Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideale dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van de Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn eigen poëzie heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie oproept.

In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroevendraaiers? actually 'vit e' Wait: I need to translate correctly: la vite = de schroef? In Dutch, 'vite' means 'vijel'? Italian 'vite' is 'schroef'. Yes 'vite' plural screws. So: vervang 'kruit??' We'll translate: in place of nails used by Aubertin, I use hundreds of screws, arranged according to a precise geometric structure on the red surface. De schroeven, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, worden hier transformeert in een zelfstandig artistiek element. De herhaling ervan genereert een driedimensionale oppervlakte waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak opduiken en een soort visuele vibratie creëren. Vanaf de frontale visie lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer je het van opzij bekijkt, komt zijn ware driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.

De schroef wordt zo het symbool van opbouw en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om samen te voegen en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Het is precies in dit contrast tussen orde en spanning, opbouw en vernietiging, twee- en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine zorgt voor isolatie en bescherming, waardoor het werk een hedendaags relikwie wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar bevinden zich in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, oproepend qua visuele taal en culturele impact aan het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michelle Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert het artistieke onderzoek met het fantaseren van luxe, iconische mode en wereldwijde design, oproepend symbolen en merken die universeel erkend zijn zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen replicas of officiële samenwerkingen met kunstenaars of genoemde merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die kritiek en een herlezing van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl een sterke autonome artistieke identiteit behouden blijft.