Walker Evans - The Lost Work - 2000

Je bent op de juiste plek!
Dit is de nieuwste editie van de SUPER POPULAIRE VERKOOP VAN EEN ENKELE VERKOPEN-VEILING door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
Een persoonlijke selectie van INTERNATIONAL PHOTOWEBBOEKEN uit mijn PRIVATE COLLECTION en uit RECENTE AANKOOPEN.

FANTASTIEK BOEK van de Amerikaanse fotografie-legende Walker Evans (1903-1975).

MET ORIGINELE STOFOMSLAG.

"Walker Evans was misschien wel de grootste ‘documentaire kunstenaar’ die Amerika ooit heeft gekend. In een carrière van veertig en zes jaar (1928-1974) heeft Evans de manier waarop Amerikanen naar zichzelf, hun maatschappelijke oorzaken en hun land keken ingrijpend veranderd. Dit uitbundig uitgegeven boek, samengesteld uit een grotendeels ongeziene privé-collectie – de grootste privécollectie van Walker Evans-foto’s ter wereld – publiceert hier voor het eerst tientallen beelden die voorheen niet toegankelijk waren voor het publiek. Hieronder bevinden zich de vertrouwde beelden van Evans’ zuidelijke werk (1935-36), maar ook veel minder bekende beelden van Evans’ vrienden en mede-kunstenaars, zijn werk in Tahiti, foto’s die hij maakte van Victoriaanse huisarchitectuur (1930-31), en foto’s gemaakt tijdens reizen naar Engeland, Cuba, Maine, Nova Scotia, Chicago en New Orleans. Auteurs Belinda Rathbone en Clark Worswick rijzen tot de gelegenheid om Evans’ monumentale carrière te documenteren, door de onderschatte zijwegen van Evans’ loopbaan te onderzoeken op een moment waarop in zowel de museumwereld als in de wereld van fotocollecties een herontdekking van zijn oeuvre plaatsvindt. Wat hier wordt gepresenteerd is een definitieve en soms verrassende kijk op de fotograaf wiens oeuvre de lat legde voor het werk van fotografen en documentaire kunstenaars van alle slag."
(van de uitgever)

Zoals altijd garandeert 5Uhr30.com gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Arena Editions, Santa Fe, New Mexico. 2000. Eerste druk, eerste drukoplage.

Hardcover met stofomslag. 235 x 260 mm. 264 pagina’s. 243 sepia-tonige fotoplaten van beelden. Fotograaf: Walker Evans. Tekst: Walker Evans, Belinda Rathbone en Clark Worswick. Tekst in het Engels.

Toestand:
Boek van binnen fris en onberispelijk; schoon met geen eerdere eigenaarmarkeringen en met geen vlekken. Boek buitenkant zeer frisse kaften en rug (beschermd door de omslag); kleine stoot aan de rechterbovenhoek van de voorkant (geen gevolg voor binnen), één vlek aan de bovenrand, geen andere opmerkelijke tekortkomingen of defecten. Stofomslag compleet zonder scheuren, zonder getapte scheuren en zonder ontbrekende delen; gebruikssporen. Over het algemeen nette conditie.

Prachtig fotoboek door Walker Evans - met originele stofomslag.

