Antonio Morato (1903–1989) - Composizione Anatomica






Master in Innovatie en Organisatie van Cultuur en Kunst, tien jaar ervaring met Italiaanse kunst.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145304 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Antonio Morato’s niet-gesigneerde originele olieverfschilderij *Composizione Anatomica* dateert uit de jaren zestig en meet 100 × 70 cm.
Beschrijving van de verkoper
KUNSTENAAR
Antonio Morato (Este, 17 maart 1903 – Padua, 13 maart 1989) ontwikkelde zich in het levendige Padua van de jaren twintig, buiten de traditionele academische opleidingen om. Aanvankelijk voelde hij zich verwant met de uitgangspunten van het "Novecento", maar hij onderscheidde zich door een uitgesproken figuratieve gevoeligheid, geworteld in een instinctieve verbondenheid met de werkelijkheid. Hij noemde kunstenaars graag "dieren met een bril": zij konden aanvoelen wat er in de lucht hing, nog voordat het zich manifesteerde. In zijn vroege doeken, gewijd aan stillevens, maskers en stadsgezichten, verenigde hij een oprechte volksaard met een uiterst zorgvuldige vormgeving en compositie.
Na de oorlog ontwikkelde zijn beeldtaal zich verder, waarbij hij de ruimtelijke ontledingen van Picasso en het kleurgebruik van Matisse in zich opnam. Vanaf het einde van de jaren vijftig kwam hij vervolgens tot een intiemer en meer ontnuchterd oeuvre. Zijn late periode keerde zich af van vluchtige trends en kreeg een meer introspectieve toon: het oorspronkelijke, idyllische gezang van het Venetiaanse landschap maakte plaats voor schilderkunst die een voelbare weerzin uitdrukte tegen de oprukkende verstedelijking en industriële beschaving. Zijn typische onderwerpen werden zo weergegeven met een soberder en meer uitgepuurde kleurbehandeling, waarbij kleur een centraal element bleef in de opbouw van de volumes.
Technisch gezien was Morato niet alleen een begaafd schilder van schildersezeldoeken, die uiteenlopende technieken beheerste, van olieverf tot pastel, maar ook een uitstekend frescoschilder. Tot zijn meest prestigieuze openbare werken behoren de decoraties in de "Sala delle studentesse" in het Palazzo del Bo en de fresco's, waaronder de "Kruisweg", in de Paduaanse kerk van de Sacra Famiglia (1939-1940). Tegenwoordig worden zijn werken, een kostbaar getuigenis van de volledige ontwikkeling van zijn stijl, bewaard en tentoongesteld in de gemeentelijke collecties van Padua en maken ze deel uit van prestigieuze privécollecties. Daarmee bevestigen ze het belang van deze oorspronkelijke en eigenzinnige vertolker van het Venetiaanse Novecento.
BESCHRIJVING
"Composizione Anatomica", gemengde techniek op doek, 100x70 cm, te dateren in de jaren '60. Hoewel het schilderij niet is gesigneerd, staat vast dat het van de hand van Morato is, zowel op grond van vergelijking als van herkomst, aangezien het afkomstig is van de erfgenamen van de schilder zelf. Er wordt een officieel certificaat van echtheid en herkomst meegeleverd.
Het werk onderzoekt de dynamische spanning van het menselijk lichaam, geplaatst in een complexe architectonische en omgevingscompositie. In het onderste en middelste gedeelte tekenen zich twee naakte figuren af met slanke, gespannen contouren. Ze zijn en profil weergegeven in een ritmische beweging van opstijgen of dansen: met gebogen knieën in een hoekige, energieke houding strekken hun lichamen zich naar links uit en verstrengelen hun armen, terwijl boven hen een kleine zongele bol schittert in een nis. De scène wordt verticaal in tweeën gedeeld door een smalle pilaar met diagonale witte en zwarte banen. Daarachter verschijnt in het onderste rechtervlak een derde lichamelijke gestalte, met vollere, vloeiender vormen, uitgewerkt in paarstinten. Bovenaan opent de ruimte zich naar een dubbel tafereel: links roept een wirwar van stammen en groen gebladerte een bosdecor op, terwijl rechts de geometrische volumes van een gebouw met een schuin dak afsteken, geflankeerd door okerkleurig metselwerk en een trap.
