Joan Torres de Torres (1953) - Venecia

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend tot Torres de Torres, dat een rustige stedelijke kanaal omringd door oude gebouwen en begroeiing voorstelt, wier vormen zich weerspiegelen op donker en stil water. Het schilderij valt op door de uitstekende techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die het uitdrukt.

· Afmetingen zonder lijst: 61x50x2 cm.
· Doneel op doek, handondertekend door de kunstenaar aan de achterzijde van het werk.
· Het werk verkeert in goede staat van behoud.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Notitie: de inbegrepen foto's maken integraal deel uit van de lotomschrijving. Digitale representatie in informatieve mockup; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel in kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden verpakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardig materiaal om optimale bescherming te garanderen. De verzendprijs dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending verloopt via Correos, GLS of NACEX met traceerbaarheid. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een suggestieve stedelijke scène rondom een kanaal dat zich tussen oude gebouwen naar binnen slaat en in de verte verdwijnt. Het water neemt het centrum en vrijwel het grootste deel van de compositie in en wordt het middel om de gevels, de begroeiing, de lucht en de schaduwen met een uitgebreid reflectiegel te verbinden. De scène straalt rust en contemplatie uit, alsof de stad voor een paar ogenblikken is blijven hangen en alleen het langzame bewegen van het water nog aanwezig is.

Het perspectief leidt de blik van onder naar boven langs de smalle kanaaluitlopers in de verte. De twee randen gaan diagonaal vooruit en naderen geleidelijk, wat een intense gevoel van diepte oproept. Deze visuele reis nodigt de kijker uit om de loop van het water te volgen en zich af te vragen welke straten, bruggen of hoeken van de stad zich achter de gebouwen die het zicht gedeeltelijk afsluiten, zouden kunnen bevinden.

Aan de linkerkant verschijnt een smal en verhoogd wandelpad dat het kanaal volgt. Zijn lichte oppervlak contrasteert met het donkere water en lijkt begrensd te zijn door een kleine muur. Het pad bocht zachtjes terwijl het zich naar de achtergrond beweegt en achter een overvloedige massa begroeiing verdwijnt. Deze combinatie van architectuur en natuur verzacht de hardheid van de constructies en geeftFriss in de stedelijke omgeving.

De begroeiing langs het wandelpad vormt een dicht geheel van groene, grijze en blauwachtige tinten. De kruinen werpen zich uit naar het kanaal en lijken de achterliggende gebouwen deels te verbergen. De lichtere zones suggereren bladeren die door het licht zijn geraakt, terwijl de diepe groenen schaduwplaatsen creëren. Deze groene band vormt een fraaie tegenstelling met de warme gevels die zich aan de overkant van het water bevinden.

Aan de rechterkant rijzen een reeks oude gebouwen op waarvan de muren direct tot het water aflopen. De gevels tonen een aantrekkelijke waaier van okergeel, aardetinten, roze, bruin en grijs, vergezeld door lichtere zones die lijken te zijn versleten door de tijd. De donkere ramen zijn op verschillende hoogten verdeeld en onderbreken de continuïteit van de muren, waardoor stille en vol geschiedenis lijkende interieurs ontstaan.

Sommige constructies tonen bovenliggende verdiepingen in warme tonen, met rijen smalle ramen die ordelijk herhaald worden. Andere gevels zijn eenvoudiger en hebben kleine geïsoleerde openingen nabij het oppervlak van het kanaal. De variëteit aan hoogten, kleuren en verhoudingen geeft rijkdom aan het architectonische geheel en geeft de indruk van een stad die langzaam is gegroeid, met gebouwen uit verschillende tijdperken verzameld.

In de verte lijken de bouwsels te groeperen en rondom het kanaal te sluiten. Hun contouren worden geleidelijk minder gedefinieerd en krijgen zachtere tonen, waardoor een omhullende sfeer ontstaat. Enkele kleine groenaccenten verschijnen op balkons of ramen, wat de aanwezigheid van planten en dagelijks leven suggereert. Deze details geven de scène menselijkheid, ook al zijn er geen figuren te zien die langs de oevers lopen.

TWater heeft een grote chromatische diepte en combineert donkergroene, blauwgrijze, bruine, zwarte tinten met felle witte vlekken. Op het oppervlak worden fragmentarische beelden van gebouwen en bomen geprojecteerd. Verticale reflecties van warme gevels mengen zich met de diepe schaduwen van het kanaal, terwijl de lichtere zones de helderheid van de hemel lijken op te vangen. Deze overlappende effecten maken van het water een veranderende en mysterieuze spiegel.

Aan de onderkant worden de reflecties breder en diffuus. Een uitgestrekte blauwachtige en witachtige zone vult het midden, alsof de lucht tussen de schaduwen is doorgedrongen. Eromheen verschijnen groene en donkere vormen die verwant zijn aan bomen en nabije gebouwen. Het ontbreken van strikte contouren geeft het water een zachte, stille en licht onwerkelijke uitstraling, waardoor het werk extra evocatief wordt.

Het ontbreken van schepen en mensen versterkt het gevoel van rust. Het kanaal lijkt toe te behoren aan een vroeg ochtenduur of aan een moment na een regenbuitje, wanneer de straten leeg blijven en vocht de kleuren intenser maakt. De kijker kan het lichte geluid van het water tegen de muren voorstellen, een verre echo vanuit de woningen en de frisse lucht die tussen de gevels circuleert.

Het werk stelt een interessant dialoog tussen de soliditeit van de architectuur en de veranderende aard van de reflecties. De gebouwen staan voor blijvende aanwezigheid, geheugen en de tijd die verstrijkt, terwijl het water voortdurend zijn vormen en kleuren transformeert. Deze tegenstelling geeft emotionele diepte aan de scène en laat het niet alleen zien als een stedelijk uitzicht, maar ook als een beeld verbonden met herinnering, rust en de schoonheid van het alledaagse.

De algemene atmosfeer heeft een intieme en melancholische toon. De grauwe kleuren, zachte lichten en diepe schaduwen scheppen een gevoel van mysterie zonder beangstigend te zijn. Het kanaal functioneert als een stille weg die door de stad loopt en fragmenten van alles wat eromheen ligt op zijn oppervlak bewaart. Elke raam, elke muur en elke boom lijkt zich te verdubbelen in het water en een kwetsbaardere en poëtische bestaan te krijgen.

Samengevat biedt dit schilderij een serene en diep evocerende kijk op een stedelijk kanaal omgeven door oude gebouwen en overvloedige begroeiing, wier vormen worden weerspiegeld op donker en kalm water. De markante perspectief, de rijkdom aan reflecties en de stille sfeer maken van deze scène een beeld vol diepte, nostalgie en mysterie, dat de intieme schoonheid van een stad vanuit het water bewondert.