"Het belangrijkste onderwerp van Walker Evans was de volkstaal – de inheemse uitingen van een volk die je vindt langswegkanten, goedkope cafés, advertenties, eenvoudige slaapkamers en hoofdstraten van kleine steden. Veertig jaar lang, van eind jaren 1920 tot begin jaren 1970, registreerde Evans het Amerikaanse tafereel met de nuance van een dichter en de precisie van een chirurg, en creëerde een encyclopedische visuele catalogus van het moderne Amerika in wording.
Geboren in 1903 in St. Louis, Missouri, experimenteerde Evans als kind met schilderen, verzamelde kiekjespostkaarten en maakte snapshots van zijn familie en vrienden met een kleine Kodak-camera. Na een jaar studie aan Williams College verliet hij de school en verhuisde naar New York City, waar hij werk vond in boekhandels en bij de New York Public Library, waar hij zijn passie voor T. S. Eliot, D. H. Lawrence, James Joyce en e. e. cummings, evenals Charles Baudelaire en Gustave Flaubert, vrij kon uitleven. In 1927, na een jaar in Parijs om zijn Frans te polijsten en korte verhalen en non-fictie essays te schrijven, keerde Evans terug naar New York met het plan om schrijver te worden. Echter, hij pakte ook de camera op en begaf zich geleidelijk op een pad waardoor zijn esthetische impulsen omgeleid werden om de literaire strategieën—lyriek, ironie, incisieve beschrijving en narratieve structuur— naar het medium van de fotografie te brengen.

De meeste vroege foto’s van Evans tonen de invloed van Europese modernisme, met name zijn formalistisch karakter en de nadruk op dynamische grafische structuren. Maar geleidelijk schoof hij af van deze sterk esthetisch georiënteerde stijl om zijn eigen evocatieve maar terughoudende ideeën over realisme, de rol van de kijker en de poëtische resonantie van alledaagse onderwerpen te ontwikkelen. De Depressie-jaren 1935–36 waren jaren van opmerkelijke productiviteit en prestatie voor Evans. In juni 1935 aanvaardde hij een baan bij het U.S. Department of the Interior om een door de overheid opgebouwd herplaatsingskamp voor werkloze kolenarbeiders in West-Virginia te fotograferen. Snel maakte hij van dit tijdelijke werk een fulltime functie als “informatie-specialist” bij de Resettlement (later Farm Security) Administration, een New Deal-agentuur van het Department of Agriculture.

Onder leiding van Roy Stryker werden de RA/FSA-fotografen (Dorothea Lange, Arthur Rothstein, en Russell Lee, onder anderen) aangesteld om het plattelandsleven te documenteren en aan te tonen hoe de federale overheid probeerde het lot van landelijke gemeenschappen tijdens de Depressie te verbeteren. Evans werkte echter met weinig aandacht voor de ideologische agenda of de voorgestelde reisroutes en gaf in plaats daarvan gevolg aan een persoonlijke behoefte om de essentie van het Amerikaanse leven te distilleren uit het eenvoudige en het alledaagse. Zijn foto’s van wegenarchitectuur, landelijke kerken, kapperszaken in kleine steden en kerkhoven tonen een diepe respect voor de verwaarloosde tradities van de gewone man en verzekerden zijn reputatie als Amerika’s voornaamste documentaire maker. Vanaf hun eerste verschijning in tijdschriften en boeken eind jaren dertig, kwamen deze directe, iconische beelden in het collectieve bewustzijn van het publiek terecht en zijn nu diep geworteld in de gedeelde visuele geschiedenis van het land over de Depressie. In de zomer van 1936 nam Evans een sabbatical van de Resettlement Administration om naar het zuiden te reizen met zijn vriend, de schrijver James Agee, die was aangesteld om een artikel te schrijven over pachters door Fortune Magazine; Evans zou de fotograaf zijn. Hoewel het tijdschrift uiteindelijk Agee’s lange tekst over drie families in Alabama afwees, wat uiteindelijk uit de samenwerking ontstond was Let Us Now Praise Famous Men (1941), een lyrische tocht naar de grenzen van directe waarneming. Zijn 500 pagina’s woorden en foto’s vormen een volatiele mix van documentaire beschrijving en intens subjectieve, zelfs autobiografische, schrijfstijl die niettemin wordt beschouwd als een van de sleutelprestaties van de twintigste-eeuwse Amerikaanse literatuur. Evans’ foto’s voor Let Us Now Praise Famous Men zijn verbluffend eerlijke representaties van gezichten, slaapkamers en kleding van individuele boeren die op een droge heuvel zeventien mijl ten noorden van Greensboro, Alabama wonen. Als serie lijken ze de hele tragedie van de Grote Depressie te verhelderen; individueel zijn ze intiem, transcendent en raadselachtig. Voor velen vormen zij het hoogtepunt van Evans’ carrière in de fotografie.
In september 1938 opende het Museum of Modern Art American Photographs, een retrospectieve van Evans’ eerste decennium van fotografie. Het museum publiceerde tegelijkertijd American Photographs—nog steeds voor velen de maatstaf waaraan alle fotomonografieën worden getoetst. Het boek begint met een portret van de Amerikaanse samenleving door haar individuen—katoenboeren, Appalachian-mijnwerkers, oorlogsveteranen—en sociale instellingen—snelle maaltijden, kapperszaken, autologie. Het sluit af met een overzicht van fabrieksteden, met de hand beschilderde borden, plattelands kerken en eenvoudige woningen—the locaties en relieken die de tastbare uitingen van Amerikaanse verlangens, wanhoop en tradities vormen.

