Massimo Riccò - African sunset

Opera unica, rechtstreeks uit het atelier van de kunstenaar.
Dimensies 60x70 cm met een dikte van 2 cm, vervaardigd op katoendoek gespannen op een houten sparren schilderijlijst van kwaliteit, volledig in Italië geproduceerd.
Werk geleverd met een Certificaat van Authenticiteit, persoonlijk ondertekend door de kunstenaar, met centrale ophanging, beschermende eindlak, klaar om opgehangen te worden.

Massimo Riccò is geboren in Modena in 1961, waar hij momenteel woont en werkt. Tegen het einde van de jaren negentig stapte hij in de kunstwereld, tekende met potloden, houtskool en sanguijnen, maar al snel maakte hij de overstap naar kleur via olieverf- en acryltechnieken.
Na een eerste impressionistische landschapstroming, grotendeels figuratief van aard, heeft zich in de loop der jaren een constante evolutie ontwikkeld, richting een rupture van de vorm, waarbij kleur de taak krijgt om de kracht en dynamiek van het werk te geven.
Een constante is zijn speurtocht naar compositieve onderwerpen van diverse aard, en de studie van verschillende materialen om het artistieke taalgebruik effectief uit te drukken.
Jarenlang houdt hij zich, naast de artistieke productie, ook bezig met schilderkunstonderwijs, met als doel creativiteit en persoonlijke interpretatie te stimuleren, een voortdurend uitdagingsdie in overeenstemming is met zijn visie op kunst.
Naast talloze tentoonstellingen, exposities en erkenningen kan hij een aanzienlijk aantal nationale prijzen op zijn naam bijschrijven.

Web: www.massimoricco.eu
Mail: massimo.ric61@gmail.com

Enkele van de talrijke kritische teksten van kunstexperts:

Maat en verhoudingen bepalen Riccò’s werken, die, zonder ooit zijn bedachtzame studie van de compositieritmes te verraden, de kijker intervallen van kleur met een sterke emotionele impact biedt. De potenties van de cromieën, waar de kunstenaar een absolute kennis van toont, orkestreren een ritme dat evenwicht en contrast afwisselt, en deelt de aard van licht uit, statisch en tegelijk vibrerend …
De toeschouwer wordt zo getuige van een proces, van een alchemie, die de werkelijkheid waarin de werken sporen dragen omzet in abstracte vlakken.
De passie van het moment, die ontmoeting tussen hart en realiteit, wordt vrijgevig onthuld door een kunstenaar die zijn kijker niets ontzegt van wat is gebeurd: de poëtiek van Massimo Riccò toont rijpheid en bewustzijn van iemand die iets te vertellen heeft en zich niet anders kan dan aan de doek toevertrouwen.
(Margherita Fraccon – Museale educatrice, expert hedendaagse kunst)

Tussen natuur en verbeelding, werkelijkheid en abstractie van het realisme, loopt de prachtige schilderkunst van Massimo Riccò. Gevoelige sensaties bevroren in hun evocatieve moment en kostbare momenten smelten samen in kleur en licht in een schilderkunst die verbonden is met expressionistische kunst in de emotionele energie, waarin pathos door chromatisme vloeit en zich ontwikkelt naar een onmiddellijke schilderhand… (Carla d’Aquino Mineo)

Riccò brengt in zijn werken een kleur waarmee subtiele variaties en moeizame combinaties kunnen worden ontvangen. Dit bewijst hoe hij in de loop van zijn artistieke activiteit beheersing en zekerheid heeft verworven over zijn expressieve middelen.
De voortreffelijke gevoeligheid van Riccò blijkt uit de thema’s die de kunstenaar prefereert, waardoor ze deelnemen aan een realiteit waar altijd kwaliteit en intonatie bestaan, en dit toont aan dat soberheid en serieuze bedoelingen al van in het begin het uiteindelijke doel zijn…

Kunnen we nog spreken van fantastische visies, of op sommige momenten is wat de mens omringt werkelijk fantastisch zoals in de schilderijen van meester Riccò?
Het antwoord ligt in originaliteit en de sprong in kwaliteit die de kunstenaar tot een figuur maakt die aandacht verdient juist vanwege zijn vermogen om de ziel die verder gaat dan de schijn van dingen te verheffen.

Riccò houdt van schilderen en schildert met grote passie; daarom vertelt hij wat zijn ogen zien en wat zijn poëtische aard hem suggereert.
Hij schildert doeken die met veel genoegen bewonderd worden, omdat duidelijk het genieten van het schone, het vertrouwen in het doseren van licht en schaduw, wat niets anders is dan “emoties” van het moment, uitgedrukt met een sterk persoonlijk karakter dat bijzonder doeltreffend is, samen met zijn rijkdom van zijn ziel, niet gescheiden van exuberante fantasie, maar binnen de grenzen van goed smaak gehouden.
Over hem zal gesproken worden.
(de critici van het kunststudio MC – Fondation Livio Collina)

De schilderkunst van Massimo Riccò komt naar voren als een lichte harmonie die langzaam dichterbij komt door zijn schakeringen, naar elementen die steviger zijn, en steeds dichter bij ons lijken te komen, waardoor de kijker aanvankelijk in verwarring raakt. Zo krijgt het beeld, bij de eerste legendarische lezing, een figuratieve helderheid, wordt het steeds sterker en geeft het weergegeven beeld zijn geheel pitturale werkelijkheid.
Twee realiteiten overlappen zonder elkaar te annuleren, fuseren in een grafische en cromatische symbiose. Uit krachtige kleuren op de voorgrond gaan we langzaam naar een duidelijk figuratieve realiteit, die de ziel van het beeld vormt en rijk is aan zoetheid. Vermoorde maar heldere onderwerpen, ogenschijnlijk vage maar constructieve beelden, onmisbaar voor het evenwicht van het doek.
Prachtige vergezichten lijken uit een nog onzekere ether te komen, maar die zich langzaam opbouwt met kracht en zekerheid.
De cromie is sterk en goed verdeeld. Licht en schaduwzones bouwen volumes en afstanden op, die door de perspectieven worden geharmoniseerd. De gebouwen die worden weergegeven dateren uit verschillende tijden en de landschappen drukken uitgestrekte gebieden uit. Het geheel ontstaat uit een tere chromatische nevel die een immense ademruimte bouwt … (Enrico Miglioli)
Het beheersen van de middelen van schilderkunst, van zijn technieken, van zijn verleidingen, en vervolgens alles opnieuw mengen in een uiterst originele en suggestieve visie.
Massimo Riccò blijft verbazen met een figuratief timbre dat inmiddels leek alles gezegd te hebben, alles leek te hebben uitgedrukt, behalve deze delicate schilderkunst, die de visie uitdaagt in verschillende en overlappende vlakken, in magistraal gerichte penseelstreken… (Silvia Arfelli)