Simona Ertan (1923-2016) - Composition 52

08
dagen
14
uren
49
minuten
56
seconden
Huidig bod
€ 10
Minimumprijs niet bereikt
Caroline Bokobza
Expert
Geselecteerd door Caroline Bokobza

Afgestudeerd als Frans veilingmeester en werkzaam geweest bij Sotheby’s Parijs taxatieafdeling.

Geschatte waarde  € 2.200 - € 2.700
RO
€ 10

Catawiki Kopersbescherming

Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details

Trustpilot 4.4 | 145967 reviews

Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.

Composition 52 is een met de hand gesigneerd olieverfschilderij van Simona Ertan uit 1952, uit de periode 1950–1960 en van Roemeense oorsprong.

AI-gegenereerde samenvatting

Beschrijving van de verkoper

Herkomst:
Particuliere collectie, Parijs
Atelierverkoop

Simona Ertan over zichzelf:
« Ik ben geboren in Boekarest, ten tijde van het koninkrijk, waar ik opgroeide in een muzikale omgeving — als nicht van een componist was muziek mijn eerste taal. Op mijn negende teken ik het portret van mijn grootvader en op mijn dertiende verruil ik de piano voor wat uiteindelijk de beeldende kunst wordt.

Privéatelier in Boekarest en in Buenos Aires; daarnaast was ik ontwerpster van keramische vormen, decors enzovoort. Ik beschouw mezelf als onafhankelijk; soms is mijn werk architecturaal en architectonisch! Alles wat actueel is, interesseert me. Alles wat we vandaag maken, kan hedendaags worden genoemd, vaak met wortels die heel, heel ver teruggaan. Michel Seuphor zei: ‘Niets is nieuw, we doen de dingen op een andere manier.’


Simona Ertan was een Franse schilderes,
graficus en keramiste van Roemeense afkomst. Zij werd geboren op 27 november 1923 in Boekarest en overleed op 19 maart 2016 in Cachan.

Vanaf 1940 woonde ze in Buenos Aires (Argentinië), en vanaf 1961 in Frankrijk: eerst aan de rue Charles Laffitte in Neuilly-sur-Seine en vervolgens op 64, rue Émeriau in het 15e arrondissement van Parijs.

Simona Ertan werd geboren en groeide op in een muziekliefhebbende omgeving — zelf speelde ze piano tot haar dertiende — en studeerde de graveerkunst in Boekarest. Van 1936 tot 1940 was ze daar leerling van Risa Propst-Kraid (1894-1983), een schilderes met een klassieke stijl die later naar Israël zou emigreren. In de eerste maanden van de Tweede Wereldoorlog vluchtte ze met haar familie naar Buenos Aires. Daar volgde ze van 1941 tot 1943 lessen bij Eugenio Menghi en maakte ze tegelijkertijd kennis met de keramische kunst. Net als haar opleiding was haar werk uit deze periode klassiek van stijl: haar aquarellen en olieverfschilderijen op paneel, of — minder vaak — op doek, omvatten portretten, zelfportretten, naakten, stillevens, interieurscènes en landschappen. Ze getuigen ook van een diep muzikaal gevoel: een schilderij met de titel Inachevé verwijst in feite naar de gelijknamige achtste symfonie van Franz Schubert; een ander werk, Carnaval, brengt de emotionele kracht van het ballet van Robert Schumann tot uitdrukking; weer andere werken zijn eerbetonen aan Ludwig van Beethoven of aan pianist Arthur Rubinstein.

