Daniel Argimon Granell (1929-1996) - Los seis símbolos

Pictura Galeria presenteert dit magnifieke kunstwerk van Daniel Argimon, dat zes rode symbolen voorstelt die zweven boven een diepe, verwrongen blauw ondergrond, als metafoor voor het contrast tussen de ogenaarde orde en de complexiteit van de innerlijke wereld. De schilderij onderscheidt zich door uitstekende techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen van het werk: 92,5x73x2 cm.
· Olieverf op doek, met handtekening van de kunstenaar aan de achterzijde, Argimon.
· Het stuk verkeert in goede conservatie.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de bijgevoegde fotografieën zijn een integraal onderdeel van de beschrijving van het lot.

Het werk zal professioneel verpakt worden door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te waarborgen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigenlijke transport.
De verzending vindt plaats via Correos of GLS met tracking. Internationaal verzenden is mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij presenteert een compositie met een grote visuele intensiteit, gedomineerd door een diep universum van blauwen waar zes roodachtige vormen verspreid in de bovenste helft verschijnen. De scène is intuïtief onderverdeeld in twee verschillende ruimtes: een hoger, ruimtelijker, ordelijker en stiller gebied, en een veel dichtere, donkerdere en raadselachtige onderste band. Dit contrast genereert een krachtige spanning tussen helderheid en verwarring, lichtheid en zwaarte, oppervlak en diepte. Het werk nodigt uit tot contemplatie van de elementen zonder een definitieve interpretatie op te leggen, zodat elke toeschouwer zijn eigen symbolen, herinneringen en emoties erin kan vinden.

De achtergrond is opgebouwd uit een breed palet aan blauwen die praktisch de hele compositie bestrijken. Op sommige plaatsen overheerst een blauw met een zweem van paars, terwijl op andere plaatsen grijzige, zwarte, turquoise en helderder blauwtinten voorkomen. Deze diversiteit voorkomt dat de ruimte uniform oogt en schept een gevoel van een veranderlijke atmosfeer. Het blauw kan doen denken aan de nacht, de diepten van de zee, een sterloze hemel of het innerlijk van een gedachte.

Het bovenste linker gebied is bijzonder donker en wordt doorkruist door zwarte verticale lijnen die omlaag vallen als druppels, schaduwen of sporen van vocht. Deze markeringen geven een gevoel van zwaarte en zorgen ervoor dat de ruimte compacter oogt. Naarmate de blik naar rechts beweegt, wordt de achtergrond iets helderder en krijgt hij blauwgrijsachtige tonaliteiten. Deze overgang geeft de indruk van beweging van donker naar zwak licht.

De zes rode vormen vormen de meest herkenbare en opvallende elementen. Ze zijn verspreid over twee rijen van drie, wat een eenvoudig patroon oplevert dat contrasteert met de complexiteit van de onderste ruimte. Alle hebben een gebogen structuur die naar boven opengaat, hoewel elke vorm kleine verschillen in grootte, helling en contour vertoont. Hun herhaling creëert ritme en doet denken aan een reeks tekens behorend tot een onbekende taal.

Deze vormen kunnen herinneren aan hoefijzers, recipiënten, wiegen, boten, glimmende monden, open armen of fragmenten van een oud symbool. Juist door hun ambiguïteit krijgt dit werk een grote rijkdom. Het zijn geen volledig herkenbare objecten, maar ze behouden genoeg vertrouwdheid om associaties op te roepen. De toeschouwer kan ze zien als beschermende elementen, verwelkomende gebaren of aanwezigen die in een nachtruimte zweven.

Het eerste bovenlinks geplaatste figuur is afsluitender dan de anderen en benadert een onvolledige ronde vorm. De uiteinden raken bijna elkaar, waardoor de suggestie ontstaat van een onderbroken cyclus of een omhelzing die niet helemaal sluit. Het interieure blauwe blijft zichtbaar en vormt een sterk contrast met de rode contour. De positie naast het donkerste gedeelte van de achtergrond draagt bij aan een bijzonder intense aanwezigheid.

De centrale vorm van de bovenste rij verschijnt opener en heeft twee naar boven uitstekende uiteinden. Zijn silhouet herinnert aan een bakje dat iets ontvangt, een voorwaarts zichtbare boot of twee omhoog groeide armen. Wanneer een van zijn zijden zich bevindt, verschijnt een kleine donkere band die het rood onderbreekt en een onverwacht detail toevoegt. Deze variatie kan een wond, een verbinding, een pauze of een individuele markering symboliseren.

