Camillo Gannelli - Braciere

BRACIERE

Er is een schilderij dat je niet bekijkt, dat je op de huid voelt.

Alles begint bij de onderkant: een diepe, dichte, materiële roodtint, bijna lavastofd. Het is geen vlak rood, het is een mengsel van spatula, lagen, groeven. Het lijkt op verbrande aarde, gloeiend ijzer, een veld na het vuur. Hoe hoger je kijkt, hoe lichter het rood wordt, het oxideert, wordt oker, amber, een dof gele zwavel, alsof de hitte aan het verdampen is.

Schilderen is volledig actie. Je ziet de cirkelvormige, brede bewegingen, als maansikkels die met de hand zijn getekend. Onderbroken cirkels komen omhoog en worden weer uitgewist, sporen van een langzame draaikolk. Er is geen figuur, er is een beweging van warme lucht.

En dan de ingeving die alles samenhoudt: vier kleine stukken turquoise. Een koude, bijna elektrische blauw, heel klein vergeleken met de smeulende massa. Het is geen versiering, het is adem. Het zijn druppels water die sissen op de brasa, kiertjes van hemel op een rooiende dag.

Het is daarom dat het werk werkt. Zonder dat blauw zou het alleen kracht zijn. Met dat blauw wordt het evenwicht. Warm en koud. Materie en licht. Aarde en lucht.

Het is een abstract werk dat herinnerd aan de nobelste Italiaanse Informale stroming, maar met een eigen temperatuur. Het is niet dramatisch, het is vitaal. Het geeft je een gevoel van warmte, zowel huiselijk als voorouderlijk, tegelijk, alsof je voor een oven staat, bij een zonsondergang in augustus, bij een brandende brasier midden in de nacht.

Een werk op doek van 50x50 cm in formaat, monumentaal in de indruk.
Foto’s zijn opstellingens om een idee te geven van hoe het er uit kan zien.