baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acrylic on canvas, 2020
Ondertekend aan de achterzijde. Verkocht zonder lijst, verzonden opgerold.

“Este lote contiene visualizaciones realizadas con IA. Consulta las fotografías originales para comprobar el estado real de la obra.”

Bio artiest/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een visueel kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd bij diverse artistieke en culturele instellingen, waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderkunst, maar hij werkt ook in beeldhouwkunst en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en antropologische component.
In zijn nieuwste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit", heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met collaboratieve creatieve samenwerking met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als anti-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan schilderstijlen te syncretiseren, oscillerend tussen neo-figuratieve narratie, grafische schilderkunst en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gezamenlijke studio 'Latolier' in de wijk Usera in Madrid, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn raam kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik weet het niet. De maan trilt op het glas voor me. De dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. De gestratifieerde, georganiseerde, drukke tijd glijdt weg. Onze ruimte krimpt. Het gebrek aan tijd Overweldigde ons, nu verbaast de overvloed ons.

Het alledaagse landschap is beperkt tot de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht binnen, maar in korte tijd verdwenen zijn sporen en schaduwen. Wonen in een verlengd ruimte-tijd vroeg om een oefening in kalmte en vernieuwing. Het lawaai van de straat liet veel ruimte voor stilte. Een introspectieve gebaar, een nieuw horizon, waar we dichter bij onze verbeelding kwamen. De verbazing van verandering, een onvertelde kreet vroeg ons: ‘wat nu?’ Lopend in korte ruimtes naar, stap voor stap, nieuw scenariol te zien.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een andere dageraad te creëren, een nieuwe dageraad. De verweking van deze schilderijen komt voort uit een behoefte om het landschap te vernieuwen, uit een verlangen naar vergeten natuur. Om terug te gaan naar zijn ontmoeting ermee, om het weer te be wonen. Om de kleuren te zien van de prisma van water door de zon doordrongen. Daar openen zich, zoals in het ideaal van Leon Battista Alberti, in De Pictura (1436), Baptiste's vensters naar een wereld die destijds ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen naar een reis, een zoektocht.

Baptiste vond de prikkel voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van de antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 zocht Lévi-Strauss naar een oprecht, zuiver Brazilië, begiftigd met een 'wild' energie, een bijzondere natuur. In ‘Tristes Trópico’, gedreven door een gevoel van vrijheid, gaat hij aan boord van een schip voor een 19-daagse reis. Met meticulous beauty beschrijft hij de zonsondergang, de Braziliaanse kusten, de onrust van zijn reizende metgezel: de surrealist André Breton. Hij gaat de Guanabara-baai in Rio de Janeiro in, maar wordt niet verrast. In de muziek ‘Estrangeiro’ herinnert Caetano Veloso aan het hoofdstuk.

Terug in São Paulo, waar hij werd uitgenodigd om les te geven aan de universiteit (USP), schrok Lévi-Strauss van de dynamiek van de stad. Met zijn duizelingwekkende groei die, gezien de grootte van zijn land, geen teken van een inheems volk meer vertoonde.

Lévi-Strauss, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de modernistische dichter Mário de Andrade, trok diep het binnenland in met een ethnografisch onderzoek van de inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die met tederheid en precisie beschreef wat hij zag, had een verwachting van de reis die deels werd ingelost. Hij toont een zekere onrust in een fragment van het verhaal waarin, met sporen van profetie, staat: ‘een paar honderd jaar van nu, op dezelfde plek, zal een andere reiziger zo wanhopig als ik rouwen om het verdwijnen van wat ik heb kunnen zien en niet heb gezien’.

Om de reiziger te gebruiken als degene die een imaginaire lijn door de tijd trekt, een pad, een beweging. Wat kruist en kruist door ontmoetingen.

De reis wordt ook betaald met het lichaam. Er zijn lichamen die zich in zee werpen zonder te weten of ze terug zullen keren. Immigratie onthult een minder avontuurlijk aspect en meer een opoffering voor het recht op leven. Baptiste, in zijn traject, symboliseert de reiziger die worstelt, onder prekaryse omstandigheden, om een plek te vinden.

In die zin plaatst de kunstenaar zijn blik als een aangifte van een ontmenselijkte, individualistische Europa, dat deze andere lichamen laat drijven. De vorming van een kolonialistische samenleving gebaseerd op zijn beleid van indifferentie, die bepaalt wie wel of niet moet sterven.

Wanorde van een systeem, wending, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelheid van het concept entropie herinnert ons aan een disharmonie die aansluit bij ons huidige. Zoals Lévi-Strauss in de jaren 30 zei, moeten we in plaats van antropologie entropologie gaan noemen.

In (EN)TRÓPICOS onderneemt de kunstenaar, als reiziger, een reis om een vitale plek te vinden. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, wordt de lucht die we vandaag niet kunnen ademhalen gefilterd. Hij biedt ons een utopie; hij geeft ons met zijn gebaren een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Tekst door Caio Cardial, curator)