staat, de rugzijde van het doek vertoont enkele sporen en kleine oppervlakkige veranderingen die stroken met de datering (zie foto), er worden geen specifieke problemen vastgesteld, het schilderij heeft geen restauratie nodig en is geclassificeerd als in goede staat.

Techniek: olieverf op doek

Titel of onderwerp: "Compositie met kruiken en fruit - Stilleven" 1960/1970

Afmetingen schilderij: 50 x 70 cm - kader niet inbegrepen

Het schilderij zal worden gepolijst met beschermende lak "DAMAR" om nieuw leven en glans te geven aan de olieverfkleuren

Herkomst en archivering: Modì Arte - Livorno (Italië)

Verzending via Fedex, UPS, TNT, SDA express vanuit Italië met traceernummer

OPGELET: het is voor ons belangrijk u te informeren dat onze klantenservice na de verkoop altijd actief is en tot uw beschikking voor assistentie of eenvoudige informatie

Wikipedia: https://it.wikipedia.org/wiki/Guido_Guidi_(pittore)

BIOGRAFIE

Guido Guidi (1901-1998) werd geboren in Livorno, een stad die algemeen wordt aangewezen als schakel tussen de grote Macchiaioli en de latere generaties. Vanaf jonge leeftijd toonde hij een zekere aanleg voor tekenen, waarlangs hij zijn waarnemingen over vormen en kleuren ontwikkelde, en ook een zekere handvaardigheid toonde. Na het voltooien van de elementaire studies schreef hij zich in 1912 in bij het Instituut voor Kunst en Ambachten, dat hij slechts kort bijwoonde, omdat hij al snel door de zwaarte van de economische omstandigheden van het gezin werd opgeroepen tot werk als schoenmaker. Naar aanleiding van deze ervaring besloot hij in 1916 een eigen zaak te openen, in het midden van de Eerste Wereldoorlog, en werd inderdaad in 1919 met het III Cavalerie Regiment naar Ferrara gemobiliseerd. Ondanks de inspanningen om de economische toestand van zichzelf en zijn familie te verbeteren, bleef hij zijn passie voor tekenen voortzetten door studie naar het echte model. Zelfs de oorlogsgebeurtenissen belemmerden zijn verlangen om te experimenteren en uit deze jaren blijven enkele scènes van militair leven over, die later ook in zijn schilderkunst terugkeerden om te getuigen hoe de kunstenaar dit bewuste moment van zijn leven intens heeft meegemaakt en hoe bepaalde gebeurtenissen in zijn geheugen geprent bleven.
In 1924 exposeerde hij voor het eerst zijn schilderijen voor het publiek in een groepstentoonstelling getiteld aan Cenacolo degli Illustri nabij Florence, terwijl in 1927, het jaar van zijn huwelijk, hij exposeerde bij de Bottega d'Arte in Livorno met zijn eerste solo en voor enige tijd zijn kunst verbond aan zijn zwager Galliano Masini, een reeds gevestigde tenor, die als weldoener zijn hele productie kocht, en zo ook de psychologische pijn van de kunstenaar verzachtte. Helaas, ondanks enkele tentoonstellingssuccessen en erkenningen, zoals de aankoop van een van zijn schilderijen door de Koninklijke Hof in 1936, werd de kunstenaar nooit vrijgesproken van een bepaalde mentale ziekte, mede door het einde van de samenwerking met Masini, wat hem dwong tot vele ziekenhuisopnames in Volterra en Pisa. Deze toestand van economische en vooral innerlijke onstabiliteit bracht hem ertoe om afstand te nemen van het schilderen, juist in de periode van de Tweede Wereldoorlog.
Hij hervatte met enthousiasme zijn activiteit aan het eind van de jaren veertig en 1955 markeerde zijn grote terugkeer met een tentoonstelling voor de Romeinse Volkskunst Tentoonstelling, gevolgd door een andere tentoonstelling bij de Bottega d'Arte in Livorno in 1956, herhaald in 1959. In 1961 was hij ook aanwezig in Firenze bij de Galleria Cancelli, als lid van de Gruppo Labronico. Na jaren van vrijwel isolement, slechts in direct contact met zijn eigen palet, bevond de kunstenaar zich snel in de voorhoede van de belangrijkste Italiaanse galeristen en verzamelaars die, getroffen door zijn heel persoonlijke wijze van schilderen, zijn studio binnentrokken.
Zo begon Guidi aan een periode van intense tentoonstellingsactiviteiten, die hem naar alle belangrijkste Italiaanse steden bracht via de grootste kunstevenementen van het naoorlogse Italië.
Één terugkerende stap was voor de kunstenaar Livorno, waar in 1966 een antologische tentoonstelling werd gehouden door de gemeente in het Casa della Cultura, die hem plaatste onder de grootste labronische schilders van de Twintigste eeuw en hem definitieve erkenning gaf voor zijn kunst.
In de jaren zeventig bleven zijn deelname aan grootschalige internationale evenementen, zoals de Biennale voor Europese Hedendaagse Kunst in Athene in 1972, en in de belangrijkste Italiaanse galeries.
In 1984 verscheen ter bevestiging van de populariteit en het succes een monografie door Matteoni Editori van Lucca, samengesteld door Piero Caprile, Elio Mercuri en Adolfo Tucci. De laatste tentoonstellingen vonden plaats bij Galleria Athena in Livorno, in 1996, en in Giardino dell'Arte van Montenero, in 1997. Guidi overleed in 1998 en zijn herinnering werd onmiddellijk gevierd door een reeks retrospectieven gewijd aan de persoon en de kunstenaar.
De kunst van Guidi komt voort uit een persoonlijke, spontane behoefte die begint bij zijn innerlijk. Hij behoort tot die groep kunstenaars die autodidactisch zijn opgegroeid, wat enigszins langs de rand heeft geleefd, maar dit mag niet als iets beperkend voor de kunstenaar worden gezien; integendeel, ware zijn ervaring zo geweest, zou zijn kunst zeker andere ontwikkelingen hebben gekend en wellicht niet vrij zijn geweest van externe condicionering zoals die was. Hij wist zijn innerlijk, zijn voelen vrij te laten spreken, zonder talen te gebruiken die door anderen al eerder werden gebruikt. Guidi bouwt vormen en figuren op door snelle, bijna karige penseelstreken, de contouren van de afgebeelde onderwerpen te laten vervagen. De kleur, altijd fel en levendig, domineert, maar veegt nooit de gezichten van de weergegeven figuren weg. Zijn schilderkunst is spontaan, vrij, zij volgt geen vooraf vaststaand evolutionair pad, ze haalt inspiratie uit dagelijkse realiteit; vormen en situaties zijn voor iedereen herkenbaar. Door zijn doeken lukt het hem de kijker in een ruimte te brengen die lijkt te transporteren naar een bijna dromerige dimensie, misschien juist door zijn penseelstreken, zijn kleuren, de diffuse helderheid, die toch gekoppeld blijft aan contexten en ruimten die typerend zijn voor de bekende en herkenbare realiteit, die hier in een onverwachte dimensie verschijnt."