Joan Vila Arimany (1944) - Los pintores del parque

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk behorend aan Vila Arimany, dat twee schilders toont die buiten schilderen in een rustige historische parkomgeving, naast een monumentale stenen trappenpartij bewacomd door leeuwensculpturen. De schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die wordt overgebracht.

· Afmetingen inclusief lijst: 95x114x5 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 73x92 cm.
· Olieverf op doek, met de hand gesigneerd door de kunstenaar onderaan rechts: Vila Arimany.
· Het werk verkeert in goede staat van onderhoud.
· Het werk wordt verkocht met prachtige lijst (inbegrepen bij de veiling als cadeau).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de bijgevoegde foto's maken integraal deel uit van de lotbeschrijving. Digitale weergave in een mockup geeft een indicatie; er kunnen verschillen bestaan ten opzichte van het echte artikel qua kleur, schaal en details.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een IVEX-expert (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De prijs voor verzending dekt zowel de kosten van professionele verpakking als het transport zelf.
De verzending gebeurt via Correos, GLS of NACEX met traceerbaar vervoer. Internationale verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een rustige tijk van een historisch park waarin een monumentale stenen trap, bewaakt door leeuwensculpturen, samengaat met de discretere aanwezigheid van meerdere schilders die buiten schilderen. De compositie opent zich naar een brede esplanade omringd door bomen, tuinen en gebouwen die gedeeltelijk door het groen verborgen zijn. In het midden blijft een figuur bij een ezel en kijkt naar de ruimte voor hem, terwijl een andere kunstenaar verderop zit tegenover zijn eigen werk. De scène straalt stilte, concentratie en een diepe harmonie tussen kunst, architectuur en natuur uit.

De trap domineert de hele rechterkant en vormt het meest indrukwekkende architectonische element. De structuur loopt in een krachtige diagonaal omhoog van de onderkant naar de rechterbovenhoek en leidt de kijk naar een ruimte buiten de compositie. Deze richting geeft dynamiek en contrasteert met de horizontale uitgestrektheid van de esplanade.

De traptreden zijn opgebouwd uit tinten grijs, bruin, paars en witte reflecties. De verschillende licht- en schaduwlagen geven diepte aan en tonen het verweer van het gesteente. Elke tree lijkt de sporen van de tijd te dragen, wat het historische karakter van de plek versterkt.

Naast de trappen rijst een brede balustrade of schuine muur op. Het oppervlak wordt gedomineerd door grijstinten, groene zwewen, oker en bruin, onderbroken door helderheden die de ongelijke inval van licht suggereren. De helling van dit element verlengt visueel de stijging van de trap.

De bovenkant van de muur wordt gekenmerkt door een duidelijke lijn die zich aftekent tegen de begroeiing en de lucht. Deze lichte band definieert de architectuur nauwkeurig en voorkomt verwarring met de donkerdere takken achteraan. De combinatie van verweerde steen en zacht licht geeft de structuur een plechtige aanwezigheid.

Aan de voet van de trap staan twee leeuwensculpturen op semicirkelvormige platforms. De dichterbijzijnde figuur neemt een centrale houding aan en lijkt te rusten met het lichaam ingetrokken terwijl het hoofd rechtop blijft. Zijn volume brengt een krachtig sculpturaal accent in het landschap.

De leeuw in de voorgrond toont een oppervlak met grijze, bruine, witte en groenachtige tinten. De verlichte zones benadrukken het hoofd, de rug en de poten, terwijl diepe schaduwen de vachtplooien en de basis van de figuur markeren. Zijn aanwezigheid straalt waakzaamheid, nobelheid en blijvende aanwezigheid uit.

De houding van het dier lijkt kalm maar oplettend. Het wordt niet afgebeeld in agressieve houding, maar als een stille bewaker van de monumentale toegang. Zijn blik richt zich naar de esplanade en legt een symbolische connectie met de schilders en de open ruimte van het park.

Achter de voorste leeuw is een tweede sculptuur deels verborgen door de eerste en door de trap. Deze herhaling bevestigt het symmetrische en ceremoniële karakter van de toegang, hoewel het zijaanzicht verhindert beide figuren met dezelfde helderheid te zien. De overlap geeft diepte en verhoogt de rijkdom van de hele voorstelling.

De platforms waarop de leeuwen rusten bestaan uit meerdere gebogen niveaus. De afgeronde randen contrasteren met de rechte lijnen van de traptreden en de muur. De opeenvolging van halve cirkels verzacht de monumentaliteit van de architectuur en leidt de ogen naar het middelpunt van de scène.

De steen van deze basissen vertoont kleurveranderingen die op ouderdom, vocht en veroudering wijzen. De blauwgrijze tonen vermengen zich met OKG, wit en paars, waardoor een uiterlijk ontstaat dat verbonden is met de koele, schaduwrijke sfeer van het park. Het licht benadrukt enkele randen en laat andere in de schemering.

In het midden van de compositie verschijnt een schilder naast een ezel. Zijn figuur is vanaf de rug gezien of lichtjes opzij geprofileerd, geconcentreerd op wat hij voor zich ziet. Hij draagt een blauw kledingstuk en donkere broek, kleuren die hem in de schaduwen van de omgeving integreren.