Tussen 1938 en 1941 produceerde Evans een opmerkelijke serie portretten in de metro van New York City. Deze bleven twenty-five jaar lang ongepubliceerd totdat in 1966 Houghton Mifflin Many Are Called uitgaf, een boek van tachtig negen foto’s, met een inleiding van James Agee geschreven in 1940. Met een 35mm Contax-camera gespannen op zijn borst, waarvan de lens tussen twee knopen van zijn winterjas te zien was, kon Evans zijn mede-passagiers heimelijk en op zeer korte afstand fotograferen. Hoewel de setting openbaar was, ontdekte hij dat zijn onderwerpen, niet geposeerd en verzonken in hun eigen gedachten, een voortdurend verschuivende mengeling van stemmingen en uitdrukkingen vertoonden— af en toe nieuwsgierig, verveeld, geamuseerd, somber, droomachtig en dyspeptisch. “Het schild is down en de maar is af,” merkte hij op. “Zelfs meer dan in eenzame slaapkamers (waar spiegels zijn), zijn de gezichten van mensen naakt rustend in de metro.”

Tussen 1934 en 1965 leverde Evans meer dan 400 foto’s bij 45 artikelen die in Fortune magazine werden gepubliceerd. Hij werkte voor het luxe tijdschrift als Special Photographic Editor van 1945 tot 1965 en bedenk niet alleen de portfolio’s, voerde de foto’s uit en ontwierp de lay-outs van de pagina’s, maar schreef ook de bijbehorende teksten. Zijn onderwerpen werden uitgevoerd met zowel zwart-wit als kleurmateriaal en omvatten insignia van spoorwegmaatschappijen, gereedschap, oude zomerresort-hotels en uitzichten van Amerika vanuit het treinjraam. Door de standaard journalistieke beeld-verhaallijn te gebruiken, combineerde Evans zijn interesse in woorden en beelden en creëerde zo een multidisciplinaire vertelling van uitzonderlijk hoge kwaliteit. Klassiekers van een verwaarloosde genre; deze zelfopgelegde essays waren Evans’ métier voor twintig jaar.

In 1973 begon Evans te werken met de innovatieve Polaroid SX-70-camera en een onbeperkte voorraad film van de fabrikant. De deugden van de camera pasten perfect bij zijn zoektocht naar een beknopte maar poëtische visie van de wereld: de directe afdrukken waren voor de zieke tachtigjarige fotograaf wat scharen en gescheurd papier waren voor de verouderde Matisse. De unieke SX-70-afdrukken zijn de laatste foto’s van de kunstenaar, het hoogtepunt van een halve eeuw werk in de fotografie. Met de nieuwe camera keerde Evans terug naar verschillende van zijn blijvende thema’s—onder anderen tekenen, affiches en hun ultieme reductie, de letters zelf."
(Metropolitan Museum of Art, New York)