Camillo Gannelli - "Linea di confine."

Zwevende materie

Wat je voor je ziet is geen landschap, maar het roept wel zijn herinnering op.

Het werk is een materie-abstractie van verticaal formaat, opgebouwd uit drie chromatische en emotionele banden die met elkaar spreken door contrast en continuïteit.

In het bovenste deel, een hemel. Een poedergrijs-blauw, bijna versleten door de tijd, bewerkt met een dikke, ruwe materie, als oud stucwerk. Er zijn verticale kolomachtige druppels in reliëf die doen denken aan stal-achtig of aan sporen van een verharde regen. Het geeft een gevoel van stilte, van zwevende nevel.

In het midden, de gouden scheur. Een horizontale ocra-bruin-achtige band, doorsneden door een reeks opeenvolgende gouden verticale dripping. Het is het kloppende hart van het schilderij, het enige punt waar het licht metallisch en warm wordt. Het doet denken aan een veld tarwe gezien van veraf, of een stad die weerspiegelt in het water bij zonsondergang, of een ongrijpbare code. Daar vindt het werk zijn adem, zijn slag.

Onderin, de aarde. Een roze-maalva, poederroze, oud lila. Een fluweelachtige maar nog materiële vlakte, aan de randen begrensd door bruine schaduwen die zijn kwetsbaarheid omkaderen. Ook hier geven twee kleine verticale littekens echo aan die bovenaan, waardoor de cirkel van de compositie gesloten wordt.

Techniek en gevoel:
De kunstenaar werkt duidelijk met pasta's, spatels, stratificaties. Er is geen tekening, er is constructie. Het is een schilderij om aan te raken meer dan om naar te kijken. De betovering ligt precies in de opzettelijke imperfectie, in het wabi-sabi van het oppervlak dat lijkt op een muur die geleefd heeft.

Het schreeuwt niet, het fluistert. Het is een werk van groot decoratief evenwicht maar met een diepe, meditatieve ziel. Perfect voor een hedendaagse omgeving die niet een schilderij zoekt dat vult, maar een ruimte die ademt.

Het roept Rothko op door de emotionele gelaagdheid van kleur, en Burri door de liefde voor materie.

Een klein landschap van de ziel. Verfijnd aan de buitenkant, figuratief van binnen.

Het werk is op doek, reeds gespannen.