Anton Kaestner - #497 - M - " Djebel ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#497 - M - " Djebel ".

Acrylique spray op 3 mm plexiglasplaat (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "multi-lagen" waarvan de glanzende, glossy uitstraling, vergelijkbaar met het aanbrengen van een hars, uniek is.

Afmetingen : Inch 19,7 * 15,4 * 0,12 / 50 * 39 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van kwaliteitsmerk Nielsen uit Duitsland in aluminium, referentie 34 524, eiken fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) of een andere aanbevolen afwerking en beschikbaar bij verzending tegen een aanvullende prijs van €90 incl. btw.

Het werk is ondertekend aan de achterkant.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat erbij.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een schilder, beeldend kunstenaar en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden getoond door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-expositie - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en de culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn late grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn passie in het leven zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylverven in A4- en daarna A3-schriften - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominerend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Oorspronkelijk werd ik aangetrokken door niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen, aangezien ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg naar werkelijk kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.

Al ruim drie decennia volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière bleef kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Gedurende bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om los te komen van de wereld en te focussen op mijn innerlijk.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen oprecht een ontmoeting met schoonheid aan te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensioen uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik mij volledig aan schilderen. Ik richtte mijn studio in Parijs op en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare kunstcarrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, met name in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio, in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en spuitwerk op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele oppervlakte. Dit proces voorkomt dat ik de werken zie zoals ze zich ontwikkelen. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik sta toe dat “toevallige experimenten” -alles kan- de uitkomst, de lagen en spiegel-effecten die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laat ik duidelijk zijn: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering, die resoneert met het verlichtings-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties en geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben tevreden wanneer ik herken wat “niet te verminderen noodzakelijkheden” zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak doelbewust eenvoudig. Noch “-emotie” noch “theoretische begripsvorming”, maar de ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “het leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “het vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Zoals alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, geen doel hebben. Terwijl mijn werk soms de transparantie en de helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een schitterende huid waardoor je iemands silhouet kunt zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een terughoudende spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de speelsheid tussen “details voor de nabije kijker” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel”, de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw kunstwerk is een confrontatie met mijn grenzen, die mij aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te exploreren wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse bezigheid, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor het zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit Opgedwongen Betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en als “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” te hebben, hoop ik de verwachting van verhaal zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen en naar een meer directe manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Levenservaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het bestaan” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om gevoeld te worden—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerken, “leven het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen aan de achterkant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle in het scheppingsproces. Ik stel condities, maar geef het resultaat prijs, waardoor het schilderij een onafhankelijk “object op zichzelf” wordt, volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—aandachtige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachte tegenstrijdigheden die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “meaningful ‘coincidences’,” maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder Boodschap
Ik hoop iets te “kommuniceren” via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld is geen verklaring, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare kalmte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk, maar het is nieuwsgierig gericht op het nu: een verlangen naar de “onverminderbare noodzakelijkheden” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

Inspanning en Moeiteloze Inspanning
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen vrije wil is ontstaan.” Ik val voor wat als volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik gaan geloven dat “het tijdperk van het informele pas net is begonnen.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, misschien met minder angst en meer kalmte—een informalisering waarin toeval geen ruptuur is, maar een rustige medepartner.

In de kern is er een zoektocht naar “het vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring boven intellectuele rationalisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spektakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in rustige paradox geen fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, naar ik geloof, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner