Ennio Finzi (1931) - Senza titolo 1957

Ennio Finzi cm 24,8 × 32,8
Anno 1957
Autentica su foto del Maestro
Techniek: aquarel op wit karton. Palladio-tekening
Werk van uitzonderlijke rariteit en kwaliteit
Werk uit de jaren vijftig zijn nauwelijks verkrijgbaar

«Kleur is het netvlies dat zich bedwelmd voelt door schoonheid en om hulp vraagt bij het gehoor»
(Ennio Finzi, 2008)

Ennio Finzi werd officieel beschouwd als de laatste ruimtelijke schilder; zoals hij zelf herinnert, in 1947 was hij slechts 16 jaar oud en kon hij zich niet inschrijven bij de schilderbeweging van het Spazialismo, zoals Tancredi Parmeggiani (1927 - 1964) toen twintig jaar oud was[1].
Het vriendschappelijke en artistieke samenwerkingsverband met de grote schilder Tancredi, dat ook werd gevierd door belangrijke kritische stukken en tentoonstellingen[3], heeft hem ongetwijfeld ertoe aangezet zich te begeven in de kring van enkele van de grootste vertegenwoordigers van de schilderkunst en cultuur uit de jaren vijftig en zestig, zoals Giuseppe Capogrossi, Ettore Sottsass, Umbro Apollonio, en om in nauwe samenspraak te werken met de belangrijkste Venetiaanse meesters van dat movement, zoals bijvoorbeeld Virgilio Guidi, Riccardo Licata of Emilio Vedova; het was altijd Tancredi die hem aan de grote Amerikaanse verzamelaar Peggy Guggenheim[1] voorgesteld heeft.
Voor alle jaren vijftig liep Finzi een fundamenteel ruimtelijk gericht onderzoek dat zich concentreerde op het gebruik van kleur en op distonische en atonale effecten.