Montiel-1985 - "ALTA MAR"

In de uitgestrektheid van de oceaan, waar de horizon uiteenvalt in water en lucht, vaart dit schip voort als een metafoor voor het menselijke bestaan.
Het vaart niet enkel over de golven; het doorkruist ook de onzekere terreinen van geheugen, tijd en bestemming.
Zijn romp, door slijtage getekend, spreekt van vergane reizen, van overwonnen stormen en gedeelde stiltes met de zee.
De materie onthult de sporen van ervaring, ons eraan herinnerend dat elke transformatie een merk achterlaat en dat elk litteken een verhaal bevat.
De zee, voorgesteld als een levende en veranderende kracht, symboliseert wat buiten onze controle ligt: de cycli van de natuur, de bewegingen van het leven en de onzichtbare stromingen die onze stappen oriënteren.
Tegen die immensiteit wordt het schip een daad van verzet, een bevestiging van de menselijke wil om vooruit te blijven gaan, zelfs wanneer de koers niet volledig zichtbaar is.
De maan, die in de verte hangt, fungeert als een oriëntatiepunt en contemplatie. Het stille bestaan van het onbekende, het zwakke licht dat degenen die de nacht doorkruisen op zoek naar zingeving vergezelt.
Alta Mar is een reflectie op de innerlijke reis. Een uitnodiging om te herkennen dat, net als dit schip, wij allen reizende lichamen zijn: opgebouwd uit onze ervaringen, gedreven door onze dromen en gedragen door de hoop om nieuwe oevers te bereiken.