Het schilderspannetje rijst op door een structuur in bruin- tot roodgekleurde tonen. Voor hem verschijnt een heldere, rechthoekige oppervlakte die als een lichtpunt in het centrale gebied fungeert. Zijn oriëntatie suggereert dat de kunstenaar een van de elementen van het park interpreteert.

De figuur lijkt zich in een moment van observatie of pauze te bevinden. Zijn lichaam buigt licht en een van zijn armen hangt langs het lichaam. Deze kalme houding geeft de concentratie weer die nodig is om licht, perspectief en de relaties tussen architectuur en natuur te bestuderen.

Aan de voeten van het ezel staan meerdere objecten die met de werkdag te maken hebben. Je kunt een donkerblauwe rugzak of tas onderscheiden, een open doos en een klein rood element dat over de grond ligt. Deze objecten brengen naturaliteit en tonen de nodige voorbereiding om uren ter plaatse te verblijven.

De open doos toont tinten bruin, grijs en wit. De plaatsing suggereert dat het materialen of persoonlijke voorwerpen van de kunstenaar bevat. De rugzak, staand tegen de ezel, introduceert een ronde vorm die contrasteert met de rechte lijnen van het schildertafels en van het rechthoekige oppervlak.

Het kleine rode vlekje op de grond trekt de aandacht door zijn intensiteit. Zijn warme kleur doorbreekt de overheersing van grijs, groen en blauw en voegt een subtiel accent van leven toe. Dit detail helpt de roze tinten op de achtergrond in balans te brengen.

Verderop verschijnt een tweede schilder, zittend tegenover een ander ezel. Zijn figuur bevindt zich nabij het linkercentrum, grotendeels omringd door bomen en struiken. Vanwege de afstand wordt hij tot een kleine donkere silhouet gereduceerd, maar zijn houding laat duidelijk de activiteit die hij uitvoert zien.

De aanwezigheid van twee kunstenaars transformeert het park in een ruimte voor observatie en schepping. Ieder werkt vanuit een ander punt en lijkt een ander onderwerp te interpreteren. Deze dupliciteit geeft een narratieve dimensie en laat een stille gezamenlijke werkdag toe in rust.

Het tweede ezel is opgericht door fijne en donkere vormen. De kunstenaar lijkt op een kleine kruk of bracket te zitten, gericht naar de begroeiing of de achtergrondarchitectuur. Zijn concentratie weerspiegelt dezelfde introspectieve houding als de figuur op de voorgrond.

De esplanade neemt een groot deel van de linkerkant en de onderste zone in beslag. Het oppervlak wordt gedomineerd door blauwgrijze, paarse, witte en zachte roze reflecties. De lichte delen lijken het gefilterde licht tussen de bomen te ontvangen, terwijl de donkere gebieden overeenkomen met brede schaduwen.

De vloer vertoont geen volledig uniforme textuur. Kleurveranderingen suggereren kleine onregelmatigheden, bladeren, vocht of beschadiging door bezoekers. Deze variaties brengen diepte en maken de esplanade visueel rijk.

Schaduw van de trap en de grote bomen bedekt een aanzienlijk deel van de voorgrond. Deze koele schaduw contrasteert met het verlichte gebied op de achtergrond en creëert een geleidelijke overgang tussen nabijheid en verte. De toeschouwer lijkt zich in de schaduw te bevinden en naar het licht te kijken.

Links rijzen meerdere bomen met hoge, stevige stammen op. Hun verticale vormen volgen bijna de hele hoogte van de compositie en creëren een natuurlijk ritme dat de diagonale trap in evenwicht brengt. De stammen tonen grijs, paarse, bruine tinten en kleine heldere reflecties.

Een van de centrale bomen heeft een brede basis en zichtbare wortels die over de grond uitstrekken. Zijn aanwezigheid biedt stabiliteit en ouderdom aan het landschap. De schaduw rondom de stam versterkt het volume en maakt het tot een belangrijk referentiepunt.

De kruinen van de bomen vormen een groen-achtig blauwachtige massa aan de linkerbovenkant. Het bladerdek is dicht maar onregelmatig, zodat sommige delen van de lucht en licht door de bladeren heen kunnen schijnen. Dit bladerdak draagt bij aan een beschermde en stille atmosfeer.

In het midden onderscheidt zich een boom met ontblote of nauwelijks bedekte takken. Zijn fijne donkere silhouet snijdt tegen een heldere en roze achtergrond. De delicatesse van zijn takken contrasteert met de robuuste stammen en de dichtbegroeide begroeiing rondom.

De takken van de grote boom rechtsboven strekken zich uit boven de trap uit. De donkere vormen vertakken in meerdere richtingen en vormen een natuurlijk kader boven de architectuur. De combinatie van gebogen en hoekige lijnen geeft energie aan het bovenste gedeelte.

