Anton Kaestner - #485 - M - " Paysage #1 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#485 - M - " Landschap #1 ".

Acrylspray op plexiglasplaat van 3 mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk, "multilagen"-opbouw waarvan de glanzende, glossy uitstraling, vergelijkbaar met de toepassing van een hars, uniek is.

Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van kwaliteitsmerk Nielsen uit Duitsland in aluminium, referentie 34 520,8eik blanke toplaag (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar tijdens verzending voor een extra bedrag van 90€ inclusief BTW.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een Authenticiteitscertificaat gaat mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en schrijver gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgend solo-tentoonstelling - Genève, januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met ontelbare acryl- en notities in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok eerst naar niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad naar echt kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscene en raakte ik betrokken bij de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes onder de oppervlakte borrelend. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om te ontsnappen aan de wereld en me te concentreren op mijn innerlijk.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werken is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en kan leven door oprechte ervaringen. Door mijn kunst hoop ik anderen altijd een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na terugtred uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik me volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen eind 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, vindt zijn plek in privécollecties in heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-tentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, presenteerde een onderscheidende aanpak van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en sprays op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik de werking als het zich ontwikkelt kan zien. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik sta “toevallige experimenten” toe — alles kan om reden te kortsluiten! — die de uitkomst, de lagen en spiegeleffecten die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laat ik duidelijk zijn: in mijn schilderijen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van de fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waardes van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, maar geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben blij wanneer ik herkenbare “onjijdbare noden” identificeer, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele eigendom/ intellectueel bezit”, maar uitbreiding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “het vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle voorwerpen zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van glas-in-lood roept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien biedt plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waardoor men de eigen silhouet kan zien, voor elke kijker anders. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. Het samenspel van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen vereist ook empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije waarneming” - een detail van een schilderij is een compleet nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en ik wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw scheppingswerk is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanzet mijn vaardigheden te verbeteren en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken aan te wakkeren, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen ons meer nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie om te zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik naar werk dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en doelbewuste onderzoekstraditie. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van verhalend te kalmeren. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van het decoderen, en naar een directer soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om gevoeld te worden — gevormd door schijnwerping, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “Leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst over aan de schildering die een onafhankelijk “object van zichzelf” wordt, volledig onthuld alleen als voltooid. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling — een geduldige afwachting van wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties wordt ondersteund door een paar aangename paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te kunnen communiceren door werken die ik zinloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen stelling, maar een toestand — een textuur van licht, een rustige aanwezigheid, een tastbare stilte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is curioser gericht op het nu: een verlangen naar de “onveranderlijke noden” die gevonden worden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf rustig biedt.

Inspanning en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar mikt op een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit zichzelf is voortgekomen.” Ik aangetrokken tot wat zich volstrekt onvermijdelijk voelt.
In die geest ben ik gaan voelen dat “het tijdperk van het informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder lijden en meer kalmte — een informaliteit waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medewerkster.

In zijn kern is het een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die gedragen wordt door stille paradoxen niet zwak hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen die spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner