camillo gannelli - Senza titolo

Een bloem die niet op een bloem wil lijken, maar je wil laten voelen hoe het is om haar van dichtbij te bekijken.

Dit is de eerste gedachte die bij me opkomt als ik voor dit werk sta. Het is geen stilleven, maar een explosie van bovenaf gezien, bijna een macro-opname van een vitale kern.

De enorme bloemblaadjes, afgesneden door de rand van het doek, dwingen je het schilderij in. Je kunt niet op afstand blijven, je zit ín de bloem. Links overheersen koele, bijna krijtachtige wittinten, met donkere nerven die op barsten lijken. Rechts neemt de warmte juist plotseling toe: geel, gebrand oranje, vol rood. Het is alsof de bloem twee temperaturen heeft, twee stemmingen, en jij ertussenin staat.

En dan is er het hart. En daar verandert het schilderij volledig van toon.

Terwijl de bloemblaadjes zacht, vervaagd en bijna aquarelachtig zijn geschilderd, is het hart een mozaïek van kleine gekleurde fragmenten: elektrisch blauw, rood, geel, groen, oranje. Ze lijken op glasscherven, confetti, edelstenen die stuk voor stuk zijn neergelegd. Het heeft een tastbare, driedimensionale structuur; je krijgt zin om het aan te raken. Het is het energiepunt van de hele compositie.

Het contrast. Tussen zacht en ruw, tussen koud en warm, tussen groot en klein. Het werk slaagt omdat het niet ‘decoratief’ is in de banale betekenis van het woord: er zit spanning in. De witte bloemblaadjes lijken bijna moe, futloos, terwijl het hart klopt. Het is een bloem die aan de randen sterft en in het midden leeft, of andersom. Het hangt ervan af waar je kijkt.
Van dichtbij geniet je van de materie van het hart, van een afstand van de kleurvlek.