Siro Penagini (1885-1952) - Donna e bambino

Biografie
Siro Penagini geboren in Milaan op 1 december 1885. Na een schoolstages bij verschillende colleges, waar hij een aanzienlijke humanistische vorming kreeg, behaalde hij op achttienjarige leeftijd het diploma van geometer (landmeter), maar zijn artistieke neigingen brachten hem in 1905 naar de Accademia di Brera waar hij Aldo Carpi ontmoette, met wie hij zijn hele leven bevriend bleef. Penagini, van nature onafhankelijk, voelde zich niet op zijn gemak bij een van de professors, Mentessi; tussen eind 1906 en begin 1907 besloot hij Brera te verlaten en de Koninklijke Beierse Academie in München te bezoeken, waar hij in contact kwam met de nieuwe Europese tendensen.
In 1910 keerde hij terug naar Italië, met zijn gezondheid in het geding, en bleef tot 1913 in Milaan en Caravate (VA).
In 1914, op advies van de dokters, verhuisde hij naar Terracina en onderhield hij contacten met de Romeinse artistieke kring, in het bijzonder met de kunstenaars Spadini, Oppo, Carena, Socrate, Ferrazzi, Selva en Zanelli; van Terracina verhuisde hij naar het schiereiland Sorrento, vooral naar Positano, waar hij Maksim Gorkij ontmoette en vriend werd.
In 1918 trouwt Penagini met Rosalinda Steffenini.
In 1920 keerde hij terug naar Milaan waar hij een atelier nam met Gian Emilio Malerba en ook in hetzelfde jaar nam hij deel aan de eerste Biennale van Venetië, waar hij overigens tot 1948 aanwezig was (met een solo in 1938).
Op hetzelfde jaar vertrok hij met de opbrengst van de verkoop van vele werken aan de criticus en verzamelaar Gustavo Botta naar Sardinië, waar hij verbleef in Sinnai, Aritzo, Atzara en Desulo, waar hij zowel de plaatsen als de mensen schilderde met hun arhaïsche klederdracht.
In december 1922 hield hij zijn eerste solo-expositie in de Bottega della Poesia in Milaan aan de Via Montenapoleone.
In 1923 trok hij zich terug naar Solcio, aan het Lago Maggiore, waar hij een landelijke woning restaureerde en uitbreidde en er een groot atelier van maakte; hij bracht enkele uren door met het lezen van Russische romanschrijvers en met het bestuderen van kunstenaars uit het verleden, in het bijzonder Giotto, Masaccio, Carpaccio, Rafaël, Rembrandt, Vermeer, Goya en Daumier.
Hij reisde zelden naar het dorp en in Milaan kwam hij alleen voor enkele exposities, zoals in 1924 toen hij werd benoemd tot erelid van de Accademia di Brera en in 1926 toen hij deelnam aan de Eerste Tentoonstelling van het Novecento in het Palazzo della Permanente. In 1939 nam hij deel aan de Tweede Tentoonstelling van het Novecento.
In 1934 behaalde hij de gouden medaille op de internationale tentoonstelling van Boedapest en in 1936 won hij de prijs van de Reale Accademia di Roma.
In 1937, op verzoek van de architect Piacentini, schilderde hij in het Paleis van Justitie in Milaan een “Mozes die de wetten dicteert”; terwijl in 1939 voor de E42 (EUR) van Rome hij de opdracht kreeg voor twee mozaïeken, waarvan hij alleen de schetsen uitvoerde omdat de oorlog de uitvoering van het project dwong te onderbreken.
Het oorlogsperiod was voor Penagini uitermate pijnlijk: een jaar lang kreeg hij geen nieuws van zijn oudste zoon die naar het front was vertrokken; zijn vriend Aldo Carpi en de kunstcriticus Raffaello Giolli werden naar hetzelfde kamp gedeporteerd, waar Giolli niet terugkeerde, terwijl bij de oude steiger van Solcio, nabij zijn huis, tien partisanen door de Duitsers werden gefusilleerd. Uit deze omstandigheden herstelde hij zich niet meer en zijn werk nam af tot het volledig stopte. Hij bracht zijn dagen in stilte door, lezend en mijmerend. In Solcio overleed hij op 8 december 1952 op 67-jarige leeftijd.