Tijdens een verblijf in de Verenigde Staten in 1950 kreeg ze de gelegenheid om, naar eigen zeggen, ‘een van de grootste schokken van haar leven’ te ervaren toen ze Guernica van Pablo Picasso zag. In 1951 en nog gedeeltelijk in 1952 (Arlequin, Bouquet de fleurs) werkte Simona Ertan echter nog in een klassieke stijl, zij het beïnvloed door het fauvisme en het expressionisme. Dat veranderde na haar reis naar Europa in datzelfde jaar — en in het bijzonder naar Parijs — waar ze in contact kwam met de abstracte avant-garde. Bij haar terugkeer naar Buenos Aires sloot ze zich aan bij de Argentijnse abstracte groep Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello en Gregorio Vardanega, verenigd rond dichter en kunstcriticus Aldo Pellegrini (es)). ‘Ik koos toen voor de constructivistische beweging,’ vertelt ze5. In 1953 sloeg haar schilderkunst inderdaad duidelijk de richting in van geometrische composities; bovendien zette ze haar ideeën erover uiteen in artikelen voor Ver y estimar, het kunsttijdschrift van Jorge Romero Brest (es).

In 1955 keerde ze terug naar het werken met keramiek. Dat jaar publiceerde ze ook in Ver y estimar een artikel met de titel Pintura contemporánea de la India, waarin ze blijk gaf van haar belangstelling voor de Indiase schilderkunst, een blijvende interesse die een deel van haar latere werk zou inspireren en ‘een exotische, zeer ornamentele en kleurrijke, aan Matisse herinnerende toets aan haar repertoire toevoegde’. Voorlopig getuigde echter een schilderij in een omlijsting van PMMA met spijkers en koorden, getiteld Mon violon perdu (1960) en opgedragen aan violist Robert Soetens, die ze tijdens zijn recitals in Buenos Aires ontmoette, van pure geometrie.

Na verblijven in Portugal (Lisbona, gouaches uit 1959), Spanje (Barcelona, gouaches uit 1959), Italië (Ravenna, gouaches en inktwerken uit 1959) en Engeland (gouaches uit 1959-1961) kwam Simona Ertan in april 1961 aan in Parijs. Een van haar eerste Parijse doeken, En souvenir de Filip Lazar (1961)4, een eerbetoon aan de grote Roemeense componist en pianist, brengt een muzikale gevoeligheid tot uitdrukking die voortaan ook deel uitmaakt van de avant-garde. Tegelijkertijd getuigt het werk van de opkomst van collage in haar oeuvre. Ze exposeerde dat werk bij Galerie Denise René (1961), in het Musée d'art moderne de la ville de Paris (1962), in het Musée d'art moderne de Céret (1962), op de Salon des réalités nouvelles (1963) en vervolgens op de tentoonstelling Cinquante ans de collages de Picasso à nos jours (Musée d'art moderne et contemporain de Saint-Étienne Métropole, 1964).

In 1967 sloeg Simona Ertan een nieuwe weg in. Door ‘verhalende elementen in haar werken te introduceren, richtte ze zich op een allegorische figuratie’. De sterke aanwezigheid van architectonische geometrie (Palazzo ducale, Madonna del Sasso en Saint-Paul de Vence uit 1967, Villa d'Este uit 1969, Avignon en Abbaye de Beauport uit 1971, Ombrelles à Sirmione, San Marco en Tombeaux saadiens uit 1974) plaatst deze ontwikkeling eerder in het verlengde van haar abstracte Arte Nuevo-periode dan dat er sprake is van een werkelijke breuk. De verbeeldingen van de plaatsen die ze bezocht — Simona Ertan reisde veel — gaan gepaard met muzikale bezieling (Château en Allemagne, uit 1979, is opnieuw een eerbetoon aan Beethoven) en religieuze vervoering (Chapelle en Grèce uit 1979, Monastère en Roumanie en Sur les pas de Sainte Thérèse d'Avila uit 1982), en zelfs met mystiek. Die mystiek, die ook naar voren komt in de Argentijnse geschriften van Simona, zoekt haar waarheid in India (Taj Mahal) en verder weg (Temple asiatique, 1995).

