Tijs Dragtsma (1992) - A March Blind to Itself

Een rij mannen beweegt zich over het acrylglas, elk in hetzelfde pak, dezelfde pas, hetzelfde blinddoek strak voor de ogen gespannen. Geen verf. Geen afdruk. De mannen zijn gevormd in het oppervlak door gecontroleerde krassen, een veld van individuele tekenen dat van een afstand samenvalt tot een lichaam dat in slag loopt, en van dichtbij weer opengaat tot een veld van fijne krassen.

Pakken zijn de uniform van mannen die ervoor betaald worden duidelijk te zien en weloverwogen te kiezen. Hier wordt dit kostuum van binnenuit gekeerd. Elke man in de kolom draagt een blindfold, en niemand lijkt zich te storen. Ze hebben geen gezicht nodig om te weten waar ze naartoe gaan, want de man naast hen loopt ook, en dat is reden genoeg geworden.

Het is een stil beeld van vertrouwen dat nooit is gevraagd zichzelf te bewijzen. Een mars is al een overeenkomst om samen te bewegen, maar een blinde mars is iets anders, een bereidheid om alleen door het ritme gedragen te worden. Het toegekauwde oog blijft vragen stellen, en het lichaam blijft terwijl wandelend voort.

De krassen die de kolom vormen vangen het licht langs de blinddoeken en het kruisen van de benen, de plekken waar de mannen het duidelijkst herhaald worden. Licht creëert dit beeld niet, het versterkt het, het contrast verdiept naarmate de hoek verschuift, de kolom leest anders afhankelijk van waar de kijker staat, hoewel de mars zelf nooit stopt.

Iedereen die een beleidslijn heeft gevolgd zonder het te lezen, heeft waar moeten tekenen waar hij mocht tekenen, of bleef lopen omdat de rij naast hem dat deed, zal in deze kolom iets van zichzelf herkennen. Het werk wijst niet naar één man. Het wijst naar de lijn, en naar hoe gemakkelijk een lijn ontstaat zodra genoeg mensen afspreken niet te kijken.

A March Blind to Itself behoort tot In Plain Sight, een serie binnen Art with Scratch door Tijs Dragtsma waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te tonen hoe gemakkelijk een menigte haar eigen zicht opgeeft om het gemak van in slag bewegen met iedereen naast zich.

Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur. In een kolom zonder leider is die structuur het enige wat nog overeind staat.

"Een menigte met gesloten ogen vindt toch haar weg vooruit, zolang niemand stopt om te kijken."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend is, maar vrijgegeven. Uitgehakt regel voor regel in een diepe zwarte ondergrond, elke werk verschijnt door talloze precieze krassen die het licht vangen en vorm geven aan uit het donker naar voren.

Vanuit de verte lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol presence. En toch lost het werk van dichtbij op in een dicht veld van individuele tekenen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat ogenschijnlijk solide leek, wordt een delicate web van lijnen, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de kraste lijnen weerkaatsen. Terwijl het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit één hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Vanuit een andere verzacht het en zakt terug in de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gefocuste spotlight verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning ervan. Het krassen is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een besluit dat niet ongedaan gemaakt kan worden. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en levendig met beweging. Hardheid wordt zachtheid. Verwoesting wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de wisselwerking van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld mee met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te stappen uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in rust. Het is in die beweging, tussen scherpte en kalmte, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid die zich blijft openbaren bij elke verandering van licht.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar wordt ik gedreven door een constante wens om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaststaande stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een simpele vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt in het hart van alles wat ik creëer.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen sterkte en kwetsbaarheid. Tussen beheersing en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet eenvoudigweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot reflectie uitnodigt en zich in de loop van de tijd blijft openbaren.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat onderscheidend, intentioneel en levend aanvoelt.