Alessandro Padovan - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 143727 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Alessandro Padovan, 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass), gemengde techniek, 31×31 cm, originele editie, met handtekening, Italië, verkocht met lijst.
Beschrijving van de verkoper
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme, die rood, herhaling en materie tot kernaspecten van zijn poëtica heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element uit mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de nagels die Aubertin gebruikte, maak ik gebruik van honderden schroeven, volgens een precies geometrisch patroon geplaatst op het rode oppervlak. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een zelfstandig artistiek element. De herhaling ervan genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak omhoog komen en een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer je het van opzij bekijkt, onthult zich daarentegen zijn echte driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen simpele citatie zijn van Aubertin, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het nagel te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit ligt de identiteit van het werk.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verlevendigd met een plexiglazen vitrine.
De vitrine van plexiglas isolert en beschermt, waardoor het werk verandert in een hedendaagse reliek.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen op visueel vlak en cultureel impact de werken op van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert de artistieke zoektocht met het imaginaire van luxe, iconische mode en werelds ontwerp, en roept symbolen en merken op die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme, die rood, herhaling en materie tot kernaspecten van zijn poëtica heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element uit mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de nagels die Aubertin gebruikte, maak ik gebruik van honderden schroeven, volgens een precies geometrisch patroon geplaatst op het rode oppervlak. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een zelfstandig artistiek element. De herhaling ervan genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak omhoog komen en een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer je het van opzij bekijkt, onthult zich daarentegen zijn echte driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen simpele citatie zijn van Aubertin, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het nagel te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit ligt de identiteit van het werk.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verlevendigd met een plexiglazen vitrine.
De vitrine van plexiglas isolert en beschermt, waardoor het werk verandert in een hedendaagse reliek.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen op visueel vlak en cultureel impact de werken op van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert de artistieke zoektocht met het imaginaire van luxe, iconische mode en werelds ontwerp, en roept symbolen en merken op die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.