Simona Ertan, die zowel haar verbondenheid met de hedendaagse tijd als haar wortels in een ver verleden benadrukte, liet zich in haar leven en werk leiden door haar passies, emoties en spiritualiteit, maar ook door haar waarneming van de zichtbare wereld. Meer dan 70 jaar lang schilderde ze en liet ze haar meest verborgen gevoeligheid spreken. Dat wij, wanneer we haar werk bekijken, de onze laten spreken: dat is de eenvoudige wens die ze aan het slot van haar boek uitspreekt.

Solotentoonstellingen:

Galería Müller, Buenos Aires, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Buenos Aires, 1959, 1960 (tempera's).
Kunstverein, Essen, 1964.
Aerolineas Argentinas, Parijs, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Parijs, maart 1970.
Fondation Royaumont, Abbaye de Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Salzburg, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Parijs, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Wenen (Oostenrijk), 2000.
Barcelona, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Musée national Georges-Enesco, Boekarest, oktober 2004.
Église Saint-Germain-l'Auxerrois, Parijs, 2006.

Groepstentoonstellingen:

Groupe Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, november 1955.
4e Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, 1958.
Peintres et sculpteurs argentins en France, Maison de l'Amérique, Parijs, 1959.
Salon de Mai, Barcelona, 1960.
6e Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Buenos Aires, 1960.
Galerie Denise René, Parijs, 1961, 1963.
Latijns-Amerikaanse kunst in Parijs: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Musée d'art moderne de la ville de Paris, augustus-oktober 1962.
Musée de Leverkusen, 1962.
Musée d'art moderne de Céret, 1962.
Gruppe 62, München, 1963.
Salon des réalités nouvelles, Parijs, 19639 tot 1967.
Vijftig jaar collage, van Picasso tot nu: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Musée d'art et d'industrie de Saint-Étienne, juni-september 196410.
Pavillon Marsan, Parijs, 1964.
Salon de l'Art sacré, Parijs, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon des Surindépendants, Parijs, 1965, 1966.
Les maîtres contemporains du vitrail, Palais de Chaillot, Parijs, vervolgens Montréal, 1969.
Salon d'automne, Parijs, vanaf 197011.
Salon des femmes peintres, Parijs, 1973.
90e Salon de l'Union des femmes peintres et sculpteurs, UNESCO, Parijs, februari-maart 1975 (affiche van Simona Ertan).
Palais des Papes d'Avignon, 1978
Kathedraal van Coventry, Londen, 1978.
Salon Comparaisons, Parijs, 1982.
Sainte Thérèse d'Avila dans l'art contemporain: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Musée du Luxembourg, Parijs, juli 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Parijs, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Musée d'art moderne de Buenos Aires, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, oktober 2009.

Kritische ontvangst:
« Het werk van Simona Ertan is opmerkelijk origineel en getuigt van een heldere, scheppende geest, die de rijke complexiteit van haar talenten en opeenvolgende ervaringen volledig beheerst... En toch wordt de eenheid van het geheel volmaakt tot stand gebracht door subtiele verbanden tussen alle onderdelen. Zo biedt Simona Ertan een zeer persoonlijke oplossing voor het nog altijd actuele probleem van het overwinnen van de tegenstelling tussen ‘abstractie en figuratie’, die de kunst van onze tijd verdeelt. » — Roger van Gindertael, 19701
« De verdienste van Simona Ertan is ongetwijfeld dat ze elke vorm van gratuit formalisme in haar elegante composities heeft weten te vermijden en ze een enigszins hooghartige en mysterieuze kwaliteit heeft gegeven. » — Gérald Gassiot-Talabot, 1970
« De schilderkunst van Simona Ertan verenigt architectonische strengheid met het beheerste lyrisme van een genuanceerd palet. Haar ruimtes krijgen vorm door de juxtapositie van contrasterende vlakken, waarvan de symboliek voortkomt uit de werkzame processen van het geheugen. Deze schilderkunst is overgegaan van geconstrueerde abstractie naar allegorische figuratie en verbeeldt inderdaad nostalgische topografieën, bewoond door herinneringen. Deze metaforen komen tot volle bloei in het warme licht dat wordt weergegeven door een geest die aandachtig is voor de steeds opnieuw veranderende zichtbare wereld. » — Gérard Xuriguera, 1981
« Simona Ertan ordent de ruimte met evenveel geometrie in haar verfijning als verfijning in haar geometrie. Uit het kubisme heeft ze de belangrijke les van constructieve strengheid getrokken, die uitmondt in de meest rationele zuivering van de vorm. Toch heeft ze de kostbaarste band van de kunstenaar niet verloren: de ware vitaliteit van de dichter, het contact met de grote natuur, die van het wezen en die van de dingen. Haar visuele reis volgt nauwgezet de loop van haar mentale en gevoelsmatige ontwikkeling: een heen en weer tussen rede en leven. » — Pierre Restany, 1981.

