Tijs Dragtsma (1992) - Three Faces, One Breath

Drie gezichten, Eén Adem houdt een enkele vrouw vast die in het ogenblik verschijnt wanneer haar hoofd begint te draaien. Eén gezicht blijft scherp, aanwezig, volledig gevormd. De andere twee blijven naast haar hangen als een afterimage, net dichtbij genoeg om nog tot haar te behoren, vaag genoeg om al te lijken vertrekken.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De afbeelding is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd uit een veld van individuele merktekens die verdikken tot de heldere vlakken van een wang, een wenkbrauw, de strakke lijn van een mond, en dunner worden tot bijna niets waar de spookgezichten wegvallen. Het gelijken is volledig gevormd door gecontroleerde oppervlaksschade, verwijdering die elke lijn vervangt die een penseel normaal gesproken zou toevoegen.

Het beeld is altijd aanwezig, gekrast in het oppervlak van het acrylglas in plaats van erop aangebracht. Licht schept dit portret niet, het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron vangen de krassen het contrast; het scherpe gezicht komt naar voren terwijl de twee echo’s verder naar achter in het donker lijken te verdwijnen. Vanuit een andere hoek leest het rustiger, de drie gezichten dichter bij elkaar om te fuseren tot één.

Die stille verschuiving is net zozeer onderwerp als de vrouw zelf. Een enkele gebaar, een enkele ademhaling, is genoeg om een gezicht te splitsen in aanwezigheid en geheugen, het ik dat je nu bent naast de ikken die je slechts een seconde geleden was. Van een afstand gelezen verschijnt het stuk als één monumentaal portret; van dichtbij is het niets dan een veld fijne krassen, dezelfde spanning tussen eenheid en veelvuldigheid die in de wijze waarop het beeld is gemaakt, is geschreven.

Drie gezichten, Eén Adem gaat verder waar de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma ophoudt, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaksschade in plaats van pigment of druk. Dit werk is uniek.

Een visuele taal waarin schade niet vernietiging is, maar structuur.

"Eén adem, drie gezichten, en toch maar één vrouw."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend wordt, maar vrijgegeven. Ingebeiteld lijn voor lijn in een diep zwart oppervlak, ontstaat elk werk door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm uit duisternis naar boven halen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna photographisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij verdwijnt het werk in een dense veld van individuele merktekens. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat stevig leek, blijkt een ingewikkeld web van lijnen te zijn, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekraste lijnen weerkaatsen. Terwijl het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit de ene hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Vanuit een andere verzacht het en zakt het terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gefocuste spot verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is zijn stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een beslissing die niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret wordt de figuur nooit volledig vastgezet. Door de interactie van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp uit het zwart naar voren te stappen. Op andere momenten zakt het terug in kalmte en stilte. Het leeft in die beweging, tussen scherpte en rust, waarin het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd zijn aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras bevat een moment, een ademteug, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, die zich blijft openbaren bij elke verandering van licht.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te ontdekken. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een evolving veld van ontdekking waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de basis van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken zijn opgebouwd door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat de aandacht vasthoudt, tot reflectie uitnodigt en zich blijft onthullen naarmate de tijd verstrijkt.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat zich onderscheidt, doelbewust en levend voelt.