baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98 cm, acrylverf op doek, 2020
Gesigneerd op de achterkant. Verkocht zonder lijst, opgerold verzonden.

“Dit kavel bevat met AI gemaakte visualisaties. Raadpleeg de originele foto's om de werkelijke staat van het kunstwerk te controleren.”

Biografie kunstenaar/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd bij diverse artistieke en culturele instellingen,
waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología en Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderkunst, maar hij werkt ook met beeldhouwkunst
en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en
antropologische component.
In zijn meest recente publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit",
heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met gezamenlijke creatieve projecten
met andere beeldend kunstenaars en literaire auteurs.
Als anti-academisch en eclectisch kunstenaar houdt hij ervan
schilderstijlen te vermengen en te bewegen tussen neo-figuratieve vertelkunst, grafische
schilderkunst en expressionistische abstractie.
Als oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in de Madrileense wijk Usera leidt hij
een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldend kunstenaars

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn raam kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik merk het niet. De maan trilt op het glas voor me. De dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden beleefden we een atypische periode. De gestructureerde, georganiseerde, drukke tijd glipt weg. Onze ruimte krimpt. Vroeger overweldigde het gebrek aan tijd ons, nu verbaast de overvloed ons.

Het alledaagse landschap is beperkt tot de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht naar binnen, maar in korte tijd verdwenen de sporen en schaduwen ervan. Leven in een uitgerekte ruimte-tijd vroeg om kalmte en heruitvinding. Het geluid van de straat liet veel ruimte voor stilte. Een introspectief gebaar, een nieuwe horizon, waarop we dichter bij onze verbeelding kwamen. De verbijstering over de verandering, een ongehoorde kreet, vroeg ons: ‘wat nu? Lopend door kleine ruimtes, om beetje bij beetje nieuwe scenario's te ontwaren.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een andere dageraad, een nieuwe dageraad te scheppen. De totstandkoming van deze schilderijen komt voort uit de behoefte het landschap te vernieuwen, uit een verlangen naar vergeten natuur. Er opnieuw naartoe gaan, haar opnieuw bewonen. De kleuren zien van het prisma van water, doordrongen van zonlicht. Daar openen zich, zoals bij de ideale Leon Battista Alberti in De Pictura (1436), de ramen van Baptiste op een wereld die destijds ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen op een reis, een zoektocht.

Baptiste vond de inspiratie voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 ging Lévi-Strauss op zoek naar een authentiek, zuiver Brazilië, bezield door een ‘wilde’ energie en een unieke natuur. In ‘Tristes Trópico’ gaat hij, gedreven door een gevoel van vrijheid, aan boord van een schip voor een reis van 19 dagen. Hij beschrijft met minutieuze schoonheid de zonsondergang, de Braziliaanse kust en de onrust van zijn reisgenoot: de surrealist André Breton. Hij vaart de Baai van Guanabara bij Rio de Janeiro binnen, maar is niet onder de indruk. In het lied ‘Estrangeiro’ haalt Caetano Veloso deze gebeurtenis aan.

Terug in São Paulo, waar hij was uitgenodigd om les te geven aan de universiteit (USP), was Lévi-Strauss geschokt door de dynamiek van de stad. Door de duizelingwekkende groei ervan was er, gezien de omvang van het land, geen spoor meer te bekennen van een inheemse bevolking.

Lévi-Strauss trok, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de modernistische dichter Mário de Andrade, het binnenland in om etnografisch onderzoek te doen naar inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die met genegenheid en precisie vertelde wat hij zag, had bepaalde verwachtingen van de reis, die slechts gedeeltelijk werden ingelost. In een fragment van zijn verhaal verwoordt hij een zekere angst en zegt hij, met een profetische ondertoon: ‘over een paar honderd jaar zal op deze zelfde plek een andere reiziger, even wanhopig als ik, rouwen om de verdwijning van wat ik had kunnen zien, maar niet heb gezien’.

De reiziger gebruiken als iemand die een denkbeeldige lijn in de tijd trekt, een pad, een beweging. Wat ontmoetingen kruist en erdoor wordt gekruist.

De reis wordt ook met het lichaam betaald. Er zijn lichamen die zich in zee werpen zonder te weten of ze zullen terugkeren. Migratie laat een minder avontuurlijke kant zien en is eerder een opoffering voor het recht op leven. Baptiste symboliseert in zijn levensloop de reiziger die onder precaire omstandigheden strijdt om een plek te vinden.

In die zin richt de kunstenaar zijn blik op een ontmenselijkt, individualistisch Europa dat deze andere lichamen aan hun lot overlaat. De vorming van een kolonialistische samenleving, gebaseerd op haar onverschilligheidspolitiek, die beslist wie wel of niet moet sterven.

Ontregeling van een systeem, omwenteling, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelheid aan betekenissen van het begrip entropie herinnert ons aan een disharmonie die aansluit bij onze huidige tijd. Zoals Lévi-Strauss in de jaren dertig zei, zouden we antropologie eigenlijk entropologie moeten noemen.

In (EN)TRÓPICOS maakt de kunstenaar, als een reiziger, een tocht op zoek naar een plek waar het leven mogelijk is. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, dringt de lucht naar binnen die we vandaag niet kunnen inademen. Hij biedt ons een utopie; met zijn gebaren schenkt hij ons een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Tekst van Caio Cardial, curator)