Prijzen en onderscheidingen:
Erediploma voor grafische kunst, Ancona, 1968.
Gouden medaille van de stad Salsomaggiore Terme.
Medaille en diploma van verdienste van de stad Los Angeles.
Lid van de Europese Academie van Wetenschappen en Kunsten.

Werken in openbare collecties:

Musée d'art moderne de Céret, Hiroshima M.A.
Musée-bibliothèque Pierre-André-Benoit, Alès.
Stadhuis van Neuilly-sur-Seine.
Ministerie van Cultuur, Parijs.
Musée d'art moderne de la ville de Paris, Vieilles civilisations mexicaines, tekening.
Musée d'art moderne de Buenos Aires.
Institut d'art contemporain, Buenos Aires.
National Museum of Women in the Arts, Washington, Pénombre.
Weisman Art Museum, Minneapolis.
Musée de Pécs (Hongarije).
Geboortehuis van Mozart, 9, Getreidegasse, Salzburg.
Kruisweg, kapel Adelshof, Axams (Oostenrijk).
Glas-in-loodraam, kerk van Birgitz (Oostenrijk).

Herkomst:
Particuliere collectie, Parijs
Atelierverkoop

Simona Ertan over zichzelf:
« Ik ben geboren in Boekarest, ten tijde van het koninkrijk, waar ik opgroeide in een muzikale omgeving — als nicht van een componist was muziek mijn eerste taal. Op mijn negende teken ik het portret van mijn grootvader en op mijn dertiende verruil ik de piano voor wat uiteindelijk de beeldende kunst wordt.

Privéatelier in Boekarest en in Buenos Aires; daarnaast was ik ontwerpster van keramische vormen, decors enzovoort. Ik beschouw mezelf als onafhankelijk; soms is mijn werk architecturaal en architectonisch! Alles wat actueel is, interesseert me. Alles wat we vandaag maken, kan hedendaags worden genoemd, vaak met wortels die heel, heel ver teruggaan. Michel Seuphor zei: ‘Niets is nieuw, we doen de dingen op een andere manier.’


Simona Ertan was een Franse schilderes,
graficus en keramiste van Roemeense afkomst. Zij werd geboren op 27 november 1923 in Boekarest en overleed op 19 maart 2016 in Cachan.

Vanaf 1940 woonde ze in Buenos Aires (Argentinië), en vanaf 1961 in Frankrijk: eerst aan de rue Charles Laffitte in Neuilly-sur-Seine en vervolgens op 64, rue Émeriau in het 15e arrondissement van Parijs.