Achter de centrale boom verschijnt een grote massa struiken en begroeiing. De donkere, geelachtige en blauwtinten mengen zich tot een diepe achtergrond. Sommige planten lijken vrij te groeien, terwijl andere deel uitmaken van zorgvuldig onderhouden tuinen.

tussen de begroeiing is een kleine rode houten structuur te onderscheiden, vergelijkbaar met een leuning, een balkon of een paviljoen. Zijn geometrische vorm is gedeeltelijk verborgen door de bladeren en voegt een mysterieus detail toe. De warme kleur contrasteert met de omliggende groenen.

Aan de linkerkant van de achtergrond verschijnt een kleine constructie met een schuin dak. De gevel blijft in de schaduw en de vormen vloeien samen met de bomen. Het zou een paviljoen, een hut of een auxiliar element van het park kunnen zijn.

De constructie is discreet en concurreert niet met de trap. Zijn aanwezigheid bevestigt echter dat de ruimte georganiseerd en bewoond is. Ook brengt het architectonische variatie en versterkt de indruk dat we ons bevinden in een historisch park of in een groot openbaar terrein.

Verder voorbij de bomen is een heldere en gedeeltelijk verduisterde gebouw te zien. Zijn horizontale en verticale lijnen vervagen door de afstand en het licht. Dit gebouw vergroot de ruimte en suggereert dat het park zich uitstrekt tot een stedelijk of monumentaal gebied.

De helderheid van de achtergrond bestaat uit wit, romig, grijs en delicate roze tinten. Het lijkt te verwijzen naar een zacht licht dat door een licht nevelige atmosfeer trekt. Deze lichttoetreding hult de gebouwen in een poëtische afstandsgevoel.

Een brede roze band stijgt achter de centrale bomen omhoog. Zijn aanwezigheid kan een verlichte gevel, een wolk of een atmosferisch reflect zijn. Deze warme kleur brengt tederheid en balanceert de koeler tonen van de schaduw.

De compositie is georganiseerd rondom een aantrekkelijk contrast tussen het monumentale en het alledaagse. De trap en de leeuwen vertegenwoordigen de blijvende aanwezigheid van steen, terwijl de schilders en hun objecten een stille en tijdelijke menselijke activiteit tonen. Zo verenigt de scène erfgoed en hedendaagse creatie.

Er bestaat ook een dialoog tussen waarnemer en waargenomen. De kunstenaars beschouwen het park om het te transformeren in beeld, terwijl de toeschouwer hen in het eigen werk aanschouwt. Dit spel geeft de scène een reflectieve dimensie met betrekking tot de blik en de ervaring van het weergeven van de wereld.

De afwezigheid van andere bezoekers versterkt het gevoel van kalmte. Het park lijkt voor enkele ogenblikken gereserveerd voor de twee schilders en de sculpturen die de trap bewaken. De verbeelde stilte laat toe te luisteren naar de discrete geluiden van bladeren, vogels en artistiek werk.

Het kleurengamma wordt gedomineerd door grijs, groen, blauw en paarse tinten. Roze, OKER en bruin brengen warmte en voorkomen dat de sfeer te koud wordt. De evenwichtige verdeling van deze kleuren creëert een serene, elegante en samenhangende scène.

De belichting creëert twee grote sferen. Het voor- en de trap blijven in schaduw, terwijl de esplanade en de gebouwen op de achtergrond een diffuus licht ontvangen. Dit contrast trekt de blik naar het hart van het park en benadrukt de menselijke figuren.

Het geheel geeft een gevoel van een frisse ochtend of een stille middag, wanneer het licht niet fel is en de schaduwen ruim uitlopen. De kunstenaars lijken dit moment gekozen te hebben vanwege de rust en de rijkdom aan nuances die de omgeving biedt.

De scène kan worden geïnterpreteerd als een viering van contemplatie. De schilders beperken zich niet tot het vastleggen van een landschap, maar lijken te dialogeren met de geschiedenis, de sculpturen en de natuur. Hun aanwezigheid maakt van het park een plek waar het verleden inspireert tot nieuwe perspectieven.

De leeuwensculpturen voegen een symbolische waarde toe. Traditioneel geassocieerd met kracht, waakzaamheid en nobelheid, bewaken ze de toegang terwijl de kunstenaars aan het werk zijn. Hun bewegingloosheid contrasteert met de rustige activiteit van de menselijke figuren en met de voortdurende groei van de begroeiing.

De trap kan als symbool voor opstijging en ontdekking worden gezien. Hoewel we de bestemming niet zien, nodigt zijn diagonaal uit om een gebouw, een terras of een monument hogerop voor ogen te nemen. De compositie laat die route open en wekt nieuwsgierigheid op.

Samen biedt dit prachtige schilderij een intieme en diep evocerende kijk op een historisch park waarin twee schilders stil werken naast een monumentale trap bewaakt door leeuwensculpturen. De hoge bomen, het gefilterde licht, de ezels, de rugzakken en de oude stenen structuren vormen een scène vol serene rust en narratieve rijkdom. De harmonie tussen architectuur, natuur en artistieke creatie maakt van de plek een contemplatief toevluchtsoord waar het verstrijken van de tijd lijkt stil te staan om de schoonheid te observeren en te bewaren.