Germaine Krull - 100 x Paris - 1929

Welkom bij de nieuwe veiling van Anatole Desachy (Frankrijk) en Ecki Heuser (Duitsland) die plaatsvindt tijdens de Paris Photo-beurs 2026. Om deze 29e editie te vieren hebben we het beste van avant-garde, modern & hedendaagse parijse fotoboeken verzameld. Geniet van deze unieke selectie.

GROTE KANS om dit VOORMALIG VERMAARDE, ZEER ZELDZAME FOTBOEK te kopen van Germaine Krull uit 1929 (!).

- Hans-Michael Koetzle, "Eyes on Paris. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute" ("Paris in Fotoboeken. 1890 tot heden"), pagina’s 84-85
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie. Des Années 1920 Aux Années 1950", pagina’s 35-37

Germaine Krull (1897-1985), een Duits-Nederlandse fotografe, beroemd door "Metal", woonde sinds 1926 in Parijs.

WONDERBARE SEPIA-FOTOGRAFIËN IN ADEMANGS-THUIS GEVOELENDE FOTOGRAVUURPRINTING.

Dit is een verzameling door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Verlag der Reihe, Berlin-Westend. 1929. eerste editie, eerste druk.

Paperback. 172 x 248 mm (elk). 528 pagina’s (132 pagina’s elk). 100 foto’s (elk) in zwart-wit. Foto’s: Germaine Krull. Voorwoord: Florent Fels. Tekst in het Frans, Engels, Duits.

Conditie:
Binnenin schoon met geen merken van voorgaande eigenaar; eerste pagina’s iets beschadigd, alle tekst en alle fotopagina’s fris en vrij van foxing. Buitenste delen sterk gebruikt; vlekken en kreuken. Mist de beschermhoes. Over het algemeen zeer goede staat.

Germaine Germaine Krull's zeldzame fotoboek "100 x Paris" uit 1929.

"Het dunne boekwerk werd mei 1929 gepubliceerd, slechts twee jaar na ‘Métal’ van het Berlijnse ‘Verlag der Reihe’. De initiatiefnemer van dit kortstondige project was de in Wenen geboren Oscar Camillo Recht (1894-1959), kunsthandelaar, uitgever, publicist en, onder de naam Camille Recht, auteur van het voorwoord bij de Duitse editie van de monografie over Atget van Berenice Abbott.
‘100 x Paris’ was de eerste van drie vergelijkbare titels, voorafgaand aan “100 x Berlin” (uitgegeven in mei 1929 met foto's van László Willinger) en “100 x München” (eveneens gepubliceerd in 1929 met foto's van Ludwig Preiss).
Het boek werd zowel aangeboden in een hardcover-versie (blauwe linnen kaft, zilveren reliëf titel, fotografisch geïllustreerde stofomslag) als in een brochure met een veel modernere, Art Deco-geïnspireerde omslagoplossing, die ook - onmiskenbaar - de naam van de auteur draagt.
Het boek opent met een voorwoord van Florent Fels, toen hoofdredacteur van L'Art vivant, gevolgd door gedetailleerde bijschriften, deze en de in het Duits, Frans en Engels respectievelijk, en ten slotte een programmatische serie van 100 pagina-vullende platen.
Enerzijds volgt het boek een relatief conventioneel pad met zijn bruinachtige koperintaglio-druk, de illustraties in het midden geplaatst en een picturale esthetiek die op het eerste gezicht minder innovatief lijkt. Anderzijds is het exemplarisch voor het moderne ‘type metropolitane fotoboek’ dat in de jaren 1920 ontstond en zich verzet tegen ‘de magnificente fotoboeken en prentbriefkaartenverzamelingen die nog steeds in de traditie van veduta-werken liggen’.
Wat het boek zeker mist, is de formele strengheid en esthetische coherentie die Métal kenmerken. Aan de andere kant blijkt Krull zelf een vooraanstaande vertegenwoordiger van artistiek modernisme te zijn - zowel wat thema’s als hun realisatie betreft. Niet minder dan 44 panelen tonen automobielen. Verkeer, soms dicht opeengepakt, wordt zo’n onderwerp van de afbeelding als elektrisch licht, het nieuwe entertainmentmedium cinema verschijnt (in de vorm van grote posters) net als nieuw gebouw in de geest van een functionele ‘International Style’. Krull richt haar journalistiek getrainde blik op zowel clochards als traditionele kleine bedrijven, ze huichelt langs modern geklede wandelaars in het Bois de Boulogne of gasten op het terras van de Dôme op Montparnasse.
De meeste beelden zijn ’frontal en statisch, maar sommigen bieden verrassingen’.
Bijvoorbeeld, in de vorm van een gedurfde camera die van boven naar beneden wijst, gedurfde afbeeldingsdetails of surrealistische picturale uitvindingen (zoals de juli-pijler op de Place de la Bastille, die slechts als schaduw herkenbaar is). Paul Fierens erkende bijvoorbeeld surrealistische momenten in Krull’s boek in zijn recensie, verwijzend naar André Breton, Atget of Cubisme en concluderend dat Krull’s lens ‘een affiniteit met poëzie heeft’. Kortom, Kim Sichel kan het ermee eens zijn wanneer ze zegt dat in ‘100 x Paris’ de structuur van het boek conventioneel blijft, ’maar het moderne interpunctie toevoegt aan de foto’s.’
(Hans-Michael Koetzle)

