Anton Kaestner - #481 - M - " Punta del Este #2 ".

Unieke creatie, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#481 - M - " Punta del Este #2 ".

Acrylspray op een 3 mm plexiglasplaat (UV-werend).
Dit schilderij is geen afdruk. Het gaat om een originele "multi-lagen"-werk met een glanzende, glossy afwerking die doet denken aan een harslaag en uniek is in zijn soort.

Afmetingen : 17,3 x 12,6 x 0,12 inch / 44 x 32 x 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520 bleke eikenfineer (inch 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 90€ incl. btw.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid gaat mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en selectie op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-tentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd thuis gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman & kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen je rechtstreeks aanvliegen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer genegenheid kunnen inspireren. Ik raakte aanvankelijk aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een affiniteit voor spirituele materialen omdat die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad naar echt kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.

Meer dan drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunst-scènes en zocht ik de creatieve energie van elke plek op.
💡 Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes borrelend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—a way to break free from the world and focus on my inner self.

Ik heb altijd grote voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan doormaken. Door mijn kunst hoopte ik anderen oprecht te laten kennismaken met schoonheid, hen een kans te geven de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn vertrek uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik me volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning en vonden stukken hun weg naar particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leeggelegen sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-tentoonstelling, "Échos," gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, afwijzend van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metallische pigmenten en spuittechnieken op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglasplaat (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare ondergrond. Dit proces verhindert dat ik de oplevering van het werk kan zien terwijl het zich ontwikkelt. Ik krijg geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan omreden - het verloop, de lagen en spiegelingen die ik creëer leiden, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar om het duidelijk te zeggen: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties die elk werk toch een “ascetische” kwaliteit geven: ik ben gelukkig wanneer ik “onverhandelbare noodzakelijke dingen” herken, oftewel wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn benadering bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen objectloos. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Evenzo hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mannen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind en geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glanzende huid waarin men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend bij elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije beschouwer” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reis.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpel gezegd haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanzet mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—schitterende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een langdurig en weloverwogen onderzoek. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de rustige wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten bestaan “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van narratief op een zachte manier los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en naar een meer directe manier van kijken te bewegen.

Dit leidt tot de tweede intentie: de primacy of lived experience. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis die gevoeld wordt— gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen aan de achterkant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object op zichzelf” wordt dat pas volledig wordt weergegeven als het klaar is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachtaardige paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomt gast, maar de structuur is gebouwd met zorg.

Communicatie zonder doel
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen verklaring, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbaar stil zijn.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie zweeft door het werk, maar is vreemd genoeg gericht op het nu: een verlangen naar de “onverhandelbare noodzakelijkheden” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

Inzet en moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit zichzelf is ontstaan.” Ik raak aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt. In die geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van het informele net begonnen is.” Mijn praktijk erfde de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder verdriet en meer rust—een informalisme waarin toeval geen breuk is, maar een stille medeplichtige.

In de kern ligt een zoektocht naar "le vif"—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen afzonderlijke draden, maar delen van een en dezelfde zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, naar mijn overtuiging, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner