Camillo Gannelli - Orizzonti notturni





€ 1 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 142857 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Camillo Gannelli's Orizzonti notturni is een origineel twee-panelen-diptych van mixed-media acrylverf, elk paneel 30×60×5 cm (totaal 60×60 cm), met zwart, grijs, violet, roze en multikleur, gemaakt in 2025, in goede staat, gesigneerd en rechtstreeks verkocht door de kunstenaar.
Beschrijving van de verkoper
Een nachtduet.
Een grens.
Het is geen landschap om te contempleren, het is een landschap om doorheen te gaan.
De materie als taal
Het werk speelt volledig met de tastbaarheid. Het is geen schilderkunst die photographisch wil zijn, het is schilderkunst die geologisch wil zijn.
In het bovenste deel een dikke, bijna bitumineuze zwarte laag, met paletmes bewerkt, gèturfsgewijs, die elk licht absorbeert. Het is een nacht zonder sterren, een materiële nacht die weegt.
Dan, plots, de scheidslijn: een dunne, verticale, vezelige lijn. Een woud van berken gereduceerd tot puur teken, tot een wit-zilveren kras op een donkere achtergrond. Het zijn geen bomen, het zijn sporen, nerven, bevroren regen die in omgekeerde richting valt, van onder naar boven.
Onder, de grond. Twee cromatische registers die het diptychon nog krachtiger maken door hun duplicatie: een band magenta purperachtig, onnatuurlijk, bijna toxisch, als een alchemistische schemering, die uitgeblust raakt in een craquelé, droog grijs. Het is aarde, as, zout.
Het diptychon als instrument
De keuze voor het diptychon is niet decoratief, maar conceptueel. De zwarte scheur tussen de twee schilderijen maakt deel uit van het werk.
Het verbreekt het bos, breekt de continuïteit ervan en dwingt het oog om te naaien. Het creëert een ritme, een adem. Een en twee, identiek en nooit gelijk. Als twee frames van dezelfde droom, of twee platen van een röntgenfoto van de winter. Het verticale, gestrekte formaat benadrukt het gevoel van drempel: het zijn twee smalle deuren naar het oneindige.
Er is een scherp, onvermijdelijk verwijzingspunt naar de Italiaanse informele traditie en naar het noordelijke - van Burri voor het gebrande materiaal, tot Friedrich voor het sublieme van de nacht - maar ontdaan van elke retoriek. Hier is alles gereduceerd tot het essentiële.
Kortom, het is een werk van grote donkere elegantie. Het richt geen wand in; het graaft erin. Het is geen landschap om naar te kijken terwijl men voorbij loopt, het is een plek om te blijven staan, even, in de kou.
Elk acrylschilderij op paneel meet 30x60x5 cm
Een nachtduet.
Een grens.
Het is geen landschap om te contempleren, het is een landschap om doorheen te gaan.
De materie als taal
Het werk speelt volledig met de tastbaarheid. Het is geen schilderkunst die photographisch wil zijn, het is schilderkunst die geologisch wil zijn.
In het bovenste deel een dikke, bijna bitumineuze zwarte laag, met paletmes bewerkt, gèturfsgewijs, die elk licht absorbeert. Het is een nacht zonder sterren, een materiële nacht die weegt.
Dan, plots, de scheidslijn: een dunne, verticale, vezelige lijn. Een woud van berken gereduceerd tot puur teken, tot een wit-zilveren kras op een donkere achtergrond. Het zijn geen bomen, het zijn sporen, nerven, bevroren regen die in omgekeerde richting valt, van onder naar boven.
Onder, de grond. Twee cromatische registers die het diptychon nog krachtiger maken door hun duplicatie: een band magenta purperachtig, onnatuurlijk, bijna toxisch, als een alchemistische schemering, die uitgeblust raakt in een craquelé, droog grijs. Het is aarde, as, zout.
Het diptychon als instrument
De keuze voor het diptychon is niet decoratief, maar conceptueel. De zwarte scheur tussen de twee schilderijen maakt deel uit van het werk.
Het verbreekt het bos, breekt de continuïteit ervan en dwingt het oog om te naaien. Het creëert een ritme, een adem. Een en twee, identiek en nooit gelijk. Als twee frames van dezelfde droom, of twee platen van een röntgenfoto van de winter. Het verticale, gestrekte formaat benadrukt het gevoel van drempel: het zijn twee smalle deuren naar het oneindige.
Er is een scherp, onvermijdelijk verwijzingspunt naar de Italiaanse informele traditie en naar het noordelijke - van Burri voor het gebrande materiaal, tot Friedrich voor het sublieme van de nacht - maar ontdaan van elke retoriek. Hier is alles gereduceerd tot het essentiële.
Kortom, het is een werk van grote donkere elegantie. Het richt geen wand in; het graaft erin. Het is geen landschap om naar te kijken terwijl men voorbij loopt, het is een plek om te blijven staan, even, in de kou.
Elk acrylschilderij op paneel meet 30x60x5 cm

