(MONTIEL) - "CIRCO"

José Leonardo Montiel García (Montiel) is een Cubaanse visuele kunstenaar geboren in Santa Clara, Villa Clara, wiens loopbaan zich heeft ontwikkeld tussen artistieke creatie, onderwijs en culturele promotie. Momenteel woont hij in Spanje en ontwikkelt hij daar zijn artistieke praktijk.
Zijn werk wordt opgebouwd vanuit een open en experimentele visie op de beeldende kunsten. Tekenen, schilderen, beeldhouwen, keramiek, graveerkunst, fotografie, installatie en grafisch ontwerp maken deel uit van een multidisciplinaire praktijk waarin materialen, objecten en hun mogelijkheden tot transformatie een bijzondere relevantie krijgen.
In de loop der jaren heeft Montiel creatie niet alleen begrepen als individuele productie, maar als een manier om relatie te hebben met de omgeving en gedeelde ervaringen te genereren. Deze visie heeft geleid tot een nauwe binding tussen zijn artistieke werk, vorming en het maatschappelijke werk.
Zijn docente ervaring en zijn werk als cultuurpromotor hebben geresulteerd in ateliers, salons, plastische acties, expositieve projecten en interventies in openbare ruimtes. Vanuit deze domeinen heeft hij gewerkt aan artistieke vorming en aan het creëren van ruimtes die beeldende kunst dichter bij verschillende gemeenschappen brengen, waarbij cultuur wordt gezien als een gebied van participatie, kennis en transformatie.
Deze dimensie van zijn carrière kreeg speciale betekenis in zowel Cuba als Venezuela, waar hij artistieke en gemeenschapsprojecten, stedelijke interventies, muurschilderingen en sculpturale voorstellen ontwikkelde, además de deelnemen aan initiatieven gericht op de creatie en promotie van nieuwe ruimtes voor de beeldende kunsten.
Onder deze ervaringen bevindt zich de oprichting en promotie, in 2013, van de Galería de Arte Armando Reverón, in de staat Vargas, Venezuela, evenals de realisatie van gemeenschapsprojecten, muurschilderingen en interventies in verschillende openbare ruimtes.
Parallel hieraan heeft zijn werk deel uitgemaakt van solo- en groepstentoonstellingen in Cuba, Venezuela en Spanje. Zijn loopbaan is erkend met diverse prijzen en onderscheidingen, waaronder driemaal op rij de “Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” in 2011, 2015 en 2017. ook de Gran Premio van de beurs “Reino de este Mundo” ingesteld door de Asociación Hermanos Sais AHS in 2017, de Eerste Prijs van de Salon voor Klein Formaat in 2018 en de Prijs van de I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado in 2019.
In de laatste jaren is zijn artistieke praktijk blijven doorontwikkelen in Spanje. In 2023 hield hij zijn eerste solo-expositie, NEGRO, in de Galería / vinoteca “VINAURO” in de stad Granada. In 2024 presenteerde hij het persoonlijke project NEGRO in het Centro Cultural “EL TUMBAO” in Alicante, en in 2025 nam hij deel aan de groepsexposities AJIACO en MANIGUEROS in de Galería “VALBUENA”, El Campello, Alicante. Groepstentoonstelling “CONVERGENTES”, Galería VEARTE, Alicante, Spanje, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

CIRCO
60 × 80 cm
2026.
CIRCO bouwt een onmogelijke schepping: twee hoofden die elkaar tegemoet treden en eenzelfde lichaam delen, gevangen in een permanente confrontatie. Het beeld gaat uit van de vis als herkenbaar element, maar het transformeert het in een hybride, overdrijven organisme, bijna scènisch, waar het natuurlijke een absurde en verontrustende toestand krijgt.
Open kouwen, tanden, grote ogen en de spanning tussen beide hoofden maken de ontmoeting tot een metafoor voor competitie, confrontatie en vraatzucht. Niemand kan vooruit zonder de ander mee te slepen; niemand kan zich opeisen zonder het lichaam dat ze delen aan te tasten. Die tegenspraak maakt van het werk een representatie van bepaald menselijk en sociaal gedrag: we vechten, concurreren en keren ons tegen elkaar, zelfs wanneer we deel uitmaken van dezelfde structuur.
De titel CIRCO verplaatst het beeld naar het gebied van het spektakel. De confrontatie is niet langer slechts conflict maar wordt ook representatie: kijken en bekeken worden, zich tonen, overdrijven, een positie innemen binnen een scène. Onder deze lezing fungeren het groteske en het teatrale als middelen om te spreken over een realiteit waar de confrontatie kan eindigen als vermaak.
De oxiderende en aardse tonen contrasteren met de blauwe achtergrond en versterken het voorkomen van een schepsel ontstaan uit wat organisch en gebouwd is. De vis behoort niet langer volledig tot de natuur maar wordt een soort artefact, een lichaam verstoord door de spanningen van zijn eigen omgeving.