Simona Ertan werd geboren en groeide op in een muziekliefhebbende omgeving — zelf speelde ze piano tot haar dertiende — en studeerde de graveerkunst in Boekarest. Van 1936 tot 1940 was ze daar leerling van Risa Propst-Kraid (1894-1983), een schilderes met een klassieke stijl die later naar Israël zou emigreren. In de eerste maanden van de Tweede Wereldoorlog vluchtte ze met haar familie naar Buenos Aires. Daar volgde ze van 1941 tot 1943 lessen bij Eugenio Menghi en maakte ze tegelijkertijd kennis met de keramische kunst. Net als haar opleiding was haar werk uit deze periode klassiek van stijl: haar aquarellen en olieverfschilderijen op paneel, of — minder vaak — op doek, omvatten portretten, zelfportretten, naakten, stillevens, interieurscènes en landschappen. Ze getuigen ook van een diep muzikaal gevoel: een schilderij met de titel Inachevé verwijst in feite naar de gelijknamige achtste symfonie van Franz Schubert; een ander werk, Carnaval, brengt de emotionele kracht van het ballet van Robert Schumann tot uitdrukking; weer andere werken zijn eerbetonen aan Ludwig van Beethoven of aan pianist Arthur Rubinstein.

Tijdens een verblijf in de Verenigde Staten in 1950 kreeg ze de gelegenheid om, naar eigen zeggen, ‘een van de grootste schokken van haar leven’ te ervaren toen ze Guernica van Pablo Picasso zag. In 1951 en nog gedeeltelijk in 1952 (Arlequin, Bouquet de fleurs) werkte Simona Ertan echter nog in een klassieke stijl, zij het beïnvloed door het fauvisme en het expressionisme. Dat veranderde na haar reis naar Europa in datzelfde jaar — en in het bijzonder naar Parijs — waar ze in contact kwam met de abstracte avant-garde. Bij haar terugkeer naar Buenos Aires sloot ze zich aan bij de Argentijnse abstracte groep Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello en Gregorio Vardanega, verenigd rond dichter en kunstcriticus Aldo Pellegrini (es)). ‘Ik koos toen voor de constructivistische beweging,’ vertelt ze5. In 1953 sloeg haar schilderkunst inderdaad duidelijk de richting in van geometrische composities; bovendien zette ze haar ideeën erover uiteen in artikelen voor Ver y estimar, het kunsttijdschrift van Jorge Romero Brest (es).

In 1955 keerde ze terug naar het werken met keramiek. Dat jaar publiceerde ze ook in Ver y estimar een artikel met de titel Pintura contemporánea de la India, waarin ze blijk gaf van haar belangstelling voor de Indiase schilderkunst, een blijvende interesse die een deel van haar latere werk zou inspireren en ‘een exotische, zeer ornamentele en kleurrijke, aan Matisse herinnerende toets aan haar repertoire toevoegde’. Voorlopig getuigde echter een schilderij in een omlijsting van PMMA met spijkers en koorden, getiteld Mon violon perdu (1960) en opgedragen aan violist Robert Soetens, die ze tijdens zijn recitals in Buenos Aires ontmoette, van pure geometrie.

Na verblijven in Portugal (Lisbona, gouaches uit 1959), Spanje (Barcelona, gouaches uit 1959), Italië (Ravenna, gouaches en inktwerken uit 1959) en Engeland (gouaches uit 1959-1961) kwam Simona Ertan in april 1961 aan in Parijs. Een van haar eerste Parijse doeken, En souvenir de Filip Lazar (1961)4, een eerbetoon aan de grote Roemeense componist en pianist, brengt een muzikale gevoeligheid tot uitdrukking die voortaan ook deel uitmaakt van de avant-garde. Tegelijkertijd getuigt het werk van de opkomst van collage in haar oeuvre. Ze exposeerde dat werk bij Galerie Denise René (1961), in het Musée d'art moderne de la ville de Paris (1962), in het Musée d'art moderne de Céret (1962), op de Salon des réalités nouvelles (1963) en vervolgens op de tentoonstelling Cinquante ans de collages de Picasso à nos jours (Musée d'art moderne et contemporain de Saint-Étienne Métropole, 1964).

