Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Het werk groeit uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van de Nouveau Réalisme die rood, herhaling en materie tot centrale elementen van zijn poëtic heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige, alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroefdraadeinde (de draaischroef).

In plaats van de spijkers die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, op een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak geplaatst. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een zelfstandig kunstwerk. Zijn herhaling creëert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak opstijgen en een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimalistisch; wanneer men haar zijwaarts bekijkt, komt juist haar ware driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van diens taal, waarbij het spijkerij vervangen is door de schroef en een industrieel object wordt omgezet in een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, twee- en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De doorzichtige vitrine isolement en beschermt, waardoor het werk een hedendaags relikwie wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en straatkunst, verwijzend naar visuele taal en culturele impact naar grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogeert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijde design, oproepend symbolen van santic en merken die wereldwijd erkend zijn zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen replicas en geen officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herlezing van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.