Brassai, John Russell - Paris (WITH ORIGINAL DUSTJACKET) - 1960

Welkom bij de nieuwe veiling van Anatole Desachy (Frankrijk) en Ecki Heuser (Duitsland) die plaatsvindt tijdens Paris Photo fair 2026. Ter gelegenheid van deze 29e editie hebben we het beste van avant-garde, moderne en hedendaagse Parijse fotoboeken verzameld. Geniet van deze unieke selectie.

EERSTE ECHTE VERTALING ENGLISCH EXEMPLAAR van het indrukwekkende boek over Parijs (er was tevens een Duitse uitgave op hetzelfde moment door Albert Langen, Georg Müller, München).

MET FOTOGRAFIËN VAN DE beroemde Franse fotograaf Brassaï (1899-1984).

MET ORIGINELE HOUDER (dustjacket).

ZEER VERS NIEUWE STAAT.

"Brassaï" is bekend van vele belangrijke fotoboeken zoals "Paris de nuit" (1933), een van de belangrijkste titels uit de geschiedenis van de fotoboek:
- Andrew Roth, "The Book of 101 Books", pagina 76/77
- Martin Parr, "The Photobook. A history", deel 1, pagina 134
- Christian Bouqueret, "Paris. Les Livres de Photographie", pagina 116
- Hans-Michael Koetzle, "Eyes on Paris", pagina 106
- Hasselblad Center, "The Open Book", pagina 110/111
- Michèle en Michael Auer, "802 photo books from the M.+ M. Auer collection", pagina 198

Wanneer we spreken over het werk van Gyula Halász (Brassaï’s oorspronkelijke naam), schiet vooral zijn beelden van Parijs ’s nachts door het hoofd. geboren in Transsylvanie in 1899, studeerde hij aan de Universiteit voor de Kunsten in Berlijn voordat hij zich definitief in Parijs vestigde in 1924, een stad die het hoofdonderwerp van zijn werk zou worden. Zijn weergave van de straten, zijn buitengewone lichtbehandeling en de details die hij in zijn beelden vastlegde brachten hem roem, met enkele van zijn opnamen die echte culturele iconen werden, symbolen van een tijdperk en van de stad.

De nocture scènes in zijn boek Paris by Night worden aangevuld door zijn werk dat het dagelijks leven van de stad overdag laat zien. De monumenten, schilderachtige plekjes, taferelen uit het dagelijks leven en bouwkundige details zijn aanwezig in zijn werk als weerspiegeling van de onstuitbare fascinatie die de kunstenaar voelde voor de Franse hoofdstad. In zijn streven om alle facetten van Parijs te omvatten, indook hij zich ook in de donkere kant van de stad. Voor Brassaï vertegenwoordigden de bendeleden, buitenstaanders, prostituees en drugsverslaafden allemaal het minst cosmopolitische aspect van Parijs, een aspect dat levendiger en authentieker was. Hij verzamelde een enorme collectie beelden van uitgaansgelegenheden, variërend van nachtclubs tot populaire festivals en met de mensen die hen bezochten.

Dit is veel werk van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

B.T. Batsford Limited, London. 1960. Eerste Engelse editie, eerste druk.

Hardcover met stofomslag. 155 x 230 mm. 264 pagina’s. Binnenfoto’s en foto op de stofomslag: Brassai. Bewerkt door John Russell. Tekst in het Engels.

Conditie:
Boek van binnen en van buiten uitstekend, fris en onbeschadigd; schoon met geen vlekken en zonder korstvorming. Stofomslag vrij fris en compleet zonder ontbrekende delen, sporen van gebruik; een paar scheuren (eraan vastgeplakt van achteren), achterzijde met kleine (oppervlakkige) papierverslijting, verder gewoon normaal gebruikssporen. Algemene staat: goed.

Prachtig boek over Parijs -
met de geweldige foto’s van Brassaï en met de originele stofomslag in een betere dan gebruikelijke staat.

"Het was Brassai die ons beeld van Parijs completer maakte. Het was hij die de andere kant van de stad onderzocht en vastlegde, dat tweede, latere, donkerdere tijdstip van de dag dat een onlosmakelijk onderdeel is van het 24-uursritme. Toegegeven, de foto's zijn ’s nachts gemaakt, in de schaduwen van de steegjes of in de duisternis van de katakomben, zelfs voordat Brassai. Maar nooit echt met een systeem, volgens een concept en met artistieke aspiraties. Brassai was de “Poète des nuits” en hij was de eerste die een overtuigend boek over dit onderwerp maakte. Het is waarschijnlijk het bekendste van alle Parijs-gerelateerde titels, een geprint superlatief waardoor Brassai, de min of meer armlastige immigrant, letterlijk van de ene op de andere dag beroemd werd." - Hans-Michael Koetzle -