De compositie is opgebouwd rond een streng orthogonaal raster dat het oppervlak in afzonderlijke vlakken verdeelt. De stevige, statische indeling wordt doorbroken door de schuine, gearticuleerde beweging van de ledematen op de voorgrond. De pasteuze, volle en structurerende penseelstreek wisselt brede, hoekige toetsen, die de achtergrondvlakken opbouwen, af met lange, vloeiende verfstreken, omlijnd met donkere contouren die de spierspanning van de lichamen vormgeven. Bijzonder opmerkelijk zijn de opbouw en de chromatische harmonie van het werk, waarin de kleur zelf de plastische structuur voortbrengt en de ruimtelijke vlakken afbakent. Het palet is georkestreerd als een verfijnde symfonie van koele, minerale tonen — saliegroen, leigrijs, mauve en diepe violettinten — verlicht door de krachtige, krijtwitte partijen die de achtergrond ruimte geven. De lichtgevende accenten van goudgeel in de centrale bol en de muren rechtsboven, de bruine en okerkleurige aardetinten van de grond en de levendige toetsen koraalrood en cyclamenroze langs de randen verwarmen en balanceren het geheel op meesterlijke wijze. Samen vormen ze een tonaal weefsel van uitzonderlijke samenhang en muzikaliteit.
Het schilderij, te dateren in de jaren zestig, past volledig binnen de rijpe en meer ontnuchterde periode van Morato, die aan het einde van het voorafgaande decennium begon en werd gekenmerkt door introspectief en eigenzinnig onderzoek. De Europese invloeden die hij na de oorlog in zich opnam — herkenbaar in zowel de plastische en ruimtelijke ontleding naar Picassiaans model als de expressieve vrijheid van het kleurgebruik, met Matisse als voorbeeld — monden hier uit in een soberder en meer uitgepuurde schilderwijze, waarbij kleur niettemin het onbetwiste uitgangspunt blijft voor de opbouw van de volumes. Ver verwijderd van vluchtige trends laat de kunstenaar het vroegere idyllische gezang van het Venetiaanse landschap inmiddels achter zich. In de strakke verweving van menselijke ledematen, bomen en muurpartijen schemert zijn typische weerzin tegen de oprukkende verstedelijking door. Zo bevestigt hij opnieuw dat hij een "dier met een bril" is: instinctief ontvankelijk, in staat aan te voelen wat er in de lucht hangt en dit te vertalen in een krachtige poëtische visie.
CONDITIERAPPORT
De algemene staat is goed. Het werk is in alle opzichten intact, met levendige en goed leesbare kleuren en penseelstreken.
De foto van het schilderij in een interieur is met behulp van kunstmatige intelligentie gegenereerd en dient uitsluitend ter illustratie. Alleen de overige foto's zijn bepalend; deze geven het object en de kenmerken ervan, zowel in het algemeen als in detail, getrouw weer.
Verzending met tracking en verzekering, zorgvuldig verpakt.
KUNSTENAAR
Antonio Morato (Este, 17 maart 1903 – Padua, 13 maart 1989) ontwikkelde zich in het levendige Padua van de jaren twintig, buiten de traditionele academische opleidingen om. Aanvankelijk voelde hij zich verwant met de uitgangspunten van het "Novecento", maar hij onderscheidde zich door een uitgesproken figuratieve gevoeligheid, geworteld in een instinctieve verbondenheid met de werkelijkheid. Hij noemde kunstenaars graag "dieren met een bril": zij konden aanvoelen wat er in de lucht hing, nog voordat het zich manifesteerde. In zijn vroege doeken, gewijd aan stillevens, maskers en stadsgezichten, verenigde hij een oprechte volksaard met een uiterst zorgvuldige vormgeving en compositie.
Na de oorlog ontwikkelde zijn beeldtaal zich verder, waarbij hij de ruimtelijke ontledingen van Picasso en het kleurgebruik van Matisse in zich opnam. Vanaf het einde van de jaren vijftig kwam hij vervolgens tot een intiemer en meer ontnuchterd oeuvre. Zijn late periode keerde zich af van vluchtige trends en kreeg een meer introspectieve toon: het oorspronkelijke, idyllische gezang van het Venetiaanse landschap maakte plaats voor schilderkunst die een voelbare weerzin uitdrukte tegen de oprukkende verstedelijking en industriële beschaving. Zijn typische onderwerpen werden zo weergegeven met een soberder en meer uitgepuurde kleurbehandeling, waarbij kleur een centraal element bleef in de opbouw van de volumes.
Technisch gezien was Morato niet alleen een begaafd schilder van schildersezeldoeken, die uiteenlopende technieken beheerste, van olieverf tot pastel, maar ook een uitstekend frescoschilder. Tot zijn meest prestigieuze openbare werken behoren de decoraties in de "Sala delle studentesse" in het Palazzo del Bo en de fresco's, waaronder de "Kruisweg", in de Paduaanse kerk van de Sacra Famiglia (1939-1940). Tegenwoordig worden zijn werken, een kostbaar getuigenis van de volledige ontwikkeling van zijn stijl, bewaard en tentoongesteld in de gemeentelijke collecties van Padua en maken ze deel uit van prestigieuze privécollecties. Daarmee bevestigen ze het belang van deze oorspronkelijke en eigenzinnige vertolker van het Venetiaanse Novecento.
