Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145414 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Het unieke rode Screw Art-werk uit 2026 van Alessandro Padovan, getiteld ‘3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)’, is met de hand gesigneerd en wordt gepresenteerd in een plexiglazen vitrine.
Beschrijving van de verkoper
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtiek heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers gebruik ik honderden schroeven, die volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak zijn geplaatst. De schroef, een element dat normaal geassocieerd wordt met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Haar herhaling genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak omhoog komen en een soort visuele trilling creëren. Vanuit een frontale visie lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men het van opzij bekijkt, ontvouwt zich daarentegen zijn ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen louter citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijkerbeeld te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van bouw en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, bouw en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk geboren wordt.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verfraaid met een plexiglaskist.
De transparante vitrine isolert en beschermt, waardoor het werk wordt omgevormd tot een hedendaagse relikwie.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen wat betreft taalbeeld en culturele impact op het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami, Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, van iconische mode en van wereldwijd design, en roept symbolen van heiligheid en merken die wereldwijd erkend zijn op zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen replicas noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd in een persoonlijke stijl die kritiek en een herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als cultureel hedendaags object weerspiegelen.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van het Nouveau Réalisme die van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtiek heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd door een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroef.
In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers gebruik ik honderden schroeven, die volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak zijn geplaatst. De schroef, een element dat normaal geassocieerd wordt met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Haar herhaling genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk veranderen.
Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven uit het vlak omhoog komen en een soort visuele trilling creëren. Vanuit een frontale visie lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men het van opzij bekijkt, ontvouwt zich daarentegen zijn ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen louter citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijkerbeeld te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van bouw en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, bouw en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk geboren wordt.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk is verfraaid met een plexiglaskist.
De transparante vitrine isolert en beschermt, waardoor het werk wordt omgevormd tot een hedendaagse relikwie.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen wat betreft taalbeeld en culturele impact op het werk van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami, Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, van iconische mode en van wereldwijd design, en roept symbolen van heiligheid en merken die wereldwijd erkend zijn op zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen replicas noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd in een persoonlijke stijl die kritiek en een herlezing van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als cultureel hedendaags object weerspiegelen.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.

