Anton Kaestner - #510 - M - " Suncub ".

Eénmalig stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#510 - M - " Suncub ".

Spuitverf op plexglasplaat van 3 mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het gaat om een originele werken "multilagen" waarvan de glanzende "glossy" uitstraling, vergelijkbaar met de toepassing van een hars, uniek is.

Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder frame.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520 blad eiken wit (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 90€ incl. btw.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een echtheidscertificaat gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldend kunstenaar en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken zijn overal in Europa tentoon gesteld, in Zwitserland, in Dubai en Japan. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende persoonlijke tentoonstelling - Genève januari 2027.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid in de naturalistische schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie hoog gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed uiteindelijk de zaadjes plantte voor wat later mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je direct aanvliegen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen opwekken. Aanvankelijk trok non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme me aan.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik tevens een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg om echt kunstenaar te worden was echter niet meteen duidelijk.

Gedurende ruim drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagetast die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dook ik onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om te ontsnappen aan de wereld en me te richten op mijn innerlijk.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarbij ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen altijd een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig op schilderen toegelegd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde mezelf volledig aan mijn kunst. End 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verbazing, kreeg mijn werk snel erkenning en vond het onderdak in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverven, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele oppervlakte. Dit proces voorkomt dat ik de werken meteen zie terwijl ze ontstaan. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” — alles mag om het rede-achtige te kortsluiten! — het resultaat, de lagen & spiegel-effecten die ik creëer leiden en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden beslist zijn kans niet; hoogstens stelt kans vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze aanpak die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties die elk werk een “ascetische” eigenschap geven: ik ben blij wanneer ik “onvervangbare noodzakelijkheden” herken, wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we stil en licht zijn.

Ik behoud mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opzet” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van diens zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze noch inhoud, noch betekenis, noch zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde en geen doel hebben. Terwijl mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glinsterende huid waar men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen vereist ook empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije kijker” - een detail van een afbeelding is een compleet nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanmoedigen om op eigen introspectieve reizen te gaan.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het continue proces van vragen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden aan te scherpen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. De tijd van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet definieert door opmerkerij, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — schijnbaar glimmende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een langdurig en doelbewust onderzoek. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces waardoor het ontstaat.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten bestaan “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hoop ik de verwachting van narratief zachtjes te versoepelen. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primairiteit van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een voorwerp om geanalyseerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen — gevormd door verschuivend licht, doorschijnende lagen en de tere reflectie van de kijker die de eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkte: het stuk “leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Belichaamde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglass, zonder visuele feedback werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle bij het maakproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, zodat het schilderij kan worden wat ik een onafhankelijk "object van zichzelf" noem, volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een geduldige wachtrij op wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele milde paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar deze zijn slechts mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat wordt gedeeld geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het Presentieben
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervangbare noodzakelijke” die gevonden worden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen ziel is voortgekomen.” Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik gaan voelen dat “de leeftijd van het informele net begonnen is.” Mijn praktijk is onschuld aan de geest van Art Informel, misschien met minder verwijten en meer kalmte — een informaliteit waar toeval geen breuk is, maar een stille medewerkster.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden maat die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draadjes, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, naar mijn overtuiging, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner