Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo. Titel: Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Uitgegeven nr. 4/8 - Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheitscertificaat
- Materiaal: koudgieting van marmerpoeders en steen
- Condities: uitstekende staat


Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectieve herinnering, worden opgevat als vertrekpunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer gezien als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt doorbroken, uit elkaar gehaald en opnieuw samengevoegd, waardoor haar eigen onstabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en creëert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning doet het idee van perfectie als absolute toestand verdwijnen. Wat eeuwig lijkt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrenkt met tijd, onderhevig aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.






MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, aarden uit Armenië, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet louter als expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot heropleving.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een heropleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstond uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en restproducten, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden grondstoffen voor mijn werken.
Het gaat om materialen die van zichzelf al een geschiedenis dragen. Ik ontleed ze en herschik ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontspringt uit een fragile balans tussen verlies en heropleving, tussen herinnering en mogelijkheid, zichtbaar makend het moment waarop materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die traditionele sculptuur overstijgt, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die reeds bestaan hebben, ontleed ze en herschik ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat in dialoog met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onverslijtbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat ogenschijnlijk onveranderlijk lijkt, onthult een onstabiele aard die kan reageren, oxideren en door de tijd heen transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve deelnemer aan het werk, betrokken in een constant gesprek met tijd en omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

autodidact, heb ik mijn pad opgebouwd door experimentatie, observatie en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van herinnering: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk onderzoekt materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigen die tussen ruïne en heropleving, tussen permanentie en transformatie, zweven en aan materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.