Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987) .
- Titel Frammenti-Nefertiti
- Jaar 2026 . Editie nr. 6/8
- Gesigneerd en geauthenticeerd door de kunstenaar, met certificaat van echtheid
- Materiaal : Koudgietwerk van marmer- en steenpoeder
- Uitstekende staat



Collectie FRAMMENTI

De confrontatie met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Deze vormen, die historisch gezien worden geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, dienen als uitgangspunt en worden onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, uiteengenomen en opnieuw samengesteld, waardoor haar instabiele aard zichtbaar wordt. Het volume opent zich, valt uiteen in blokken en fragmenten en brengt een nieuwe structuur voort waarin de tijd niet langer verborgen blijft, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning maakt een einde aan het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar is getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar een aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, aan verandering blootgesteld en naar een nieuwe dimensie overgebracht.





MATTEO CIFFO


Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek dat draait om materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk komt voort uit een directe omgang met edele en complexe materialen, zoals marmer- en steenpoeder, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als louter expressieve middelen, maar als levende aanwezigheden die tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot wedergeboorte in zich dragen.

Via een proces dat ik eerder als ritueel dan als beeldhouwen beschouw: een wedergeboorte van de steen, geleid door mijn hand. Mijn praktijk komt voort uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, achtergelaten of vergeten. Fragmenten en restmateriaal, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden de oorspronkelijke grondstof voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een geschiedenis in zich dragen. Ik haal ze uiteen en stel ze opnieuw samen, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vroegere staat behoren, maar tot een nieuwe toestand. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en wedergeboorte, tussen herinnering en mogelijkheid, en maakt het moment zichtbaar waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

Het traject krijgt de vorm van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt en een bijna alchemistische dimensie benadert. Ik gebruik materialen die al een bestaan achter de rug hebben, haal ze uiteen en stel ze opnieuw samen om nieuwe vormen en identiteiten voort te brengen. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, en maakt een voortdurende staat van verandering zichtbaar.
Mijn onderzoek gaat de confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: ze lijken eeuwig en onverwoestbaar, maar zijn tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onveranderlijk lijkt, toont een instabiele aard, die kan reageren, oxideren en in de loop van de tijd transformeren. Hierdoor wordt de materie een actief onderdeel van het werk, betrokken bij een voortdurende dialoog met de tijd en de omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en de eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. De materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur en bewaart op haar oppervlak de sporen van het gebaar, het proces en haar eigen evolutie.

Als autodidact heb ik mijn eigen weg uitgestippeld door te experimenteren, observeren en luisteren. Mijn aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal tijdens zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden naast elkaar bestaan en zich vernieuwen.
Deze praktijk onderzoekt de materie als levend archief. De sculpturen verschijnen als aanwezigheden die zweven tussen verval en wedergeboorte, tussen voortbestaan en transformatie, en geven de materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.