"In de jaren twintig maakte Germaine Krull haar stempel op de geschiedenis van de fotografie met haar fotoreportages. Door gebruik te maken van schuine perspectieven en bijsnijden ontwikkelde zij haar eigen visuele taal. Haar reportages symboliseren socio-politiek empathie.
Geboren op 20 november 1897, kreeg ze haar opleiding aan de Münchner School of Photography tot 1918, terwijl ze het dagelijks leven in de grote stad vastlegde met haar camera, maar ook een gevoel ontwikkelde voor de artistieke experimenten van het avant-garde. Vrienden met schrijvers, theaterpersonen en filmmakers, woonde en werkte de fotograaf eerst in Berlijn, daarna in Amsterdam en vanaf 1926 in de Franse metropool. In 1967 werd het enige nog overgebleven audiodocument gemaakt bij de Cinémathèque française ter gelegenheid van een tentoonstelling die door André Malraux, de Minister van Cultuur, persoonlijk werd georganiseerd. Echter, Germaine Krull is niet geïnteresseerd in glamour en hoge eer, benadrukt zij: "Fotografie is een beroep. Een ambacht.
Na haar leerperiode in 1918 zette de fotograaf aanvankelijk haar beroep op de achtergrond en werd politiek actief. Maar de Münchense Sowjetrepubliek werd bloedig onderdrukt en Germaine Krull vluchtte naar Moskou. Terug in Duitsland opende ze in 1923 haar eigen studio in Berlijn. Pas nadat ze met documentairemaker Joris Ivens naar Amsterdam verhuisde, ontdekte ze haar voorliefde voor technische installaties, kadewanden, kranen en magazijnen, waardoor haar doorbraak kwam.
Nu aangekomen in Parijs, presenteert de fotograaf de portfolio "Métal". De schrijver Pierre MacOrlan is enthousiast: "Of Germaine Krull een machineslandschap omzet in een symfonie of met de lichten van Parijs speelt, ze onthult geheime details."
De fotograaf legt de schoonheid van kogellagers of transformatoren vast met meerdere belichtingen of zwart-witcomposities die zo objectief als surrealistisch vervreemdend zijn. André Kertész, Man Ray en Berenice Abbott, die in 1928 de fotografische beeldtaal als een nieuwe, onafhankelijke kunstvorm vestigden met de "First Independent Salon of Photography", werkten op een vergelijkbare manier.
Germaine Krull was een van de deelnemers, maar vond haar eigen weg voor haar beroep: "Het is noch schilderkunst noch fantasie. De fotograaf is een getuige. De getuige van zijn tijd. De echte fotograaf is de getuige van alle dagen, de verslaggever."
De virtuoze verslaggeefster Germaine Krull wordt de ruggengraat van het tijdschrift "VU". Met haar subjectieve fotografische oog en een zorgvuldig gecontroleerde camera, temperament en techniek, versmelten kunst en vakmanschap. Hoogtepunten van deze combinatie van formele, esthetische creativiteit met sociaal-politieke empathie zijn reportages zoals "De Vrouwenwerkers van Parijs". Voor de filosoof Walter Benjamin staat Germaine Krull op gelijke hoogte met fotografen als August Sander of Wilhelm Bloßfeldt op haar eigen manier: "De fotografen die niet per toeval tot de fotografie zijn gekomen, niet uit gemakzucht uit de schilderkunst, vormen vandaag de avant-garde onder hun peers."
Alsof ze haar doel had bereikt, nam Germaine Krull afscheid van de fotografie. Na het werk als oorlog verslaggever tijdens de bevrijding van Frankrijk, reisde ze in 1946 door Zuidoost-Azië en opende een hotel in Bangkok. Pas in 1960 pakte de nu succesvolle zakenvrouw haar camera weer op om relieken en monumenten van Aziatische culturen te documenteren.
Germaine Krull, die in 1985 overleed in Wetzlar, laat een advies achter voor toekomstige generaties fotografen: "Fotografie is geen machine. Jammer genoeg ben je aan de machine gebonden, de camera, de film, de ontwikkeling. Maar iedereen moet zijn beeld voelen. En dan één of hoogstens twee foto’s nemen. Enkel klikken, klikken, klikken – dat brengt je nergens."
(Deutschlandfunk)