Camillo Gannelli - "Orizzonte sospeso."

"Horison gespan" - Een materiële meditatie

Het is geen landschap. En toch wel.

Het werk dat we zien hangen is een materieel abstract werk in grote evenwichtigheid, dat alles speelt op horizontale gelaagdheid en op de herinnering van het materiaal.

Het doek is verdeeld in drie ademhalingen:

1. De Hemel: hoog, een grijs-zilveren getergde, bijna maanachtige oppervlakte. Een dikke laag, met een palet bewerkt, door de tijd geschroeid. Het lijkt op beton, zout, gevangen mist.

2. Het Interregnum: in het midden, de breuklijn. Een witte band, helder maar ruw, onderbroken door oker- en verbrande goudvlekken. Het zijn als stengels droog gras, een rietperceel in de verte, of de lichten van een kaap die wankelen. Hier ademt het schilderij, hier klopt het.

3. Het Water: onderin, een poederblauw, desaturerend, diep. Een winter- Laguna-achtige blauwtint, als oud pleisterwerk. Kalm, maar niet glad: de textuur leeft, trilt onder het licht.

Het is een stil werk. Het schreeuwt niet, het probeert niet te verbazen. Het dwingt je om te vertragen.

Zijn kracht ligt precies in zijn opzettelijke onvolmaaktheid, in de wabi-sabi. Het is schilderkunst die aangeraakt wil worden, niet alleen bekeken. En gefotografeerd zo, met natuurlijk licht dat de muur snijdt en de schaduw van de bladeren, onthult het zijn ware roeping: het is geen schilderij voor een aseptige galerij, het is een schilderij om te beleven. Het verfraait zonder te decoreren.

Het ruikt naar Mark Rothko ontmoet in een scheepswerf aan de Noordkust.

Het heeft ruimte en echt licht nodig om te bestaan. Tegen een donkere of drukke muur zou het sterven. Tegen een warme witte muur, zoals op de foto, wordt het een horizon.

Voor wie houdt van warm minimalisme, Japandi, woningen die rust vertellen. Een werk dat nooit moe maakt, omdat het verandert met het daglicht.

Het werk is op houten paneel 74x46x5 cm met randen in zwart beschilderd