Tijs Dragtsma (1992) - A Cannon Exhales Doves

Een veldkanon staat vlak en gereed, elke band en spijl van het wiel telt mee, het hele apparaat gevangen in het halve seconde voordat het vuren begint. Aan de mond van de loop, waar de lading naar rook had moeten uitbarsten, spat in plaats daarvan een zwerm duiven uit, vleugels al gespreid, al aan het oprijzen in het donker.

Geen verf, geen gravure, geen inkt. Het kanon behoudt zijn vorm grotendeels als schaduw, zijn wielen, zijn loop, zijn wagen terug in het zwart gezonken, alleen zichtbaar gemaakt door een dun, nerveus licht langs de randen en spaken, een veld van fijne krassen die rechtstreeks in het oppervlak van het acrylglas zijn gewerkt in plaats van erop aangebracht.

Geheel vreemd is de ondergrond waarop het staat. De schaduw die het kanon over het stof werpt is niet dim, het is het helderste stuk onder het wapen, een veld van individuele markeringen die meer licht vangen dan het wapen dat ze werpt, alsof de grond zelf nog iets herinnert wat het kanon al heeft losgelaten.

Boven de loop nemen de vogels bijna al het licht in het beeld. Poot na poot weten zij zich te ontrafelen tot de duidelijkste vormen in de hele compositie, klimmend uit een machine die alleen gebouwd is om te vernietigen en die de geringste helderheid omhoog en weg van zich meeneemt.

A Cannon Exhales Doves behoort tot No Man's Land, een serie binnen Art with Scratch door Tijs Dragtsma waarin beeldvorming is opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te vragen waar een wapen voor dient, eenmaal niet langer gehoorzaam gemaakt.

Het beeld is altijd aanwezig, zowel in daglicht als onder een enkele gerichte lichtbron. Licht schept het niet, het scherpt het aan, de spaken krijgen een laatste harde rand en de duiven een kort extra schijnsel voordat het oog terug in het donker zinkt. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Zien vanaf de overkant van een kamer leest het werk als één heldere gebaar, een kanon dat iets laat gaan. Van dichtbij is het slechts een veld krasjes, geduldig en precies, dat een tegenspraak vasthoudt die geen enkel slagveld ooit heeft opgelost.

"Zelfs het luidruchtigste apparaat kan worden afgesteld om quelque chose zachtjes uit te ademen."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet wordt getekend, maar losgelaten. Uitgesneden lijn voor lijn in een diepe zwarte ondergrond, elk werk ontstaat door talloze precieze krassen die het licht opvangen en vorm uit duisternis brengen.

Vanop een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij ontvalt het werk aan een dicht veld van afzonderlijke markeringen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solid leek, toont zich als een delicaat net van lijnen, elk een opzettelijke gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Het licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekraste lijnen terugkaatsen. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit de ene hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Vanuit een andere hoek verzacht het en zakt terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gerichte spotlight verdiept het contrast en krijgt het beeld een beeldhouwerlijke, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning. De handeling van krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een besluit dat niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en levendig met beweging. Hardheid wordt zachtheid. Verwoesting wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en atmosfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te treden uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in rust. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd aangeraakt worden, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment, een adem, een gebaar vast. Gezamenlijk vormen ze niet alleen een afbeelding, maar een aanwezigheid, die zich blijft openbaren bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constant verlangen om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke reeks werk benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen verbindt, is een gedeelde inzet voor originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen beheersing en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet slechts een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich in de loop der tijd blijft onthullen.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat karakteristiek, intentioneel en levendig aanvoelt.