Fred Arends (1949) - Winterkoud

Ooit heette hij Fred Arends (1949), maar de tegenwoordig laat hij zich ‘Frederick Arends’ noemen. Ik begrijp waarom. Zijn klassiek aandoende kunstwerken, voornamelijk geschilderd in de stijl van de 19e eeuwse Hollandse School, vinden namelijk gretig aftrek in de Verenigde Staten. Marktbewust als hij is, noemt hij zich daarom ‘Frederick’. Dat klinkt in Angelsaksische landen net wat sjieker dan ‘Fred’ en, eerlijk is eerlijk, die voornaam past ook beter bij zijn imago als traditioneel schilder.

Is het vanwege het warme klimaat? Of wil hij dichtbij zijn grootste afzetmarkt wonen? Hoe dan ook, Fred (alias Frederick) woont al jarenlang op het tropische eiland Curaçao, waar hij in een kunsthandel, de ’Art Gallery Absolute’, zijn werken exposeert. Handig, want jaarlijks bezoeken meer dan 200.000 Amerikaanse toeristen het eiland. Het merendeel loopt, komende vanaf de kade waar de cruise schepen aanleggen, naar het hartje van de historische stad. Temidden van de UNESCO World Heritage zone, zien ze tegen de gevel van een historisch gebouw een typisch bruin bord van Monumentenzorg. Met koperen letters, een bord dat Amerikanen associeren met ‘Important Historical Site’, staat daarop te lezen: ‘Fred Arends – the Traditional Dutch Master’. De korte, begeleidende test daaronder is een staaltje van marketingstrategie: “Arends was inspired by 17th century Dutch masters and their techniques.” Een directe verwijzing, voor de Amerikaanse bootpassagiers, naar de eeuw van Rembrandt en Vermeer, maar ook naar de tijd van de ‘Dutch founding fathers’ van New York.