Camillo Gannelli - TRANSITO

Dit werk lijkt op het eerste gezicht minimalistisch, bijna een Rothko. Dan kom je dichterbij — al is het maar met je blik, zoals op deze foto — en begrijp je dat het geen kleur is, maar materie.

Materie en licht

Het oppervlak is niet beschilderd, maar opgebouwd. Er ligt een dikke, ruwe, vulkanische laag op. Bovenaan een vuilwit, bijna asgrijs, mat, dat het licht absorbeert als een muur van kalk die aan de zilte lucht is blootgesteld. Dan stort het naar beneden. Een roestrood, gestold bloed, scherf. Het is een materieel rood, op sommige plekken glanzend, alsof het nog nat is. Daar voel je de hand, de spatel, de druk.

Onderaan brandt het rood op en wordt het zwart. Geen vlak zwart, maar een diep, blauwachtig, bitumineus zwart. Het is de nacht na een brand.

De lijn

Die dunne horizontale lijn, net boven het midden, is alles. Ze verdeelt en houdt bijeen. Het is een horizonlijn, een litteken, een hechting. Ze scheidt de hemel van het vuur, de adem van de schuld. Zonder haar zou het slechts een abstract kleurverloop zijn. Met haar wordt het een innerlijk landschap. Een zee van lava onder een hemel van as. Of andersom.

Wat overblijft

Het is een werk in de meest nobele zin van het informele, à la Burri, à la Fautrier. Het beeldt niets af, maar roept iets op. Het heeft geen titel nodig, maar als ik er een moest geven, zou ik het Transito noemen. Ja, ik zal het „TRANSITO” noemen.

Want dat is wat het doet: het plaatst je voor een overgang. Van licht naar donker, van licht naar zwaar, van contemplatief naar visceraal. Het blijft aan je kleven. Het versiert geen muur, het stelt die een vraag.

De techniek is onberispelijk in haar brutaliteit. Het enige risico van zo’n werk is dat het vervalt in het al zo vaak geziene van het materiële abstract expressionisme, maar hier is de verflaag zo fysiek, zo weinig behaagziek, dat het die val vermijdt. Je voelt dat er een urgentie achter zit, geen stijloefening.

Als ik het zou tentoonstellen, zou ik het alleen ophangen, met veel strijklicht, op 40 cm van de muur zodat de schaduw zichtbaar wordt. Het heeft ruimte nodig om te ademen.

Het werk is gemaakt met structuuracrylverf op paneel