Anton Kaestner - #484 - M - " Paysage #2 ".

Uniek stuk, originele schildering van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#484 - M - " Landschap #2 ".

Acrylverf in spray op een 3 mm plexiglasplaat (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen reproductie. Het is een origineel werk met meerdere lagen, met een glanzende afwerking die doet denken aan het aanbrengen van een resin en uniek is in zijn uitstraling.

Afmetingen : 17,3" x 12,6" x 0,12" / 44 x 32 x 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, ref. 34 520, eiken blank vr, (Inch 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 90€ incl. btw.

Het werk is gesigneerd aan de achterzijde.
Een Certificaat van Echtheid gaat vergezeld.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa getoond, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en selecties op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-tentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie hoog in het vaandel gedragen, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn leven lang passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je af komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een affiniteit voor spirituele materialen omdat die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg om werkelijk een kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me de wereld overvoer, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verrijkt en me blootgesteld aan een breed spectrum aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en raakte ik in contact met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière zat kunst altijd in mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om uit de wereld te breken en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd grote voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na het terugtreden uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me geheel aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verbazing, kreeg mijn werk snel erkenning en vond het huizen in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Kunstenaars-CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een kenmerkende benadering van kunst die afweek van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en sprayen op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik sta “toevallige experimenten” toe —alles kan om reden uit te schakelen!— om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met de revelatie/fixatie van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit behoudt: ik ben blij als ik herken wat onontkoombaar is, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn benadering bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele bezitname”, maar uitbreiding van bewustzijn en verkenning van realiteit, van haar zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio "le vif" noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze op zichzelf staande objecten. Daardoor hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan hebben, geen eind en geen doel. Hoewel mijn werk soms de transparantie en lichtsvloed van stained glass oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een schijnbaar glimmende huid waardoor je iemands silhouet kunt zien, telkens anders voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook van de ontbrekende delen, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije kijker” — een detail van een schilderij is een totaal nieuw beeld — en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vraagstelling en groei. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse vaardigheid, een reis, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen hulp van ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik naar werk dat niet wordt gedefinieerd door opvallendheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — schijnbaar golvende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lang en weloverwogen onderzoek. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit Doorgegeven Betekenis. Door de werken als “zonder voorwerp” te beschrijven en te laten staan “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van verhaal zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en meer direct naar een andere kijk te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: De Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “belevenis van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object dat geïnterpreteerd moet worden dan een stille gebeurtenis die gevoeld moet worden — gevormd door verschuivend licht, transparante lagen en de zwakke reflectie van de kijker die diens eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke beoefening van loslaten. Het is een bewust loslaten van controle in de handeling van maken. Ik stel condities, maar geef de uitkomst prijs, waardoor het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf”, volledig onthuld pas als het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een geduldige wachttijd op wat hier en nu aankomt.

Deze bedoelingen worden ondersteund door een paar zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek over betekenisvolle ‘toevalligheden’, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder Bericht
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik zinloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen statement, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het Aanzien
Een zacht verlangen knielt in het werk, maar het is nieuwsgierig gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar puur aanwezig zijn die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloosheid
Het proces vereist voortdurende aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit zichzelf is voortgekomen". Ik voel me aangetrokken tot wat volkomen onafwendbaar voelt.
In deze geest ben ik gaan voelen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder wanhoop en meer rust — een informaliteit waarin toeval geen ruptuur is, maar een stille medewerker.

In de kern is dit een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen afzonderlijke draden, maar onderdelen van een enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die geworteld is in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, zo geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner