Camillo Gannelli - Armocromie cromatiche nr. 107

Armocromia nr. 107 is een grenswerk, van aarde en vuur.

Wat we zien is een materieel abstract werk dat volledig speelt met het contrast tussen boven en onder, tussen hemel en vlees.

Het eerste wat opvalt, is niet de kleur, maar de huid van het schilderij. Het is een geleefd werk, gekrast, uitgehold. In het bovenste deel werkt de kunstenaar door af te schrapen: lagen beige, greige, gebrande oker, gekrast totdat een textuur tevoorschijn komt die doet denken aan een muur die door de tijd is uitgekristalliseerd of aan een vlakte die door de wind is geteisterd.

Het is een informele richting die Burri benadert, bijna tastbaar.

Je voelt de spatel, het stof, de oxidatie.

Daarna is er de barst. Een donkere, dichte, korrelige lijn als opgestolde lava, als een grens van verbrand aarde, die het schilderij net iets boven het midden doorklieft. Het is geen nette lijn, het is een litteken.

Onder die litteken, het rood. Niet een decoratief rood, maar een viscerieel, diep, gloeiend rood. Vermiljoen, bloed, papavers die vertrapt zijn.

Het is een levendige, vibrerende vulling, aangedreven door ronde penseelstreken die het idee geven van een bewegend veld, van een vloeibare en onrustige materie.

En hier gebeurt het chromatische wonder: vijf, zes kleine tranen van turkooisblauw, bijna elektrisch.

Ze lijken verloren wilde bloemen, of fragmenten van de hemel die in de rode aarde zijn gevallen.

Dat blauw is het enige koude element in een uiterst warm kunstwerk, en door complementair contrast laat het rood exploderen.

Zonder dat blauw zou het schilderij dramatisch zijn. Met dat blauw wordt het poëtisch en vol hoop.

Het is een landschap van de ziel, meer dan een werkelijk landschap. Het zou de Maremma kunnen zijn in de zomer, met de klaprozen en een benauwde, stoffige hemel.

Het zou een archeologisch geheugen kunnen zijn: een voorouderlijke rode aarde bezaaid met vondsten van lapis lazuli.

Samengevat is het een klein, zeer geslaagd werk omdat het veel zegt met heel weinig elementen: materie, horizon, en een spoorkleur die alles redt.

Het is een werk dat niet alleen verfraait, maar ook confronteert. Het dwingt je om een seconde langer stil te staan.