In 1967 sloeg Simona Ertan een nieuwe weg in. Door ‘verhalende elementen in haar werken te introduceren, richtte ze zich op een allegorische figuratie’. De sterke aanwezigheid van architectonische geometrie (Palazzo ducale, Madonna del Sasso en Saint-Paul de Vence uit 1967, Villa d'Este uit 1969, Avignon en Abbaye de Beauport uit 1971, Ombrelles à Sirmione, San Marco en Tombeaux saadiens uit 1974) plaatst deze ontwikkeling eerder in het verlengde van haar abstracte Arte Nuevo-periode dan dat er sprake is van een werkelijke breuk. De verbeeldingen van de plaatsen die ze bezocht — Simona Ertan reisde veel — gaan gepaard met muzikale bezieling (Château en Allemagne, uit 1979, is opnieuw een eerbetoon aan Beethoven) en religieuze vervoering (Chapelle en Grèce uit 1979, Monastère en Roumanie en Sur les pas de Sainte Thérèse d'Avila uit 1982), en zelfs met mystiek. Die mystiek, die ook naar voren komt in de Argentijnse geschriften van Simona, zoekt haar waarheid in India (Taj Mahal) en verder weg (Temple asiatique, 1995).

Simona Ertan, die zowel haar verbondenheid met de hedendaagse tijd als haar wortels in een ver verleden benadrukte, liet zich in haar leven en werk leiden door haar passies, emoties en spiritualiteit, maar ook door haar waarneming van de zichtbare wereld. Meer dan 70 jaar lang schilderde ze en liet ze haar meest verborgen gevoeligheid spreken. Dat wij, wanneer we haar werk bekijken, de onze laten spreken: dat is de eenvoudige wens die ze aan het slot van haar boek uitspreekt.

Solotentoonstellingen:

Galería Müller, Buenos Aires, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Buenos Aires, 1959, 1960 (tempera's).
Kunstverein, Essen, 1964.
Aerolineas Argentinas, Parijs, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Parijs, maart 1970.
Fondation Royaumont, Abbaye de Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Salzburg, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Parijs, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Wenen (Oostenrijk), 2000.
Barcelona, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Musée national Georges-Enesco, Boekarest, oktober 2004.
Église Saint-Germain-l'Auxerrois, Parijs, 2006.

Groepstentoonstellingen:

Groupe Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, november 1955.
4e Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, 1958.
Peintres et sculpteurs argentins en France, Maison de l'Amérique, Parijs, 1959.
Salon de Mai, Barcelona, 1960.
6e Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Buenos Aires, 1960.
Galerie Denise René, Parijs, 1961, 1963.
Latijns-Amerikaanse kunst in Parijs: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Musée d'art moderne de la ville de Paris, augustus-oktober 1962.
Musée de Leverkusen, 1962.
Musée d'art moderne de Céret, 1962.
Gruppe 62, München, 1963.
Salon des réalités nouvelles, Parijs, 19639 tot 1967.
Vijftig jaar collage, van Picasso tot nu: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Musée d'art et d'industrie de Saint-Étienne, juni-september 196410.
Pavillon Marsan, Parijs, 1964.
Salon de l'Art sacré, Parijs, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon des Surindépendants, Parijs, 1965, 1966.
Les maîtres contemporains du vitrail, Palais de Chaillot, Parijs, vervolgens Montréal, 1969.
Salon d'automne, Parijs, vanaf 197011.
Salon des femmes peintres, Parijs, 1973.
90e Salon de l'Union des femmes peintres et sculpteurs, UNESCO, Parijs, februari-maart 1975 (affiche van Simona Ertan).
Palais des Papes d'Avignon, 1978
Kathedraal van Coventry, Londen, 1978.
Salon Comparaisons, Parijs, 1982.
Sainte Thérèse d'Avila dans l'art contemporain: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Musée du Luxembourg, Parijs, juli 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Parijs, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Musée d'art moderne de Buenos Aires, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, oktober 2009.