De derde vorm van de bovenste rij is langer en evenwichtiger. Zijn uiteinden buigen zacht omhoog, wat een bijna glimlachende uitstraling geeft. Zijn positie in een iets lichter gebied doet er duidelijk uitspringen. Het kan geïnterpreteerd worden als een teken van openheid, acceptatie of hoop, hoewel zijn rode kleur een sterke emotionele lading behoudt.

In de onderste rij keert de linkerfiguur terug naar een brede en open structuur. Een van de uiteinden steekt hoger uit dan het andere, waardoor de symmetrie verbroken wordt en een gevoel van beweging ontstaat. Een fijne lijn lijkt van de bovenste vorm af te dalen en dichter bij deze vorm te komen, alsof ze verbonden zijn. Deze discrete verbinding introduceert de mogelijkheid van een relatie tussen de symbolen, vergelijkbaar met een geheugen draad of een onzichtbare overdracht.

De middelste onderste vorm is de grootste van de zes en neemt een opvallende positie in. Zijn diepe kromming creëert een aanzienlijke binnenruimte en zijn uiteinden rijzen krachtig omhoog. Het kan herinneren aan een vat dat is voorbereid om ervaringen, emoties of herinneringen te bevatten. Zijn ligging boven het meest complexe deel van het werk suggereert dat het fungeert als grens tussen de op strukturen geordende ruimte boven en de rommelige wereld daaronder.

Het laatste figuur aan de rechterkant heeft een compactere en hoekige silhouet. Zijn omhoogstekende uiteinden lijken op twee tegenovergestelde figuren of twee figuren die met een gemeenschappelijke basis met elkaar verbonden zijn. Dichtbij een van zijn zijden verschijnt een klein helderder puntje dat de continuïteit van het rood doorbreekt. Dit minuscule detail introduceert een gevoel van kwetsbaarheid, alsof zelfs de meest solide symbolen een scheur of transformatie-aanduiding bezitten.

Het rode kleur van de zes figuren staat in scherp contrast met het blauw van de achtergrond. Het rood kan geassocieerd worden met het leven, het bloed, de passie, de energie, het gevaar of het lichamelijke geheugen. Het blauw roept juist diepte, stilte, afstand en contemplatie op. Het samenspel van beide kleuren veroorzaakt een emotionele spanning die begrepen kan worden als een confrontatie tussen impuls en kalmte, aanwezigheid en leegte, verlangen en denken.

De rode vormen hebben een onregelmatig en gebogen oppervlak dat ze een organische uitstraling verleent. Ze lijken opgebouwd uit samengevoegde fragmenten, alsof ze gevormd, gerepareerd of gered zijn na een transformatie. Hun onregelmatigheden brengen ze af van geometrische perfectie en laten elk op zichzelf een eigen identiteit behouden. Die zichtbare fragiliteit vergroot hun uitdrukking en maakt ze levende symbolen.

De onderste helft verandert volledig het ritme van het werk. Daar stapelen zich donkere massen, blauwe vlekken, zwarte vormen en uitgestrekte witachtige lijnen op die zich met elkaar verstrikken. De ruimte krijgt een bijna fysieke dichtheid en lijkt een verborgen landschap te bevatten. Het kan herinneren aan een onderzeemse achtergrond, wortels onder de grond, een menigte lichamen, een nachtelijke stad of een netwerk van gedachten dat niet te ordenen is.

De heldere lijnen doorlopen dit gebied, vormen knopen, lussen en doolhoven. Op sommige plaatsen lijken ze wortels, takken, zenuwen of stromingen van water; elders herinneren ze aan onleesbare scribbles of verbeeldde kaarten. Hun traject is onvoorspelbaar en creëert een gevoel van voortdurende beweging. Deze vormen lijken te zoeken naar een uitgang in de duisternis, zoals gedachten die proberen woorden te worden.

Tussen de wirwar komen er helderdere blauwe gebieden voor die korte vonkjes brengen temidden van de dichtheid. Sommige zones krijgen turkoois- of elektrische tinten, terwijl andere zich onderdompelen in bijna zwarte blauwen. Deze afwisseling creëert diepte en laat toe om meerdere overlappende lagen te verbeelden. De onderste ruimte lijkt niet volledig gesloten, want kleine puntjes licht blijven achter en suggereren weerstand en leven.

Ook zijn er donkere verticale vormen die menselijke figuren, kolommen, gebouwen of stammen kunnen herinneren. Deze aanwezigen steken gedeeltelijk uit de blauwe en witte massa, maar komen nooit volledig tot definities. Hun ambiguïteit draagt bij aan het mysterie en kan denken aan een stille menigte onder de rode symbolen. Ze lijken bewoners van een verborgen wereld, gevangen tussen schaduw en connecties.

