Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontspringt aan een ideaal gesprek met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van de Nouveau Réalisme die rood, herhaling en materie tot centrale elementen van zijn poëtiek maakte. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige, alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een element dat kenmerkend is voor mijn onderzoek: de schroef.

In Plaats van de spijkers die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak geplaatst.

De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element.

Zijn herhaling creëert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak omhoog komen en een soort visuele vibratie creëren.

Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; als je haar zijwaarts bekijkt, komt daarentegen de eigen driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, waarbij het spijker wordt vervangen door de schroef en een industrieel object wordt omgevormd tot een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool van bouwen en vernietigen tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Juist in dit contrast tussen orde en spanning, bouwen en vernietigen, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit schuilt de identiteit van het werk.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.

Het werk is verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine iso­leert en beschermt, waardoor het werk een hedendaagse relikwie wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar liggen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urban art, en roepen qua visuele taal en culturele impact vergelijkbare namen op zoals Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd gaat het artistieke onderzoek in dialoog met het imago van luxe, iconische mode en wereldwijd ontwerp, en roept symbolen en merken op die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen reproducties of officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.

Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd door grote iconische merken, terwijl ze toch een sterke onafhankelijke artistieke identiteit behouden.