Kritische ontvangst:
« Het werk van Simona Ertan is opmerkelijk origineel en getuigt van een heldere, scheppende geest, die de rijke complexiteit van haar talenten en opeenvolgende ervaringen volledig beheerst... En toch wordt de eenheid van het geheel volmaakt tot stand gebracht door subtiele verbanden tussen alle onderdelen. Zo biedt Simona Ertan een zeer persoonlijke oplossing voor het nog altijd actuele probleem van het overwinnen van de tegenstelling tussen ‘abstractie en figuratie’, die de kunst van onze tijd verdeelt. » — Roger van Gindertael, 19701
« De verdienste van Simona Ertan is ongetwijfeld dat ze elke vorm van gratuit formalisme in haar elegante composities heeft weten te vermijden en ze een enigszins hooghartige en mysterieuze kwaliteit heeft gegeven. » — Gérald Gassiot-Talabot, 1970
« De schilderkunst van Simona Ertan verenigt architectonische strengheid met het beheerste lyrisme van een genuanceerd palet. Haar ruimtes krijgen vorm door de juxtapositie van contrasterende vlakken, waarvan de symboliek voortkomt uit de werkzame processen van het geheugen. Deze schilderkunst is overgegaan van geconstrueerde abstractie naar allegorische figuratie en verbeeldt inderdaad nostalgische topografieën, bewoond door herinneringen. Deze metaforen komen tot volle bloei in het warme licht dat wordt weergegeven door een geest die aandachtig is voor de steeds opnieuw veranderende zichtbare wereld. » — Gérard Xuriguera, 1981
« Simona Ertan ordent de ruimte met evenveel geometrie in haar verfijning als verfijning in haar geometrie. Uit het kubisme heeft ze de belangrijke les van constructieve strengheid getrokken, die uitmondt in de meest rationele zuivering van de vorm. Toch heeft ze de kostbaarste band van de kunstenaar niet verloren: de ware vitaliteit van de dichter, het contact met de grote natuur, die van het wezen en die van de dingen. Haar visuele reis volgt nauwgezet de loop van haar mentale en gevoelsmatige ontwikkeling: een heen en weer tussen rede en leven. » — Pierre Restany, 1981.

Prijzen en onderscheidingen:
Erediploma voor grafische kunst, Ancona, 1968.
Gouden medaille van de stad Salsomaggiore Terme.
Medaille en diploma van verdienste van de stad Los Angeles.
Lid van de Europese Academie van Wetenschappen en Kunsten.

Werken in openbare collecties:

Musée d'art moderne de Céret, Hiroshima M.A.
Musée-bibliothèque Pierre-André-Benoit, Alès.
Stadhuis van Neuilly-sur-Seine.
Ministerie van Cultuur, Parijs.
Musée d'art moderne de la ville de Paris, Vieilles civilisations mexicaines, tekening.
Musée d'art moderne de Buenos Aires.
Institut d'art contemporain, Buenos Aires.
National Museum of Women in the Arts, Washington, Pénombre.
Weisman Art Museum, Minneapolis.
Musée de Pécs (Hongarije).
Geboortehuis van Mozart, 9, Getreidegasse, Salzburg.
Kruisweg, kapel Adelshof, Axams (Oostenrijk).
Glas-in-loodraam, kerk van Birgitz (Oostenrijk).

Details

Aangeboden met lijst
Nee
Kunstenaar
Simona Ertan (1923-2016)
Titel van kunstwerk
Composition 52
Techniek
Olieverfschilderij
Signatuur
Handgesigneerd
Land van herkomst
Roemenië
Jaar
1952
Staat
In goede staat
Hoogte
50 cm
Breedte
60 cm
Periode
1950-1960
Verkocht door
FrankrijkGeverifieerd
Particulier

Vergelijkbare objecten

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Voor jou in

Klassieke kunst en impressionisme

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​