Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Contemporary sculpture van Matteo Ciffo (Italië - 1987).
- Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 4/8
- Gesigneerd en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Cold fusion van marmer- en steenpoeders
- Condities: uitstekend

Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgepakt als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
Vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een voorbijgaande conditie. Deze wordt afgebroken, ontbonden en opnieuw samengesteld, waardoor de eigen onstabiele aard aan het licht komt. Het volume opent zich, splitst in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig schijnt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrenkt met de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggegeven aan een nieuwe dimensie.




MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instruments, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden van vernieuwing.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een herleving van de steen die door mijn hand wordt geleid. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat is verbroken, achtergelaten of vergeten. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.

Het gaat om materialen die zelf al een verhaal dragen. Ik neem ze uit elkaar en herenwerk ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat het was en in iets anders verandert.

Het pad neemt de vorm aan van een transformatie die voorbijgaat aan traditionele sculptuur, en nadert een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, ik ontleed ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe contradictie belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onverslijtbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat ongewijzigd lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve deelnemer van het werk, betrokken bij een constant dialoog met tijd en omgeving.

Perfectie laat plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, en houdt op het oppervlak sporen van gebaar, van proces en van haar eigen evolutie.

Autodidact heb ik mijn traject opgebouwd door experimenteren, observatie en luisteren. De aanpak streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen reflecteren de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheidjes zwevend tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, waardoor het materiaal een diep hedendaagse en menselijke dimensie terugkrijgt.