BESCHRIJVING
"Composizione Anatomica", gemengde techniek op doek, 100x70 cm, te dateren in de jaren '60. Hoewel het schilderij niet is gesigneerd, staat vast dat het van de hand van Morato is, zowel op grond van vergelijking als van herkomst, aangezien het afkomstig is van de erfgenamen van de schilder zelf. Er wordt een officieel certificaat van echtheid en herkomst meegeleverd.
Het werk onderzoekt de dynamische spanning van het menselijk lichaam, geplaatst in een complexe architectonische en omgevingscompositie. In het onderste en middelste gedeelte tekenen zich twee naakte figuren af met slanke, gespannen contouren. Ze zijn en profil weergegeven in een ritmische beweging van opstijgen of dansen: met gebogen knieën in een hoekige, energieke houding strekken hun lichamen zich naar links uit en verstrengelen hun armen, terwijl boven hen een kleine zongele bol schittert in een nis. De scène wordt verticaal in tweeën gedeeld door een smalle pilaar met diagonale witte en zwarte banen. Daarachter verschijnt in het onderste rechtervlak een derde lichamelijke gestalte, met vollere, vloeiender vormen, uitgewerkt in paarstinten. Bovenaan opent de ruimte zich naar een dubbel tafereel: links roept een wirwar van stammen en groen gebladerte een bosdecor op, terwijl rechts de geometrische volumes van een gebouw met een schuin dak afsteken, geflankeerd door okerkleurig metselwerk en een trap.
De compositie is opgebouwd rond een streng orthogonaal raster dat het oppervlak in afzonderlijke vlakken verdeelt. De stevige, statische indeling wordt doorbroken door de schuine, gearticuleerde beweging van de ledematen op de voorgrond. De pasteuze, volle en structurerende penseelstreek wisselt brede, hoekige toetsen, die de achtergrondvlakken opbouwen, af met lange, vloeiende verfstreken, omlijnd met donkere contouren die de spierspanning van de lichamen vormgeven. Bijzonder opmerkelijk zijn de opbouw en de chromatische harmonie van het werk, waarin de kleur zelf de plastische structuur voortbrengt en de ruimtelijke vlakken afbakent. Het palet is georkestreerd als een verfijnde symfonie van koele, minerale tonen — saliegroen, leigrijs, mauve en diepe violettinten — verlicht door de krachtige, krijtwitte partijen die de achtergrond ruimte geven. De lichtgevende accenten van goudgeel in de centrale bol en de muren rechtsboven, de bruine en okerkleurige aardetinten van de grond en de levendige toetsen koraalrood en cyclamenroze langs de randen verwarmen en balanceren het geheel op meesterlijke wijze. Samen vormen ze een tonaal weefsel van uitzonderlijke samenhang en muzikaliteit.
Het schilderij, te dateren in de jaren zestig, past volledig binnen de rijpe en meer ontnuchterde periode van Morato, die aan het einde van het voorafgaande decennium begon en werd gekenmerkt door introspectief en eigenzinnig onderzoek. De Europese invloeden die hij na de oorlog in zich opnam — herkenbaar in zowel de plastische en ruimtelijke ontleding naar Picassiaans model als de expressieve vrijheid van het kleurgebruik, met Matisse als voorbeeld — monden hier uit in een soberder en meer uitgepuurde schilderwijze, waarbij kleur niettemin het onbetwiste uitgangspunt blijft voor de opbouw van de volumes. Ver verwijderd van vluchtige trends laat de kunstenaar het vroegere idyllische gezang van het Venetiaanse landschap inmiddels achter zich. In de strakke verweving van menselijke ledematen, bomen en muurpartijen schemert zijn typische weerzin tegen de oprukkende verstedelijking door. Zo bevestigt hij opnieuw dat hij een "dier met een bril" is: instinctief ontvankelijk, in staat aan te voelen wat er in de lucht hangt en dit te vertalen in een krachtige poëtische visie.
CONDITIERAPPORT
De algemene staat is goed. Het werk is in alle opzichten intact, met levendige en goed leesbare kleuren en penseelstreken.
De foto van het schilderij in een interieur is met behulp van kunstmatige intelligentie gegenereerd en dient uitsluitend ter illustratie. Alleen de overige foto's zijn bepalend; deze geven het object en de kenmerken ervan, zowel in het algemeen als in detail, getrouw weer.
Verzending met tracking en verzekering, zorgvuldig verpakt.
