Tijs Dragtsma (1992) - Hands Scratched Into Longing

Een enkele munt hangt in het donker, al vallend, al te laat om terug te roepen. Boven haar rust een hand binnen een witte manchette, vingers gesloten op precies de grootte van het geschenk dat hij heeft gekozen te geven. Daaronder opent een menigte handen zich naar de grootte van alles wat zij niet hebben.

De gemande hand reikt niet. Dat hoeft ook niet. Hij blijft bovenaan het frame, met de kalmte van iets dat al heeft beslist, terwijl één munt vergaat op de manier waarop een kraan wordt gedraaid, een kleine beweging die hem niets kost en niets terugvraagt.

Daaronder rijzen de handen in rijen op, vingers gespreid, polsen elkaar voorbij trekkend, elk ervan zeker dat deze munt, deze specifieke, voor hem bestemd is. Ze zijn gevormd als een veld van fijne krassen die direct in het akrylglas zijn gezet, zodat ze van een afstand gelezen worden als één heldere vorm die omhoog reikt, en pas van dichtbij uit elkaar vallen in de vele individuele handen die het maken.

Geen verf, geen afdruk, geen inkt werd gebruikt om dit beeld te bouwen. De manchette, de gesloten vingers, de enkele munt en de menigte eronder bestaan omdat het oppervlak iets heeft afgenomen, beheerst oppervlakteschade die in het akrylglas wordt vastgehouden in plaats van erbovenop geplaatst.

Het beeld is op elk uur en onder elke lamp aanwezig. Licht schept het niet, het scherpt het aan, zodat de manchette en de opgeheven handen het meest vangen en vasthouden, terwijl de ruimte tussen de gevende hand en de wachtende vrijwel volledig donker blijft. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, het contrast verdiept zich onder direct licht zonder ooit de vorm eronder te verliezen.

Hands Scratched Into Longing behoort tot In Plain Sight, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of drukwerk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te vragen hoeveel het kost, één munt, één gesloten hand, om zo vele handen tegelijk uit te laten reiken.

Wat het werk onthoudt zegt net zo veel als wat het toont. Geen gezicht verschijnt boven de manchette, en geen eronder, dus het enige wat nog herkenbaar is, is behoefte zelf, omhoog gehouden en wachtend om gekozen te worden.

"Eén hand beslist. Vele handen hopen."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet wordt getekend, maar losgelaten. Ingekrast lijn voor lijn in een diepzwart oppervlak, elk werk ontstaan door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm uit duisternis brengen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna photographisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij verdwijnt het werk in een dicht veld van individuele tekens. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat ogenschijnlijk vast leek, ontvouwt zich als een delicaat web van lijnen, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht schept het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekrabde lijnen reflecteren. Terwijl het licht over het oppervlak schuift, ademt het beeld. Uit de ene hoek staat de figuur helder en gedefinieerd. Uit een andere hoek verzacht het en zakt terug naar de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gerichte spotlight verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning. De krasspoel is direct en onomkeerbaar. Elke regel is een beslissing die niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met het perspectief en de atmosfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te stappen uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in rust. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras bevat een moment, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid, die zich blijft openbaren bij elke verandering van licht.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een evoluerend ontdekkingsveld waarin materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een simpele vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie scheppen. Die zoektocht ligt aan de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke reeks benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken zijn opgebouwd door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze bindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, duidelijkheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen sterkte en kwetsbaarheid. Tussen beheersing en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openligt voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld te maken, maar een werk te creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich blijft openbaren naarmate de tijd verstrijkt.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet enkel een atelier, maar een zich ontwikkelend artistiek universum, gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat als onderscheidend, intentioneel en levendig aanvoelt.