Roberto Cafarotti - Mea Culpa






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 142824 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Mea Culpa is een olieverfschilderij op doek van Roberto Cafarotti (2026), een originele hedendaagse creatie, 50 × 35 cm, handgesigneerd, in uitstekende staat, afkomstig uit Italie.
Beschrijving van de verkoper
Roberto Cafarotti heeft onlangs de Fabrizio De André Prijs in de schilderkunst gewonnen, nu toe aan de vijfentwintigste editie.
Mea Culpa
Olie op doek, 50 × 35 cm , 2026
Roberto Cafarotti
Een vrouw met een onbewogen en licht geïrriteerde gezichtsexpressie, gehuld in een lange rood-bruin kleed, armen over elkaar op de borst in een gebaar van afsluiting en oordeel.
Aan de linkerkant, geprojecteerd tegen de groene wand, haar zwarte en ruime schaduw lijkt eigen leven te leiden: het gebogen profiel, de hand naar de borst gebracht, het lichaam gebogen in een houding van bekentenis. Het is zij, de schaduw, die fluistert het “mea culpa”, terwijl de echte vrouw overeind blijft, stil en bijna beschuldigend.
Rondom hen ademt de kamer eenzaamheid en herinneringen: een rond tafeltje met een fles wijn en glas, een lege kop, een vogel met vleugels blauw en geel die leek te zweven in de lucht, spiegels en lijsten die beelden vermenigvuldigen, planten, gordijnen en een plafond bevolkt met drijvende vormen. Alles draagt eraan bij een innerlijk theater te scheppen waar schuld en wrok zonder woorden met elkaar in dialoog gaan.
Een werk met een intense psychologische lading, waarin het licht en de schaduwen niet enkel formele elementen zijn, maar de ware protagonisten van een stille bekentenis.
Roberto Cafarotti heeft onlangs de Fabrizio De André Prijs in de schilderkunst gewonnen, nu toe aan de vijfentwintigste editie.
Mea Culpa
Olie op doek, 50 × 35 cm , 2026
Roberto Cafarotti
Een vrouw met een onbewogen en licht geïrriteerde gezichtsexpressie, gehuld in een lange rood-bruin kleed, armen over elkaar op de borst in een gebaar van afsluiting en oordeel.
Aan de linkerkant, geprojecteerd tegen de groene wand, haar zwarte en ruime schaduw lijkt eigen leven te leiden: het gebogen profiel, de hand naar de borst gebracht, het lichaam gebogen in een houding van bekentenis. Het is zij, de schaduw, die fluistert het “mea culpa”, terwijl de echte vrouw overeind blijft, stil en bijna beschuldigend.
Rondom hen ademt de kamer eenzaamheid en herinneringen: een rond tafeltje met een fles wijn en glas, een lege kop, een vogel met vleugels blauw en geel die leek te zweven in de lucht, spiegels en lijsten die beelden vermenigvuldigen, planten, gordijnen en een plafond bevolkt met drijvende vormen. Alles draagt eraan bij een innerlijk theater te scheppen waar schuld en wrok zonder woorden met elkaar in dialoog gaan.
Een werk met een intense psychologische lading, waarin het licht en de schaduwen niet enkel formele elementen zijn, maar de ware protagonisten van een stille bekentenis.