"In het begin van de 21e eeuw hebben de vondst van meer dan 200 brieven en honderden tekeningen en andere items uit de periode 1940 tot 1984 onderzoekers materiaal gegeven om zijn latere leven en carrière beter te begrijpen. Gyula (Julius) Halász, Brassaï (schuilnaam) werd geboren op 9 september 1899 in Brassó, Koninkrijk Hongarije (thans Brașov, Roemenië) uit een Armeense moeder en een Hongaarse vader. Hij groeide op met Hongaarse en Roemeense taal. Toen hij drie jaar oud was, woonde zijn familie een jaar in Parijs, terwijl zijn vader, hoogleraar Franse literatuur, aan de Sorbonne doceerde.
Als jonge man studeerde Halász schilderkunst en beeldhouwkunst aan de Magyar Képzőművészeti Egyetem in Boedapest. Hij sloot zich aan bij een cavalerie-eenheid van het Oostenrijks-Hongaarse leger, waar hij diende tot het einde van de Eerste Wereldoorlog.
Hij noemde Henri de Toulouse-Lautrec als artistieke invloed.
Na WOI werd zijn geboorteplaats Brassó en de rest van Transsylvanie overgebracht van het Koninkrijk Hongarije naar Roemenië bij het Verdrag van Trianon. Halász vertrok in 1920 naar Berlijn waar hij als journalist werkte voor de Hongaarse kranten Keleti en Napkelet. Hij begon studeren aan de Berlin-Charlottenburg Academy of Fine Arts (Hochschule für Bildende Künste), nu Universität der Künste Berlin. Daar werd hij vriend met verschillende oudere Hongaarse kunstenaars en schrijvers, waaronder de schilders Lajos Tihanyi en Bertalan Pór, en de schrijver György Bölöni, die allen later naar Parijs verhuisden en onderdeel werden van de Hongaarse kring.
In 1924 verhuisde Halász naar Parijs om te wonen, waar hij de rest van zijn leven zou blijven. Hij leerde zichzelf de Franse taal door de werken van Marcel Proust te lezen. Wandelend tussen de verzameling jonge kunstenaars in de Montparnasse-wijk, nam hij een baan als journalist. Al snel raakte hij bevriend met de Amerikaanse schrijver Henry Miller en de Franse schrijvers Léon-Paul Fargue en Jacques Prévert. In het late decennium van de jaren 1920 woonde hij in hetzelfde hotel als Tihanyi.
Miller speelde later de vriendschappelijke claims van Brassai naar beneden. In 1976 schreef hij over Brassai: "Fred [Perles] en ik hielden ons afwachtend voor hem – hij verveelde ons." Miller voegde daaraan toe dat de biografie die Brassai over hem schreef typisch “opgelapt” was, “vol met feitelijke fouten, vol van veronderstellingen, geruchten, documenten die hij had ontvreemd en die grotendeels onwaar of een verkeerde indruk geven.”
De baan van Halász en zijn liefde voor de stad, wier straten hij vaak ’s nachts dwalend doorliep, leidden tot fotografie. Eerst gebruikte hij het ter aanvulling van enkele van zijn artikelen voor meer geld, maar al snel verkende hij de stad via dit medium, waarin hij werd onderwezen door zijn mede-Hongaar André Kertész. Hij schreef later dat hij fotografie gebruikte "om de schoonheid van straten en tuinen in de regen en mist vast te leggen, en Parijs ’s nachts vast te leggen." Onder de naam van zijn geboorteplaats ging Halász door het pseudoniem "Brassaï", wat "uit Brasso" betekent.
Brassaï ving de essentie van de stad vast in zijn foto’s, gepubliceerd als zijn eerste verzameling in het in 1933 uitgebrachte boek Paris de nuit (Parijs bij Nacht). Zijn boek behaalde groot succes, wat leidde tot de bijnaam "het oog van Parijs" in een essay van Henry Miller. Naast foto’s van de minder chique kant van Parijs portretteerde Brassai ook scènes uit het leven van de haute société van de stad, haar intellectuelen, haar ballet en de grote opera’s. Hij kreeg vriendschap van een Frans gezin dat hem toegang gaf tot de hogere klassen. Brassai fotografeerde veel van zijn kunstenaarsvrienden, waaronder Salvador Dalí, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti en verschillende prominente schrijvers van zijn tijd, zoals Jean Genet en Henri Michaux.
Jonge Hongaarse kunstenaars bleven in de jaren dertig naar Parijs komen en de Hongaarse kring nam de meesten op in zich. Kertész emigreerde in 1936 naar New York City. Brassai maakte kennis met veel van de nieuwkomers, waaronder Ervin Marton, een neef van Tihanyi, met wie hij sinds 1920 bevriend was. Marton ontwikkelde in de jaren veertig en vijftig zijn eigen reputatie in straatfotografie. Brassaï bleef ook werken voor commercieel werk, fotograferend voor het Amerikaanse tijdschrift Harper's Bazaar.
Hij was een oprichtend lid van het Rapho-bureau, opgericht in Parijs door Charles Rado in 1933.
De foto’s van Brassai brachten hem internationale faam. In 1948 had hij een solotentoonstelling in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York, die vervolgens doorreisde naar George Eastman House in Rochester, New York; en het Art Institute of Chicago, Illinois. MoMA exposeerde in 1953, 1956 en 1968 meer van Brassai’s werk. Hij werd in 1970 aan de Rencontres d’Arles in Frankrijk gepresenteerd (screening in Théâtre Antique, Brassaï door Jean-Marie Drot), in 1972 (screening Brassaï si, Vominino door René Burri), en in 1974 (als eregast).
In 1979 werd Brassaï opgenomen in de International Photography Hall of Fame and Museum." (Wikipedia)