Anton Kaestner - #486 - M - " Paysage #2 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#486 - M - "Landschap #2".

Acrylspray op een 3 mm plexiglasplaat (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk in meerdere lagen met een glanzende, glossy afwerking die doet denken aan het aanbrengen van een hars, en het is uniek.

Afmetingen: Inch 17,3 × 12,6 × 0,12 / 44 × 32 × 0,3 cm zonder frame.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitsframe van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520, with eikenafwerking Wit Eiken (Inch 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van €90 incl. btw.

Het werk is ondertekend aan de achterzijde.
Een Certificaat van Authenticiteit wordt meegestuurd.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubaï. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende solotentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenterend met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen direct op je af komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken juist veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok aanvankelijk naar niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf een atheïst noem, ontwikkelde ik ook een vorm van affiniteit voor spirituele materialen, omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om werkelijk een kunstenaar te worden, was echter niet onmiddellijk.
Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en raakte ik verbonden met de creatieve energie van elk plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Almost 30 years, schilderen werd een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om vrij te komen van de wereld en me te richten op mijn innerlijke zelf.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn bedrijfsleven, heb ik me volledig aan schilderen gewijd. Ik richtte mijn studio in Parijs op en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, het vond zijn weg naar privécollecties in heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een vrijstaande sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-evenement, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele terugkoppeling of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles mag— de reden kortsluiten! - om de uitkomst, de lagen & spiegelingen die ik creëer te begeleiden, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, maar geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben gelukkig wanneer ik herken wat er onmiskenbaar is, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Geen “emotie” noch “theoretische opvatting”, maar ervaring van het Zijn. Geen “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de werkelijkheid, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net zoals alle voorwerpen, zijn ze voorwerpen op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en lumineuze van glas-in-lood oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas een schilderij een glanzende huid waardoor je je eigen silhouet kunt zien, verschillend voor elke nieuw kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije kijk” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alles te weten en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet meer nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien".

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenwicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door vooralheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glanzende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachten en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op één lijn liggende intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder voorwerp” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zinsnede”, hoop ik de verwachting van verhaallijn voorzichtig los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen, en te kiezen voor een directer soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geinterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, leeft het stuk, het verandert, het ziet.

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen op de achterkant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden maar geef de uitkomst over, waardoor het schilderij een zelfstandig “object van zichzelf” wordt, volledig onthuld alleen bij voltooiing. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties is bevestigd door een paar zachte paradoxen die het werk dragen:

Toevalligheid en Discipline
Ik spreek van “zinvolle toevalligheden”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare stilte.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de “onmiskenbare behoeften” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf geruime biedt.

Inzet en moeiteloosheid
Het proces vereist voortdurend aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging is ontstaan.” Ik ben aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is geïnspireerd door de geest van Art Informel, misschien met minder acute pijn en meer rust—een informalisme waar toeval geen breuk is, maar een stille medewerker.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectuele rationalisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Kortom, dit is simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van één streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die gegrond is in stille paradox niet kwetsbaar hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, zo geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner