Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtiek heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt echter de traditie herinterpreteerd door een kenmerkend element uit mijn onderzoek: de schroef.

In plaats van de nagels die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, volgens een precieze geometrische structuur geplaatst op de rode oppervlakte. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, bouw en mechanica, wordt hier een autonoom artistiek element. Zijn herhaling genereert een driedimensionale oppervlakte waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak naar voren komen en een soort visuele trilling creëren. Vanuit een frontale visie lijkt de compositie ordelijk en minimaal; zijwaarts bekeken komt daarentegen zijn ware driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, waarbij de nagel wordt vervangen door de schroef en een industrieel object wordt omgezet in een artistiek teken.

De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een verontrustend, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Juist in dit contrast tussen orde en spanning, opbouw en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit ligt de identiteit van het werk.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.

Het werk is verrijkt met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine isoleert en beschermt, waardoor het werk verandert in een hedendaagse relikwie.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar volgen de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en straatkunst, en roepen qua visuele taal en cultureel impact het werk op van grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd gaat de artistieke exploratie in dialoog met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, oproepend symbolen van sacraliteit en merken die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen replicaties of officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, vervaardigd met een persoonlijke stijl die kritiek levert en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.