De scheiding tussen de twee helften wordt niet gemarkeerd door een strikte lijn. De blauwe achtergrond loopt van boven naar beneden door en sommige donkere elementen stijgen uit de onderste zone. Dit laat beide ruimten met elkaar verbonden blijven, alsof het zichtbare en georganiseerde gedeelte voortkomt uit een chaotische diepte. De zes rode vormen zouden gedachten, herinneringen of emoties kunnen zijn die uit dat innerlijke gebied omhoog zijn gestegen.

De compositie kan geïnterpreteerd worden als een representatie van de geest. Het bovenste gebied komt overeen met de ideeën die we kunnen herkennen, ordenen en herhalen, terwijl het onderste een onderbewuste vol impulsen, herinneringen en verbinde zaken laat zien. De rode tekens zouden dan bewuste symbolen zijn die zweven boven een veel complexer universum. Deze interpretatie maakt van het werk een verkenning van identiteit en van wat in ieder mens verborgen blijft.

Een andere mogelijke interpretatie relateert de rode vormen aan schepen die boven een donker woud zweven. Het onderste gebied zou diepe en woelige wateren kunnen voorstellen, vol stromingen en resten. De bovenste figuren lijken kleine bootjes die willen navigeren of recipiënten die beschermen wat waardevol is. Vanuit dit perspectief spreekt het werk over reis, overleving en de zoektocht naar zekerheid tegen het onbekende.

Ook kunnen ze worden gezien als zes glimlachen of opengebarsten gezichtsuitdrukkingen die contrasteren met een emotioneel complexe achtergrond. Deze oppositie suggereert het verschil tussen uiterlijke schijn en de innerlijke wereld. Het oppervlak toont geordende en bijna vrolijke tekenen, terwijl hieronder een turbulente realiteit ligt. Het werk nodigt zo uit tot reflectie over wat we verbergen achter de dagelijkse gebaren.

Het getal zes en de disposities in twee rijen geven een gevoel van systeem of sequentie. De vormen lijken tot dezelfde familie te behoren, maar geen van hen is identiek aan de andere. Dit kan geïnterpreteerd worden als een representatie van verschillende personen, fases, herinneringen of emotionele toestanden. De herhaling verwijdert de individualiteit niet, maar laat wel de verschillen zien.

De verticale oriëntatie van het formaat versterkt het idee van diepte. De blik begint bij de hangende tekens en daalt af naar de onderste zone, waar de vormen dichter en moeilijker te doorgronden worden. Het kan ook andersom, omhoog van chaos naar orde. Deze dubbele richting maakt van de compositie tegelijk een beeld van val en elevatie.

Ondanks zijn donkere toonzettingen straalt het werk niet alleen verontrusting uit. Het rood geeft energie en de witte lijnen in de onderste ruimte brengen momenten van helderheid. Zelfs in de dichtste zones zijn verbindingen en bewegingen te zien die een mogelijkheid tot transformatie suggereren. De duisternis blijft niet stil, maar bevat een intense innerlijke activiteit.

Het schilderij nodigt uit tot een rustige, persoonlijke beschouwing. Er bestaat geen volledig gedefinieerde verhalende scène, dus de toeschouwer moet zijn eigen betekenis construeren. De vormen kunnen veranderen afhankelijk van de gemoedstoestand van wie ze bekijkt: soms zullen ze beschermend lijken en andere keren verontruste; ze kunnen herinneren aan glimlachen, wonden, recipiënten, armen of tekens. Dit vermogen tot transformatie vormt een van de belangrijkste rijkdommen van het werk.

Gezamenlijk vormt dit schilderij een intense en mysterieuze abstracte compositie waarin zes rode vormen boven een blauw universum zweven, verdeeld tussen orde en chaos. Het bovenste gebied geeft herhaling, evenwicht en een ogenschijnlijke kalmte, terwijl het onderste een dichte wereld van lijnen, knopen, schaduwen en verbindingen onthult. De tegenstelling tussen het vitale rood en het diepe blauw suggereert een dialoog tussen emotie en denken, oppervlakte en interioriteit, zekerheid en onzekerheid. Het werk kan begrepen worden als een voorstelling van de complexiteit van de menselijke geest, waarin zichtbare symbolen opstijgen uit een verborgen gebied vol herinneringen, spanningen en mogelijkheden tot transformatie.